Light Workers🔆

قصه‌ی سیمرغ شنیده‌اید؟ سیمرغ ، یک مرغ، یکتا، واحد متشکل از سی مرغ... قصه اینجاست گفته شد و ما نفهمیدیم... یک واحد که همه در او پنهانند... ماییم، آن مرغان ... و گفتند و نفهمیدیم... که هرگز یک مرغ به تنهایی سیمرغ نمی‌‌شود... اگر خواهیم سیمرغ شویم باید دست در دست دیگر مرغان نهیم آن را که باز می‌ماند، یاری رسانیم... کنار هم پرواز کنیم نه بر بالهای هم... آنکه جا بماند ، قافله را به نقصان می‌کشد... باید در کثرت رویم تا به وحدت برسیم... هر یک از ما یکی از سی‌مرغ است... و بی‌دیگری به وحدت سیمرغ نمی‌رسد... گفتند و نفهمیدیم... در کثرت شویم تا به وحدت برسیم... آن سیمرغ خودِ ماییم... من تو ‌هستم..... @lightworkers

یک روز مردی که بسیار برونگرا بود نزدم آمد. همیشه از صبح تا دیر وقت سرش شلوغ بود. به او گفتم :«حداقل یک ساعت در روز باید بی‌حرکت بنشینی و بیندیشی که کیستی و چه می‌کنی؟» جواب داد :«خوب ، می‌توانم با همسرم پیانو بزنم ، یا برایش کتاب بخوانم و یا...» او نمی‌توانست از این ایده جدا شود که حتماً یک نفر باید با او باشد! سرانجام وقتی که منظورم را به او فهماندم،گفت: «در این صورت،در تنهایی کاملاً افسرده و غمگین می‌شوم!» گفتم:«ببین چه مصاحبی برایِ خودت هستی. می‌خواهم افسرده شوی و بفهمی چگونه زندگی می‌کنی.» او این کار را نمی‌کرد چرا که وقتی تنها می‌شد بدترین مصاحبِ خودش بود.... #کارل_گوستاو_یونگ «مشغولِ هستی هستیم ، ولی این نیستی‌ست که به کار می‌آید» #لائوتزو در ازدحام و شلوغی مشغله‌های بیرونی از وجود خودمان غافل می‌شویم ، وجودی که اگر به آن سر بزنیم و زنگار از رویش بزداییم آینه حسن است و زیبایی! اما در ملاقات اول زنگاری که می‌بینیم ما را وحشت زده می‌کند و متواری از خویشتن! تحمل کن تو آن زنگار نیستی تو خودت آینه ای! این روزها وقتی کسی از کسالت و افسردگی ناشی از ماندن در خانه و تنهایی گله میکند این شعر فروغی بسطامی بسیار برایم تداعی می‌شود: تو پری‌چهره اگر دست به آیینه بری، آن‌چنان شیفته گردی که گریبان بدری با وجودت دوجهان بی‌خبر از خویشتنند، تو چنان والِهِ خود کز دوجهان بی‌خبری #فروغی_بسطامی @lightworkers

هیچ چیزی در جهان آنچنان که ذهنتان شما را آزار می دهد، آزارتان نخواهد داد. در حقیقت اینگونه به نظر می رسد، عوامل دیگر آزار دهنده هستند اما این رنج و درد به دلیل چیزهای دیگر نیست، "سری راوی شانکر" @lightworkers

سیر سپهر و دور قمر را چه اختیار در گردشند بر حسب اختیار دوست ماییم و آستانه عشق و سر نیاز تا خواب خوش که را برد اندر کنار دوست #حضرت_حافظ @lightworkers

در آرزویِ جاری شدن مولانا با شمس چه کرد ؟ شمس تبریزی ، عارفِ همه چیز تمام و بی‌نیازی نبود که در رابطه با مولانا تنها دهنده و دستگیر باشد. او خود نیز برای شکوفا شدن نیاز به مولانا داشت. اما چگونه؟ از زبان خود او بشنویم: «آبی بودم، بر خود می‌جوشیدم، و می‌پیچیدم، و بوی می‌گرفتم تا وجود مولانا بر من زد، روان شد  اکنون می‌رود، خوش و تازه و خرم» «کسی می‌خواستم از جنس خود، که او را قبله سازم، و روی بدو آورم که از خود ملول شده بودم تا تو چه فهم کنی از این سخن که می‌گویم که از خود ملول شده بودم؟» خیلی تصویر گویایی است. آبی را تصور کنید که در محاصره است و راه رهایی ندارد. آب است،شیرین است، خوب است، اما جاری نیست.... یکی می‌آید ضربه‌ای می‌زند و برای آب راهی باز می‌کند. مجرایی می‌گشاید تا این آب شیرین روان شود. «دیگری» برای ما چنین کارکردی دارد. آب مانده را از ماندگی نجات می‌دهد. هر انسانی گویا در درون خود آب شیرینی دارد که در آرزوی جاری شدن است. «دیگری» چون مولانا ؛ امکانِ جریان است.... وقتی تنها با خویشی، گرفتار ملالی. «دیگری» تو را از این ملال تنها با خود بودن نجات می‌دهد. مولانا شمس را از ملالِ با خود بودن، رهایی داد. از ملالِ خود گفتن و خود شنیدن. دیگری، چاره‌ی ملال است.... اگر همین دو عبارت شمس را مبنا قرار دهیم می‌توان گفت مولانا برای شمس هم چاره‌ی ملال بود و هم امکان جریان.... #مقالات_شمس  #صدیق_قطبی @lightworkers

هر چیزی که آفریده شده است، خویشاوند توست.... دور یا نزدیک، خویشاوند توست.... پس باید با آنها چون خویشاوند رفتار نمود. چه همه از حقیقتِ یگانه، وجود گرفته‌اند و این وجود در ذات خود یکپارچه است... این نکته‌ای است که حق پرستان خوب درکش می‌کنند و خودپرستان اصلاً درکش نمی‌کنند.... #مسعود_ریاعی @lightworkers

این زندگی جسم بزرگ و قوی نمی خواهد! تنها دل و جان بزرگ می خواهد و بس. صورت زیبا برای فریب، دست های کشیده برای چیدن میوه های بیشتر، پاهای قوی برای زود رفتن و زود رسیدن، همه را بگذارید کنار . هرچه که می توانید ببینید، همه برای فریب است و بس! دل را بسازید که جایی ست برای عشق، امید و انگیزه. دل جایی ست که ققنوس خسته ی وجود دوباره از خاکستر شکست هایش می تواند جان بگیرد. هرچیز که سفت و سخت است از بین می رود این روزگار نشان داده این دنیا جایی برای یک دندگی و لجبازی و هرچه شود می مانم نیست. باد به مرور زمان صخره با آن سفت و سختی را از بین می برد پس برای چه جلوی هرچه می آید سفت و سخت می ایستیم؟ ایستادگی هم اندازه ای دارد. آنجا که زیاد و غیر منطقی باشد می شود لجبازی. چرا خودمان را با مشکلات روبرویمان همراه نسازیم؟ گاهی برای آسیب کمتر باید همراه شد. همه چیز از دل است! دل که منعطف باشد، محکم روی کینه ها و بدی هایش نایستد بتواند ببخشد و بپذیرد; آن موقع آماده است برای زندگی. #مهرداد_رجبی @lightworkers

شايد حق داشتند عشق را تنها لابه‌لاى كتابها جاى دهند، شايد عشق جاىِ ديگرى نمى‌توانست دوام بياورد... #ويليام_فاكنر @lightworkers

گفت: اندوهت را بتکان جهان منتظرت نمی‌ماند تا حالت خوب شود... جهان صبر نمی‌کند تا غصه‌ات سر آید. جهان برای هیچ‌کس منتظر نمی‌ماند و برای هیچ‌کس صبر نمی‌کند. جهان می‌رود چه تو غمگین باشی و چه شادمان، چه سوگوار باشی و چه رقصان. می‌دانی این جهانی که می‌رود نامش چیست؟ نامش عمر است و تو ناگزیری که دنبالش بروی حتی اگر سینه خیز. تو ناگزیری که اندوهت را بتکانی و غمت را بشویی و بروی وگرنه جهان می‌رود و عمر می‌رود و تو جا می‌مانی از جهان و از عمر و از خودت... این‌ها را فرشته‌ای به من گفت که اسمش هانیل بود.... ‏ #عرفان_نظرآهاری @lightworkers

ذهنی که هر روز بر خاطرات دیروز، بر تمامی لذت‌ها و اندو‌ه‌های گذشته می‌میرد، چنین ذهنی تازه است، پاک است، سن و سال ندارد؛ و بدون چنین پاکی‌‌ای، چه ده ساله باشید و چه شصت ساله، خدا را نخواهید یافت.... #جیدو_کریشنامورتی @lightworkers

‍ انسان تنهاست و در قلمرو ماده،هر چیزی و هر کسی جز او توهم است... همه وابستگیها به چیزی یا کسی دیگر توهم است زیرا انسان تنهاست و هر کدام از این وابستگیها از دوئیت بر می‌خیزند. همه چیزهای غیر از تو از ذهن تو سرچشمه می‌گیرند و این را اگر حالا نفهمی هنگام مرگ حتماً خواهی فهمید. تو در تسلسلی از وابستگی به غیر گرفتار شده‌ای.. ابتدا به والدینت وابسته بودی،کمی که بزرگتر شدی به بستگانت نیز وابسته شدی... سپس عاشق یک زن یا یک مرد شدی و به او احساس وابستگی کردی. تو همواره عاشق شهر، سرزمین، نژاد، زبان و دین و مذهبت هستی و همزمان با همه اینها به املاکت،لباسها و تزئینات و وسایل شخصی‌ات،اتومبیلت،شغلت، مقامت،آبرو و ارزشی که در اجتماع داری و شاید یک خوراک؛ شیرینی یا نوشیدنیِ خوب هم احساس وابستگی میکنی... تو در میان تمام این وابستگیها که چیزهائی جدا از تو بنظر می‌رسند و جملگی توهمند زندگی کرده و ناگهان در لحظه جدائی ازبدن- ذهن خود را تنها و بی‌کس می‌یابی زیرا بدلیل از بین رفتن بدن و ذهن، توهماتت نیز از بین می‌روند واگر وابستگیهایت جدی باشند و آن چیزها،آن آدمها و آن وضعیتها همه چیز و همه هویتت باشند شدیداً رنج میکشی... چون پوچ و خالی و بی‌معنا می‌شوی.... و آن لحظه است که میفهمی عشقها، دلبستگیها و هم هویت شدگیها جملگی از دروغی بزرگ سرچشمه میگرفته‌اند وسپس رنجی هنگفت تو را در برمیگیرد.... تو تنها هستی و هر چیزی جز تو توهم است،تنهائی‌ات رادریاب.... @lightworkers

مردان خدا پردهٔ پندار دریدند یعنی همه جا غیر خدا یار ندیدند هر دست که دادند از آن دست گرفتند هر نکته که گفتند همان نکته شنیدند یک طایفه را بهر مکافات سرشتند یک سلسله را بهر ملاقات گزیدند یک فرقه به عشرت در کاشانه گشادند یک زمره به حسرت سر انگشت گزیدند جمعی به در پیر خرابات خرابند قومی به بر شیخ مناجات مریدند یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند فریاد که در رهگذر آدم خاکی بس دانه فشاندند و بسی دام تنیدند همت طلب از باطن پیران سحرخیز زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند زنهار مزن دست به دامان گروهی کز حق ببریدند و به باطل گرویدند چون خلق درآیند به بازار حقیقت ترسم نفروشند متاعی که خریدند کوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است کاین جامه به اندازهٔ هر کس نبریدند مرغان نظرباز سبک‌سیر فروغی از دام گه خاک بر افلاک پریدند #فروغی_بسطامی @lightworkers

در کنار آنهایی باش که نور می‌آورند و جادو می‌کنند، آنها که با چوب جادویی کلام، گفتار، نگاه، رفتار و منشِ ویژه خودشان تو و جهان را متحول می‌کنند و همه بازی‌ها را به هم می‌زنند... کسانی که قصه‌های زیبا می‌گویند و تو را به چالش می‌کشند و تغییرت می‌دهند... کسانی که به تو اجازه نمی‌دهند که خودت را دستِ‌کم بگیری و افق زندگی‌ات را کوچک بپنداری... این جادوگران با قلب‌های تپنده و پر شور، قبیله اصلی تو هستند و باید کنارشان بمانی... #ويلفرد_پترسون @lightworkers

‍ ‍ اگر انسان «شور زندگی» داشته باشد اصلاً این پرسش برای او پیش نمی‌آید که «معنای زندگی چیست؟» بحث من بر سنت فلسفی خاصی استوار نیست؛ بلکه یک یافته روانشناسی است. به نظر من « شور زندگی » به این معنا است که اگر شما به علل مختلف عاشق خود زندگی کردن باشید، می‌گوییم که شما نسبت به زندگی «شور» دارید. وقتی عاشق خود زندگی هستید، هیچ‌وقت نمی‌پرسید آیا باید دنبال معنایی برای زندگی باشم؟ یا باید به هدفی برسم؟ فرد وقتی عاشق کسی است؛ دوست دارد با او حشر و نشر داشته باشد، اما اگر روزی پرسید نشست و برخاست من با او چه کارکرد یا فایده‌ای دارد بدانید که شور و اشتیاق او نسبت به آن فرد از بین رفته است؛ چرا که تا وقتی عاشق است نمی‌پرسد این چیز را برای چه می‌خواهم؟ وقتی شور زندگی وجود دارد چه در انسان‌های یک برهه تاریخی یا در یک فرد انسانی، هیچ وقت پرسیده نمی‌شود برای چه زندگی کنیم؟ #مصطفي_ملكيان @lightworkers

عمیق‌ترین رشد و تحولات فردی، هنگام مطالعه یا مراقبه رخ نمی‌دهند بلکه در سه راهی تعارض اتفاق می‌افتند: هنگامه خشم، ترس و ناامیدی... وقتی رخ می‌دهند که داری همان واکنش های همیشگی را نشان می‌دهی و ناگهان متوجه می‌شوی که انتخاب دیگری هم داری! #ورونیکا_توگالوا @lightworkers

‍ باشد هر آنجا که نفرت است، دانه عشق بکاریم.... هر آنجا که رنج و آسیب است، تسلا... هر کجا نا امیدی ست،امید... هر کجا شک و تردید است،ایمان.... آنجا که تاریکی ست، نور.... آنجا که غم و اندوه است، شادمانی... باشد که تمامی زمین با شادمانی و مسرت، درک و فهم و هماهنگی، صلح و آرامش الهی، خیر خواهی و اراده انجام نیکی، متبرک شود.... روزگارتان بر وفق مراد..... @lightworkers

فیلم Groundhog Day یا روز موش‌خرما، داستان یه خبرنگاره که برای تهیه‌ی یه گزارش به یه شهر دورافتاده می‌ره که از همون اول ازش بیزاره. سروته کار رو هم می‌آره و فرداش میخواد برگرده به شهرش که متوجه میشه صبح، دوباره توی دیروز بیدار شده. روز بعد و روز بعدش و روزهای دِگر هم! گیر افتاده توی روز اول. هر روز همون اتفاق‌ها. همون گزارش. همون حرف‌ها. اول فکر می‌کنه شوخیه. بعد شوکه میشه. بعد وحشت می‌کنه. بعد سوگواری می‌کنه. حتی خودش رو می‌کشه. اما هربار دوباره توی همون روز بیدار می‌شه. رد می‌ده. بی‌خیال می‌شه. کم‌کم می‌پذیره که دیگه باید تا ابد توی همون روز و همون شهر زندگی کنه. شروع می‌کنه به دیدن. یادگرفتن. دوست پیداکردن. کمک‌کردن. با تمام شهر رفیق می‌‌شه. اسم همه‌ رو بلده. هنر جدید یاد میگیره، زبان جدید یاد می‌گیره، پیانوزدن یاد می‌گیره. همه‌ش توی یه روز. هر روز. وقتی بالاخره یاد می‌گیره یک‌بار از تمام اون ۲۴ ساعت درست استفاده کنه... فردا می‌آد. فردایی که توش باسوادتر، قوی‌تر و قدردان‌تر از دیروز بیدار می‌شه. روزهای قرنطینه‌، روزهای موش‌خرماست. اول شبیه شوخی بود. بعد شوکه شدیم. وحشت کردیم. بعضیامون فحش دادیم، بعضاً عَر زدیم. پذیرفتیم. جوک گفتیم. رفتیم تو خودمون. غمگین شدیم. حوصله‌مون سر رفت. رد دادیم. نقاشی کشیدیم. به گلدون‌ها رسیدیم. کالباس درست کردیم، نون پختیم! فیلم دیدیم. کتاب خوندیم. نوشتیم. ساز زدیم. ورزش کردیم. با هم حرف زدیم. هنوز مونده، هنوز خیلی امروز رو دستمون مونده تا فردا بشه. ولی میشه. فردا می‌رسه. تموم میشه این روز موش‌خرما، به محض اینکه یاد بگیریم چجوری ازش استفاده کنیم.... @lightworkers

هم‌چون دریاست خویشتنِ خداییِ تو؛ هرگز آلوده نمی‌شود؛ تنها دارندگانِ بال را او مانندِ اثیر به پرواز درمی‌آوَرَد. هم‌چون خورشید است خویشتنِ خداییِ تو؛ حیله‌هایِ موشِ کور را او نمی‌شناسَد، و سوراخِ مار را او نمی‌جویَد. اما خویشتنِ خداییِ تو در هستیِ تو تنها نیست. پاره‌ای از تو هنوز انسان است، و پاره‌ای از تو هنوز انسان نیست، هیکلِ ناسازِ بی‌اندامی‌ست که در خوابِ مِه‌آلودی راه می‌رود و بیداریِ خود را می‌جویَد. #جبران_خلیل_جبران #پیامبر @lightworkers

بهار باش... بهار اتفاقی نیست که در تقویم‌ها بیفتد و روی کاغذ... بهار ماجرایی نیست که در گوشی‌های موبایل رخ دهد با پیام‌هایی نوروزی که هزاران بار دست به دست میگردد؛ بهار اتفاقی‌ست که در دل می‌افتد و در جان و در رفتار و در زندگی... هیچ درختی پیام تبریکی برای کسی نمی‌فرستد.... درخت اما می‌شکفد، جوانه میزند، شکوفه میکند، سبز می‌شود و ما باخبر می‌شویم که بهار است و ما می‌فهمیم که این چنین بودن مبارک است..... درختی که از شاخه‌ها و شانه‌هایش برف و یخ و قندیل‌های زمستانی آویزان است، اگر هزاران تقویم بهارانه نیز بر خود بی‌آویزد، کیست که باور کند؟ چنین درختی غمنامه‌ای طنز آلود است... بهار باش! نه بهار تقویم که بهار تصمیم... #عرفان_نظر_آهاری @lightworkers