Light Workers🔆

مطمئن هستم اگر کسی تنها با لحظات حال زندگی کند، و با شیفته‌گی به هر گلی که سر راهش قرار گیرد نگاه کند، و هر درخششی را که بر هر لحظه‌ی گذرا می‌رقصد گرامی دارد، آن وقت است که زندگی در برابرش خلع سلاح می‌شود. #هرمان_هسه @lightworkers

اگر تو فارغی از حال دوستان یارا فراغت از تو میسّر نمی‌شود ما را تو را در آینه دیدن جمالِ طَلعتِ خویش بیان کند که چه بوده‌ست ناشکیبا را که گفت در رخ زیبا نظر خطا باشد؟ خطا بُوَد که نبینند روی زیبا را به دوستی که اگر زهر باشد از دستت چنان به ذوقِ ارادت خورم که حلوا را کسی ملامتِ وامق کند به نادانی حبیب من، که ندیده‌ست روی عَذرا را هنوز با همه دردم امیدِ درمان است که آخری بُوَد آخر، شبانِ یلدا را #سعدی @lightworkers

تا زمانی که زنده هستی زندگی کن. اگر زندگی را در حد کمال درک کنی، وحشت مرگ از بین می رود. اگر کسی در زمان مناسب زندگی نکند در زمان مناسب هم نمی میرد. #اروین_یالوم وقتی_نیچه_گریست @lightworkers

کسی که به کار خود پردازد اگرچه آن را ناقص انجام دهد، بهتر است از آن که به کار دیگری مشغول شود اگر چه آن را کامل تواند انجام دهد. #باگاواد_گیتا @lightworkers

انسان شریف ، مشغول به خود و انسان فرومایه ، مشغول به دیگران است. #کنفوسیوس @lightworkers

در این ساعات پایانی شب، وقتی صدای آرامش بیرون جایگزین هیاهوی روز می‌شود، مغز شما به صورت طبیعی وارد «حالت بازتابی» می‌گردد. توصیه میکنم از این فرصت طلایی برای سه اقدام ساده اما عمیقاً مؤثر استفاده کنید: ۱. مرور بدون قضاوت: مانند یک ناظر بیرونی، رویدادهای امروز را فهرست کنید، اما هیچ برچسب «بد» یا «خوب» بر آنها نزنید. این کار اضطراب ارزیابی شبانه را تا ۴۰٪ کاهش میدهد... ۲. تمرین «بستن ذهنی»: پرونده امروز را با یک جمله جمع بندی کنید: «کاری که شد، شد. سهم من تلاشم بود.» این عبارت ساده، نشخوار فکری را متوقف می‌کند.... ۳. برنامه ریزی شفاف برای فردا: دقیقاً سه اولویت برای ۲۴ ساعت آینده بنویسید.ذهن شما در خواب،راهکارهای خلاقانه برایشان پیدا خواهد کرد... شب، زمان جنگیدن با اشتباهات دیروز یا نگرانی از فردا نیست ، بلکه پناهگاهی امن برای بازیابی انرژی روانی شماست. با این سه گام، نه تنها آرامش شبانه را تجربه می‌کنید، بلکه فردایی مؤثرتر خواهید داشت. به خودتان اجازه دهید همین حالا رها کنید... @lightworkers

در این ساعات پایانی شب، وقتی صدای آرامش بیرون جایگزین هیاهوی روز می‌شود، مغز شما به صورت طبیعی وارد «حالت بازتابی» می‌گردد. توصیه میکنم از این فرصت طلایی برای سه اقدام ساده اما عمیقاً مؤثر استفاده کنید: ۱. مرور بدون قضاوت: مانند یک ناظر بیرونی، رویدادهای امروز را فهرست کنید، اما هیچ برچسب «بد» یا «خوب» بر آنها نزنید. این کار اضطراب ارزیابی شبانه را تا ۴۰٪ کاهش میدهد... ۲. تمرین «بستن ذهنی»: پرونده امروز را با یک جمله جمع بندی کنید: «کاری که شد، شد. سهم من تلاشم بود.» این عبارت ساده، نشخوار فکری را متوقف می‌کند.... ۳. برنامه ریزی شفاف برای فردا: دقیقاً سه اولویت برای ۲۴ ساعت آینده بنویسید.ذهن شما در خواب،راهکارهای خلاقانه برایشان پیدا خواهد کرد... شب، زمان جنگیدن با اشتباهات دیروز یا نگرانی از فردا نیست ، بلکه پناهگاهی امن برای بازیابی انرژی روانی شماست. با این سه گام، نه تنها آرامش شبانه را تجربه می‌کنید، بلکه فردایی مؤثرتر خواهید داشت. به خودتان اجازه دهید همین حالا رها کنید... @lightworkers

بعضی وقت‌ها وضع طوری‌ست که انسان مجاز است پل‌های پشت سرش را خراب کند و دیگر باز نگردد…. #داستایفسکی @lightworkers

همه چیز را می‌توان از یک انسان گرفت؛ جز یک مورد موضوعی که بی آن انسان فرو می‌ریزد، و آن همان حس آزادی‌ست همان حسی که با آن به انتخاب مسیر زندگی می‌پردازد. #ویکتور_فرانکل @lightworkers

آدمی را خواهی که بشناسی، او را در سخن آر، از سخنِ او، او را بدانی. #مولانا فیه_ما_فیه @lightworkers

صبح که بیدار می‌شوی، سلول‌های بدنت دگمه تنظیم مجدد را فشار داده‌اند، و اگر تو باورهای منفی‌ای که درباره بدنت یا درباره توانایی‌هایت داری را، به محض بیدار شدن، دوباره ارائه ندهی، آنوقت یک شروع تر و تازه خواهی داشت. آبراهام هیکس @lightworkers

بعضی وقتا فقط کافیه که رها کنی.. @lightworkers

در همه مکاتبِ کهن، چون "هوا" نامرئی ست به روح الهی تشبیه شده است و با نفس های عمیق شکمی، با دم و بازدم های آگاهانه، آن روح نامرئی در جسمِ انسانی، رفته رفته متبلور می‌شود. هر نفسی که فرو می‌رود ممد حیات است چون بر می آید مفرح ذات @lightworkers

خداوند مخلوقات را در تاریکی خلق کرد، سپس نور خویش بر آن‌ها تاباند؛ به آن‌هایی که این نور رسیده، راه راست پیش گرفتند، و آنان که دور افتاده و محروم ماندند، به ضلال افتادند. ارواح متبارک، این نور را به نسبت استعداد خود که با آن آفریده شده‌اند، دریافت کردند. @lightworkers

منتظر باش اما معطل نشو تأمل کن اما متوقف نشو قاطع باش اما لجباز نباش شکست بخور اما دوباره تلاش کن! @lightworkers

تو نمی‌توانی آزاد شوی، مگر اینکه بذر اعمال گذشته‌ات را در آتش خِرد و مدیتیشن سوزانده باشی. پاراماهانسا یوگاناندا 🌺 @lightworkers

چرا انسان‌ها از خودشان مراقبت نمی‌کنند؟   روز بیست و چهارم ژوئیه (دوم مردادماه) روز جهانی خودمراقبتی است. به همین مناسبت به نکتۀ مهمی دربارۀ خودمراقبتی اشاره می‌کنم. در نگاه نخست به نظر می‌رسد که همۀ انسان‌ها از خودشان مراقبت می‌کنند. اما مشاهداتِ روزمرۀ به خوبی نشان می‌دهند که چنین نیست و بسیاری از انسان‌ها به معنای درست کلمه از خودشان مراقبت نمی‌کنند. بهترین دلیل این ادعا آن است که بسیاری از انسان‌ها از تن خودشان مراقبت نمی‌کنند. آنها با تنبلی، پرخوری، لذت‌طلبی و اموری از این قبیل به تدریج تن‌های زیبای خود را بیمار و زشت می‌کنند. تن‌های چاق، بیمار و از ریخت افتاده نشان می‌دهند که انسان‌ها واقعاً از بدن‌های خود مراقبت نمی‌کنند. در دیگر زمینه‌ها نیز همین گونه است؛ برای نمونه شادی از مطلوب‌های غایی و ذاتی انسان‌هاست، ولی عملاً حال بیشتر آن‌ها خوب نیست. در این که بخش مهمی از این بدحالی به خاطر اوضاع سیاسی و اقتصادی و اجتماعی است، تردیدی وجود ندارد، اما در این نکته هم جای شکی نیست که انسان‌ها به گونه‌ای زندگی نمی‌کنند که به شادکامی آنها منجر شود. وجود افراد غمگین و افسرده و پژمرده در میان خانواده‌ها و جامعه‌هایی که اوضاع بسیار خوبی دارند، نشان می‌دهد که تنها علت بدحالی و اندوه‌زدگی انسان‌ها، وضعیت جامعه نیست. در زمینۀ روابط انسانی نیز ماجرا از همین قرار است. همۀ انسان‌ها دوست دارند روابطی سرشار از عشق و احترام و اعتماد را تجربه کنند، ولی در عمل می‌بینیم که کمتر کسی تواناییِ مراقبت از روابط خود را دارد و بهترین روابط هم به تدریج از بدگمانی و بی‌احترامی و سردی پر می‌شوند. یک دلیل مهم دیگر برای این اثبات این که انسان‌ها مراقب خودشان نیستند، این است که مراقبت از خود نیاز به آموزش دارد، ولی مراقبت نکردن از خود نیاز به هیچ آموزشی ندارد. هیچ کسی راه‌هایی را برای آسیب زدن به خود یاد نمی‌گیرد، ولی همۀ انسان‌ها به شکل‌های مختلف به خود آسیب می‌زنند. با وجود همۀ توصیه‌های آموزگاران، والدین و مربیان، هم‌چنان بیشتر افراد از خودشان مراقبت نمی‌کنند. حافظ بیت جالبی دارد که به طور غیر مستقیم به بحث ما ربط پیدا می‌کند: وفا و عهد نکو باشد، ار بیاموزی وگرنه هر که تو بینی، ستمگری داند از این بیت می‌توان استنباط کرد که همۀ انسان‌ها به طور ذاتی ستم کردن در حق یک‌دیگر را بلدند؛ چراکه هیچ کسی در کلاسِ ستمگری شرکت نمی‌کند و آن را یاد نمی‌گیرد، ولی عموم انسان‌ها عملاً ظلم کردن را می‌دانند. در مقابل، انسان‌ها باید عدالت و وفاداری را بیاموزند و شگفت این است که پس از سالیان متمادی یادگیری و تمرین و تکرار، باز هم انسان‌ها بیشتر به بیدادگری و بی‌وفایی میل دارند تا به وفادارای و دادگری! به همین منوال می‌توان گفت که انسان‌ها به مراقبت نکردن از خود تمایل بیشتری دارند تا به مراقبت کردن از خود و به تعبیر دقیق‌تر انسان‌ها به آسیب رساندن به خود بیشتر تمایل دارند تا به محافظت کردن از خود. این سخن عبدالله منازل، از عارفان مسلمان، بسیار تلخ و دردناک است، ولی از حقیقتی بزرگ پرده برمی‌دارد: «آدمي عاشق است بر شقاوت  خويش؛ همه آن خواهد كه سببِ بدبختيِ او بُوَد» (تذکره الاولیاء، چاپ دکتر استعلامی، ص ۵۴۱). مولانا نیز از دزدی سخن می‌گوید که مدت‌ها زحمت کشید و تونلی درست کرد تا بتواند به خانۀ یکی از اشراف شهر راه یابد و پول فراوانی به دست آورد، اما سرانجام از خانۀ خود سر درآورد و معلوم شد که او به خانۀ خودش نقب زده است. منظور مولانا این است که ما خود را می‌فریبیم و از خود می‌دزدیم و به خود آسیب می‌زنیم: دزد سوی خانه‌ای شد زیردست چون درآمد، دید کآن خانۀ خود است (مثنوی، د 2/ 3010) درست به همین سبب است که باید خودمراقبتی را به انسان‌ها آموخت و نیز به همین جهت است که انسان‌ها هنگام خداحافظی از عزیزانشان به یک‌دیگر می‌گویند: «مراقب خودت باش». گویا همه می‌دانیم که ما مراقب خودمان نیستیم و باید این موضوع را به هم‌دیگر یادآوری کنیم. اکنون باید این پرسش مهم را دوباره مطرح کنیم: چرا انسان‌ها از تن، روان و روابط خود مراقبت نمی‌کنند و در همۀ این زمینه‌ها به خود آسیب می‌زنند؟ مادام که جواب این پرسش را نیابیم و برای رفع و حل موانعِ خودمراقبتی تمهیدی نیندیشیم، پروژۀ خودمراقبتی عملاً به شکست ختم می‌شود. تا وقتی که موانعِ روان‌شناختی و فکریِ این مسأله برطرف نشوند، نمی‌توانیم در زمینۀ خودمراقبتی پیش‌رفتی بکنیم. با اطمینان می‌توانیم بگوییم که بسیاری از انسان‌ها نقاب خودمراقبتی را بر چهره زده‌اند، ولی در زیر این نقاب، نه تنها مراقب خود نیستند، بلکه به خود آسیب می‌زنند... #ایرج_شهبازی @lightworkers

‍ گفتم ای دل، نروی؟ خار شوی، زار شوی بر سرِ آن دار شوی بی بَر و بی بار شوی نکند دام نهد؟ خام شوی، رام شوی؟ نپَری جلد شوی، بی پر و بی بال شوی؟ نکند جام دهد؟ کام دهد، ازلب خود وام دهد؟ در برت ساز زند، رقص کند، کافر و بی عار شوی؟ نکند مست شوی فارغ از این هست شوی؟ بعد آن کور شوی، کر شوی، شاعر و بیمار شوی؟ نکُنَد دل نکَنی دل بکَنَد، بهرِ تو دِل دِل نَکُنَد؟ برود در بر یار دگری صبح که بیدار شوی! @lightworkers

سختی‌ها و طوفان‌های مهیب است که ریشه‌های فرو رفته‌ی انسان در خاک را با قوام‌تر می‌کند. درست مانند درختی که می‌داند، باید، زمستان را تاب بیاورد. #هاروکی_موراکامی @lightworkers

غاری که از ورود به آن ترس دارید، همان گنجی را در نهان دارد که به دنبالش می گردید. #جوزف_کمبل