déjà vu - دژاوو

«عقده‌ها معمار رؤیاهای ما هستند.»

چه جادویی دارد زندگی! خسته از همه چیز، نگران، بیمناک، ناامید، اما مشتاق زیستن؛ همیشه زندگی را دوست دارم. @prague_7

لبخند می‌زنم ولی کم‌رمق.

امروز داشتم عکس پروفایل اعضای دژاوو رو می‌دیدم و متوجه شدم یکی از نویسنده‌هایی که خیلی قلمش رو دوست دارم، مدت‌هاست عضو اینجاست و من خبر نداشتم! عجیبه که بعضی‌هامون سال‌هاست اینجاییم، ولی اگه یه روز تو خیابون از کنار هم رد بشیم،اصلاً همدیگه رو نمی‌شناسیم. داشتم فکر می‌کردم شاید بد نباشه یه قرار بذاریم و همدیگه رو از نزدیک ببینیم؛ هوم؟ کسی مشتاقه؟

موج‌اَت کجاست تا به شکن‌های کاکلش ‏عطری ز خاک و خانه‌ی خود جستجو کنم؟

بهاری دیگر آمده‌است، آری ‏اما برای آن زمستان‌ها که گذشت، نامی نیست!

یقین دارم روزی با این اندوه مهیب درون سینه‌ام که هر روز بیشتر می‌شود، وداع خواهم کرد. امیدم این است که لحظه‌ی این وداع، با لحظه‌ی مرگ من همزمان نباشد.

«آوریل بی رحم‌ترین ماه‌هاست ‏از خاکِ مُرده گل یاس می‌رویاند، ‏خاطره و خواهش را در هم می‌آمیزد ‏و ریشه‌های افسرده را با باران بهاری برمی‌انگیزد.»

امسال اون سالی باشه که توش فقط به زندگی فکر کنیم. 🪻

امنیتِ شهر

حالِتون چطوره؟

امشب اشک ریختم و کِل کشیدم که عمرمون قد داد به شنیدنِ این خبر و به زندگی کردنِ این لحظه.

به چندین سال عمر، این نکته را هر سال سنجیدی که آن اوضاع دی، در فصل فروردین نمی‌ماند 🕊

در خوابم گذشت که آب آتش گرفته‌ است و باد آتش گرفته‌ است و خاک آتش گرفته ‌است و آتش آتش گرفته‌ است در خوابم گذشت که در رگ‌هایم خون آتش گرفته است.   -بهرام بیضایی، نمایشنامه‌ی سیاوش‌خوانی