déjà vu - دژاوو

چه جادویی دارد زندگی! خسته از همه چیز، نگران، بیمناک، ناامید، اما مشتاق زیستن؛ همیشه زندگی را دوست دارم. @prague_7

لبخند می‌زنم ولی کم‌رمق.

امروز داشتم عکس پروفایل اعضای دژاوو رو می‌دیدم و متوجه شدم یکی از نویسنده‌هایی که خیلی قلمش رو دوست دارم، مدت‌هاست عضو اینجاست و من خبر نداشتم! عجیبه که بعضی‌هامون سال‌هاست اینجاییم، ولی اگه یه روز تو خیابون از کنار هم رد بشیم،اصلاً همدیگه رو نمی‌شناسیم. داشتم فکر می‌کردم شاید بد نباشه یه قرار بذاریم و همدیگه رو از نزدیک ببینیم؛ هوم؟ کسی مشتاقه؟

موج‌اَت کجاست تا به شکن‌های کاکلش ‏عطری ز خاک و خانه‌ی خود جستجو کنم؟

بهاری دیگر آمده‌است، آری ‏اما برای آن زمستان‌ها که گذشت، نامی نیست!

یقین دارم روزی با این اندوه مهیب درون سینه‌ام که هر روز بیشتر می‌شود، وداع خواهم کرد. امیدم این است که لحظه‌ی این وداع، با لحظه‌ی مرگ من همزمان نباشد.

«آوریل بی رحم‌ترین ماه‌هاست ‏از خاکِ مُرده گل یاس می‌رویاند، ‏خاطره و خواهش را در هم می‌آمیزد ‏و ریشه‌های افسرده را با باران بهاری برمی‌انگیزد.»

امسال اون سالی باشه که توش فقط به زندگی فکر کنیم. 🪻

امنیتِ شهر

حالِتون چطوره؟

امشب اشک ریختم و کِل کشیدم که عمرمون قد داد به شنیدنِ این خبر و به زندگی کردنِ این لحظه.

به چندین سال عمر، این نکته را هر سال سنجیدی که آن اوضاع دی، در فصل فروردین نمی‌ماند 🕊

در خوابم گذشت که آب آتش گرفته‌ است و باد آتش گرفته‌ است و خاک آتش گرفته ‌است و آتش آتش گرفته‌ است در خوابم گذشت که در رگ‌هایم خون آتش گرفته است.   -بهرام بیضایی، نمایشنامه‌ی سیاوش‌خوانی

قسمت ۵۱ پادکست اورسی | زنده‌باد کاشفان آزادی مادرانی که کنار مزار فرزندانشان ایستادند و به‌جای فرو ریختن، بدن بی‌روحشان را به اندوه سپردند. انگار غم آن‌قدر بزرگ شده بود که دیگر در صدا جا نمی‌شد و راهش را از تن باز کرده بود. مادران داشتند مرثیه‌ای برای رقص می‌سرودند. وقتی مادر پا بر خاک می‌کوبید، داشت چیزی را به زمین یادآوری می‌کرد؛ آنکه زیر این خاک خفته، فقط یک نام نیست، فقط یک عدد یا یک خبر نیست. این حرکت، زبانِ بدنی‌ست که نمی‌خواهد فراموشی را بپذیرد، حتی اگر هیچ امیدی به بازگشت نباشد. این داغ هنوز زنده است، این فقدان هنوز در جان‌ها راه می‌رود. شنیدن اپیزود ۵۱