برای تو

به کاکتوس اگه زیاد آب بدی بی‌حال می‌شه و کم‌کم می‌پوسه ؛ اما این موضوع برای خیلی از گل‌های دیگه صدق نمی‌کنه. کاکتوس اگه نور نداشته باشه می‌میره؛ اما گل‌های زیادی هستن که بدون نور هم دووم میارن. ماهی اگه بیاد رو ساحل انقدر بالا و پایین می‌پره تا نفسش بند میاد و خفه می‌شه؛ اما همون دریا می‌تونه خیلی از حیوونای دیگه رو غرق کنه! آبی که سیب زمینی رو نرم می‌کنه، تخم مرغ رو سفت می‌کنه؛ می‌بینی؟ تو زندگی نمی‌شه برای همه نسخه‌ی یکسان پیچید. تحمل آدما شبیه به هم نیست؛ یکی با غمی که از نظر بقیه کوچیکه داغون می‌شه. @i_lovely

از من به شما نصیحت: از آدم‌هایی که بهت حس اضافی بودن می‌دن، دوری کن. @i_lovely

هر کسی اعتقادات خودش رو داره، انقد به هم گیر ندید به قول رضا مارمولک راه های رسیدن به خدا به تعداد آدم هاست @i_lovely

لطفاً "ضد ارزش‌ها" را "ارزش" جلوه ندهید! ✍ رحیم قمیشی بعد از ۱۵ روز فرار، که برگشته بودم تهران، متوجه شدم شهرداری تهران، بنرهای متعددی در سطح تهران نصب کرده که "من هنوز تهرانم!" عکس‌های بیشماری از یک مجری خانم را در سطح شهر نصب کرده‌اند، که وقتی سقف استودیو در حال ریزش است، انگشتش را به سمت دوربین گرفته، که یعنی نمی‌ترسد! تا کی قرار است ضد ارزش‌ها در این کشور ارزش جلوه داده شوند!؟ در زمان جنگ ۸ ساله همیشه برای مردم آبادان، اهواز، شوش، دزفول و بسیاری شهرهای در معرض تهدید دیوانه‌وار صدام، این سؤال وجود داشت؛ آیا باقی ماندن در شهر، یک وظیفه ملی و انسانی است؟ با آنکه آن زمان، مدل جنگ‌‌ها به نحوی بود که حضور مردم، می‌توانست کمک به رزمندگان باشد، همان موقع هم هیچوقت به این پاسخ نرسیدیم که حضور پیرمردها، زن‌ها و کودکان آیا کار صحیحی بوده است یا نه! امروز که از دست مردم عادی هیچ کمکی برنمی‌آید، چه نیازی به تشویق آنها وجود دارد که در موقع خطر، همچنان در شهر بمانند. در حالیکه تهران و شهرهای بزرگ دیگر، در برابر تهاجمات هوایی، واقعاً بی‌دفاع هستند. پناهگاهی وجود ندارد، مقامات، به قول خودشان، سه ساعت زنده زیر آوار می‌مانند تا امدادگری برسد!! مرحوم جمی، امام جمعه آبادان، افتخارش آن بود که از آغاز جنگ، یک روز هم آن شهر را ترک نکرد، این اقدام او واقعاً شجاعت می‌خواست، و کار بسیار با ارزشی بود، روحیه دادن به مدافعین شهر بود، کمک به جبهه بود، ضمن اینکه ایشان امام جمعه بود، اما باقی ماندن یک پیرمرد یا کودک در آبادان، موقع بمباران وحشیانه صدام هم، باید ارزش تلقی می‌شد؟! این پرسش مهم را در طول هشت سال جنگ هیچکس پاسخ نداد، و این اشتباه مقامات آن زمان بود. امروز باید این پرسش را با صراحت پاسخ داد. اگر یک ماه دیگر، شش ماه دیگر، اسرائیل یا آمریکا تهدید کنند تهران، اصفهان یا تبریز باید تخلیه شود، چون قرار است بزودی بمباران شود، آیا باقی ماندن کسانی که می‌توانند شهر را ترک کنند، برایشان افتخار است؟ در زیر بمباران کشته شوند قهرمانند!؟ اصلا شهیدند؟ به نظر من که هرگز! ما در کشور دستگاه‌هایی داریم که از پول بیت‌المال تغذیه می‌کنند و ضد ارزش تولید می‌کنند. چه نیازی به بزرگ کردن یک مجری است که زیر سقف در حال ریزش ایستاد و رجز می‌خواند، او باید جانش را حفظ می‌کرد، نه ادای قهرمان‌ها را در بیاورد. باقی ماندن شجاعانه آتش‌نشان‌ها، کادر درمان، ماموران خدمات به مردم، مسئولان شهری، امامان جمعه، در شهرها، حتماً ارزش است. اما تشویق به باقی ماندن مردم در شهر بی‌دفاع و مورد تهدید، قرار گرفتن زیر سقف در حال ریزش را، ما حق نداریم به عنوان کار درست یا حماسی تبلیغ کنیم. تعداد زیاد کشته‌ها در جنگ، یک ننگ است نه افتخار! نگهداشتن زندانی‌های قابل ترخیص در زندان، یک ننگ است نه افتخار تشویق مردم به نرفتن از تهران در موقع خطر، دیوانگی است نه شجاعت. ارزش‌ها را وارونه نکنیم. فرهنگ عاشورا مبارزه با ظلم است نه صرفاً جان دادن! حسین به ما می‌آموزد اگر به حقیقتی رسیدیم، نترسیم و آن را فریاد کنیم. کربلا یعنی امیرالمؤمنین‌ها هم ممکن است فاسد شوند، قدرت پرست شوند! هر تبعیتی از امیرالمومنین عبادت نیست! ما حق نداریم با تفسیر غلط از وقایع، در صدد تایید افکار ضد ارزش خود باشیم. حفظ جان در خطر، یک ارزش است. مواظب باشیم بی‌سوادها و کم‌عقل‌ها ما را فریب ندهند. آنها که سنگرهای بتونی محکم برای خود و خانواده خود دارند، ما را تشویق به جان دادن‌های بیهوده نکنند. هر کشته شدنی، افتخار ندارد. به اسم امام حسین و عاشورا و کربلا ضد ارزش را برایمان ارزش جلوه ندهند! صلح یک ارزش است. ایجاد امنیت وظیفه حاکمان است. پیشگیری از صدمه به مردم، یک ارزش است. ما که از تهران فرار کردیم سرافکنده نیستیم مسئولانی باید سرافکنده باشند که در موقع خطر با وجود داشتن سمت‌های مهم‌ ناگهان غیب‌شان زد و تدبیری برای روزهای پر خطر کشور نداشتند! @i_lovely

التماس دعا يعنی چه؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻮسی ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺑﺎ ﺯﺑﺎنی ﺩﻋﺎ ﻛﻦ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺍی ﺗﺎ ﺩﻋﺎﻳﺖ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﺷﻮﺩ! ﻣﻮسی ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩ: ﭼﮕﻮﻧﻪ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻣﻮﺩ: ﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺩﻋﺎ ﻛﻨﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺗﻮ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻜﺮﺩﻩ ﺍی! و این است فلسفه ی التماس دعا "در این روز ها و شب های تاسوعا و عاشورای حسینی، التماس دعا ..." @i_lovely

نوشته بود «همه‌ی کسانی که به شما نزدیک می‌شوند دوستتان ندارند، بعضی نمی‌ توانند از دور شلیک کنند» @i_lovely

🌼امیدوارم در پناه عنایت 💚امام حسین علیه السلام 🌼در دنیا و آخرت ، سعادتمند 💚و عاقبت بخیر باشید @i_lovely

"یک" با "یک" برابر نیست! ✍ رحیم قمیشی شعر نیمه بلندی که در نوجوانی عاشقش بودم و به همین خاطر همه‌اش را حفظ کرده و بارها می‌خواندم. معلمی بعنوان اولین درس ریاضی به دانش‌آموزان می‌گوید؛ بچه‌ها! یک برابر با یک است. اما دانش‌آموزی برمی‌خیزد؛ "همیشه یک نفر باید به‌پا خیزد" و مقاومت می‌کند که چرا ادعا می‌کنی یک با یک برابر است، در حالیکه انسان‌ها بر خلاف آن هستند... یکی هزارها دارد و یکی هیچ ندارد یکی می‌خورد، یکی نگاه می‌کند یکی زندان است بی‌پناه یکی حاکم است، بی‌پاسخگویی الی آخر! شعر مضمونی کمونیستی داشت، از مرحوم خسرو گلسرخی، ولی بسیار زیبا و دلنشین بود. انتهای شعر را در پایان خواهم گفت. حماس حمله می‌کند ۱۲۰۰ اسرائیلی را می‌کّشد، غالباً بیگناه، به جرم اسرائیلی یا یهودی بودن. اسرائیل حمله می‌کند، ۶۰ هزار فلسطینی، را می‌کُشد. غالبأ بیگناه. حماس با افتخار اعلام می‌کند ما پیروز شدیم! فقط در هجوم فلسطینی‌های گرسنه و قحطی‌زده، برای دریافت غذای اهدایی سازمان ملل، نزدیک به ۱۲۰۰ نفر جان می‌بازند. سازمان‌های بین‌المللی خوابند و خاموش. و همچنان حماس و طرفدارانش می‌گویند ما موفق شدیم، ما پیروز شدیم! می‌دانید چرا؟ چون یک اسرائیلی خیلی مهمتر است تا صد فلسطینی. چون یک با یک برابر نیست! نه اینکه اسرائیل برنده شده که البته یک بازنده است، اما حماس هم باخته! تا اینجا به ما مربوط نیست، جز اینکه حاکمان ایران هم همان حرف‌های حماس را تکرار می‌کنند. اسرائیل به ایران حمله می‌کند، حمله‌ای که ماه‌ها و سال‌ها مقامات منتظرش بوده و برای آن برنامه داشته‌اند. ما بیشتر از هزار نفر تلفات می‌دهیم. اسرائیل ۲۸ کشته می‌دهد، می‌گویند دروغ می‌گوید! اصلاً ۱۲۸ کشته! ما سیستم پدافندمان از کار می‌افتد. ده‌ها دانشمند و سردار را از دست می‌دهیم. فقط ۱۳۰ کودک و زن کشته می‌شوند. دنیا هم که نگاه می‌کند. و مقامات ما اعلام می‌کنند ما برنده شدیم. اسرائیل تمام شد! چرا؟ چون جان هر اسرائیلی بیشتر از جان یکصد ایرانی ارزش دارد! اصلأ ما به بهشت می‌رویم، چه جای نگرانی دارد. خدا با ماست، پس ما پیروزیم. نمی‌گویم اسرائیل پیروز شده. او مفتضح شده، ولی اگر "یک با یک برابر بود" ما هم پیروز نشده‌ایم! بیخود ادای ابرقدرت‌ها را در نیاوریم! دنیا دنیای ظلم است. سازمان‌های بین‌المللی تنها نگاه می‌کنند. ابرقدرت‌ها عاطفه ندارند. سلاح‌های مخرب و پیشرفته در دست دشمن است. اقتصاد در دست آنهاست. تکنولوژی ما به‌روز نیست. چه نیازی است ادای پیروزها را در بیاوریم و بگوییم آنها نابود شدند. حقیقتش را بگوییم، ما توان‌مان همین قدر بود، شجاعانه تلاش‌مان را کردیم، اما نشد. و حالا برای اینکه ایران از دست نرود لازم باشد هر معاهده تقریبا مناسبی را امضا می‌کنیم. اصلا از غنی‌سازی دست می‌کشیم. غنی سازی معادل خداپرستی که نیست... اما اگر استدلال آن باشد که جان ایرانی مهم نیست، سیصد کشته هم بدهیم، تا یک اسرائیلی را از میان برداریم، آن وقت می‌شود همین شعار؛ ما برده‌ایم!! آن وقت همان می‌شود که بگوییم در راه غنی‌سازی اگر هزاران کشته بدهیم اگر میلیاردها میلیارد سرمایه دود شود اهمیتی ندارد چون یک با یک برابر نیست! انتهای آن شعر زیبا را هم بگویم؛ وقتی دانش‌آموز با خشم نشان می‌دهد، همه‌ی جهان آکنده از نابرابری است، عده‌ای می‌خورند و عده زیادی در فقرند! عده‌ای حکومت حق‌شان است و عده زیادی تنها باید مجری منویات آنان باشند! وقتی معلم می‌بیند اکثر مردم چیزی را می‌خواهند و یک اقلیتی حکمشان باید پیاده شود. وقتی می‌بیند رفراندوم که یعنی برابری انسان‌ها "جرم" تعریف می‌شود. وقتی می‌بیند عده‌ای بی هیچ جرمی باید سال‌ها در حبس یا حصر بمانند و تقاضای رسیدگی به پرونده‌های آنها مجازات دارد، وقتی می‌بیند یک کشور تلفات بالا می‌دهد و افتخار می‌کند برنده شده! خسته و رنجور نگاهی به شاگردان کلاس می‌کند و این بار جمله اولش را اصلاح می‌کند؛ "بچه‌ها! در جزوه‌های خویش بنویسید که "یک با یک برابر نیست!" @i_lovely

میانه‌ی راه ایستاد و از خودش پرسید: یعنی تمام زندگی همین است؟ «همین تحمل کردن‌ها، صبر کردن‌ها و دوام آوردن‌های اجباری؟» @i_lovely

وقتی فکر می‌کنی تنها وُ بی‌کسی خُدا از تو مراقبت می‌کنه 🫶🏻 @i_lovely

گفت حواسِت به آدمهایی که کاکتوس‌وار زندگی میکنن باشه گفتم کاکتوس‌وار؟ منظورت چیه؟! «آدمهایی که مثل کاکتوس، نیازی نیست دائم حواست بهشون باشه نیازی نیست هرروز خاکِشون رو چِک کنی تا مبادا خشک شده باشه ترسِ پلاسیده شدنشون رو نداری به خیالت خیلی مقاومن... اما یه روز که مثل روزای دیگه مشغولِ رسیدن به بقیه گل های رنگارنگت هستی چشمت به کاکتوست میوفته میبینی زردو پلاسیده شده و ریشه هاش خاکِستر... و تو تازه همون روز میفهمی کاکتوس ها هم میمیرن اما تدریجی... و بی خبر...» @i_lovely

خدا نمیاد مستقیم بهت بگه دوست داره، یهو یه آدم مزخرف و تاکسیک رو از زندگیت حذف میکنه @i_lovely

هرکسی خستگیشو یه جوری نشون میده. یکی با سکوت یکی با حرف زدن. ولی کسی که ندونه چجوری بروزش بده، خستگی به درونش رخنه میکنه و مثل لجن رشد میکنه. و روز به روز خسته تر میشه، از همه چی. خستگیتو با هرکسی که میدونی میتونه دردتو تسکین بده درمیون بزار، حتی خودت. نذار بمونه، می‌کُشتت. @i_lovely

چقد به بودنت نیاز دارمو، چقد نیستی. @i_lovely

تاحالا روحت درد گرفته؟ دواش بوسه به چشم ئه. امروز سرکلاس استاد موقع درس دادن گفت؛ با بوسیدن چشم یک نفر می‌شه روح اون رو بوسید و درد روحشو کم کرد؛ ازین جا می‌گم وقتی دیدمت کل تایم، کل بوسام برای چشمای تو. باشه؟ @i_lovely

عزیزِ من؛ می‌دونم اوضاع عمومى خوب نيست،می‌دونم! اما تو ناچارى به زندگی‌ت برگردى بايد جريان بگيرى،بايد جريان بگيرى زندگى بدونِ تراشيدن يه روياى بزرگ توى ذهن و جنگيدن براى رسيدن بهش مگه چى داره؟ می‌دونم همه چيز دست من و تو نيست اما بايد زد به دل مسير نه براى رسيدن چون آدم هيچوقت مقصد مشخصى نداشته بايد زد به دل مسير براى احساس زنده بودن براى رضايت از گذر عمر رويا باعث می‌شه لحظات زندگيت جوانه بزنه باعث می‌شه با جرأت زندگى كنى. #علی_سلطانی @i_lovely

و هنگامی که داشتم باورش می‌کردم خنجرش را در سینه‌ام فرو کرد. @i_lovely

دلم از بی‌تفریحی گرفته از بی‌دوست سر کردن بی لبخند بی دلخوشی بی سفر زیستن... @i_lovely

"هیچکس واقعا نمی‌تواند غم دل کس دیگر را بفهمد." 📚 برادران کارامازف 👤 داستایفسکی @i_lovely

‏نوشته بود: «قشنگیش به اینه که اگه طرف بد بود ولش نکنی بری، کنارش بمونی و درستش کنی. دوست داشتن و موندن با کسی که هیچ عیبی نداره هنر نیست، حتی عشق هم نیست.» @i_lovely