بنیاد توسعه صلح و مهربانی های کوچک

ڕۆژی جیهانی زمانی دایک و پیرۆز‌کردن لە هەموو گەلان... دەربازبوونە لە تووندئاژاوەیی، بیرتەسکی و شوونیزمی هاوچەرخ... @sopskf

🔰 انتشار کتاب «همایش سیل سراسری ایران دانشگاه صنعتی شریف» 🔻 این کتاب، مکتوبِ سخنرانی‌ها، ارائه‌ها و پنل‌های «همایش سیل سراسری ایران؛ ابعاد، پیامدها و اقدامات» است که در تاریخ ۸ و ۹ مردادماه سال ۱۳۹۸ به کوشش جمعیت امام علی(ع) و با دعوت از صاحب‌نظران در زمینه‌های مختلف در قالب سخنرانی‌ها و پنل‌های تخصصی محیط زیست، تغییرات اقلیمی، سازمان‌های مردم نهاد، مدیریت بحران، مسئولین،تجربیات اعضای بومی، روانشناسی، جامعه‌شناسی و مددکاری در دانشگاه صنعتی شریف برگزار شد. 🔻همچنین در این کتاب بخش‌هایی نیز در راستای معرفی اقدامات کمیته بحران جمعیت امام علی(ع) مرتبط با حوادث طبیعی جهت آشنایی بیشتر پیوست شده است. 🆔@imamalisociety

‍ ‍ ‍ ووتەکانی د. محمدخانی بابەت: زمانی دایکی، زبان مادری شوێن: ریکخراوی ئازادبوون  شاری سلێمانی بەروار : 28-11-402 ۴۲دقیقه زبان :کوردی @mohammadkhnimohyedin

🔲⭕️پروژه جاودانگی شما چیست؟ مجتبی لشکربلوکی انسان تا سال ۲۰۴۵ به مرز جاودانگی و نامیرایی می رسد. این ادعا یا دست کم امیدی است که دیمیتری ایتسکوف دارد. هر چقدر موضوع جاودانگی و نامیرایی انسان دور از ذهن به نظر می رسد. اما از نظر تئوری، جاودانگی حداقل برای دیمیتری ایتسکوف غیرممکن نیست. دیمیتری ایتسکوف کیست؟ یک بیزنس من جوان، نیکوکار و میلیاردر روسی است. او ایده جاودانگی را دنبال می کند. چگونه؟ ایجاد سیستم‌های روباتیک پیشرفته، رابط‌های مغز و کامپیوتر و بدن‌های مصنوعی با هدف انتقال آگاهی و اطلاعات مغز یک انسان به مغز و بدنی مصنوعی است. اگر نخواهیم خیلی پیچیده صحبت کنیم؛ او می خواهد یک بدن ماشینی رباتیک درست کند. همچنین می خواهد آگاهی، حافظه و هوشمندی را از مغز انسان به ربات منتقل کند. او امیدوار است تا با انتقال یک کپی روباتیک از بدن انسان و انتقال هوشیاری و آگاهی مغز انسان به آن جسم روباتیک بتواند زندگی پس از مرگ را برای انسان فراهم نموده و او را جاودانه نماید. این اولین تلاش بشریت است؟ قطعا نه! تلاش انسان برای جاودانه شدن و نامیرایی از آغاز بشریت با ما بوده است. پروفسور ارنست بکر، انسان شناس فرهنگی آمریکایی، استاد دانشگاه های برکلی، سایمون فریزر و چند دانشگاه دیگر کتابی دارد به نام انکار مرگ که در سال 1973 با رویکرد روانشناسی و فلسفی به چگونگی واکنش مردم به مرگ می پردازد. او می گوید بیشتر کارهای ما آدم ها برای نادیده گرفتن یا اجتناب از مرگ است! او معتقد است تقریباً هر کاری که ما انسان‌ها انجام می‌دهیم ناشی از ترس ما از مردن است. او ادعا می‌کند که این وحشت باعث می‌شود ما در «پروژه‌های جاودانگی» شرکت کنیم، فعالیت‌هایی که با هدف تأمین «بودن همیشگی» ما در جهان است. پروژه جاودانگی چیست؟ بکر آن را اینگونه توصیف می کند: کاری که در آن ما چیزی را ایجاد می‌کنیم یا بخشی از آن می‌شویم که احساس می‌کنیم بیشتر از خود ما روی زمین باقی خواهد ماند. با انجام این کار، احساس می کنیم که در مقایسه با بدن فیزیکی که در نهایت می میرد، بخشی از چیزی ابدی می شویم که هرگز نمی میرد. پروژه جاودانگی می تواند ریشه فرزندآوری، خلق اثر هنری، ثروت اندوزی، ساختن امپراطوری و تقرییا هر کار دیگر مهم ما باشد! خب تا اینجا فهمیدیم که همه ما دانسته و نادانسته، خواسته و ناخواسته درگیر پروژه جاودانگی هستیم. این را اینجا نگاه دارید. دوباره برمی گردیم! عموم ادیان آسمانی جهان، یک تصویر آرمانی از سرنوشت بشریت ارایه کرده اند. جایی که منجی موعودی می آید که هر کدام از ادیان نام آن را به زبان خود چیزی گذاشته اند اما انگار فصل مشترک آنان این است که فردی آسمانی که جان جهان است می آید و انسان دوباره از نو تعریف می شوند و زمین به آسمان وصل می شود. خدا آنچنان نزدیک می شود که گویی در ما نفس می کشد. آیا ما آن روز خواهیم بود؟ جسماً شاید باشیم شاید هم نه! اما اگر از منظر پروژه جاودانگی نگاه کنیم می توانیم آن روز آن جا باشیم. بگذارید یک مثال ساده و پیش پا افتاده را با هم مرور کنیم: من امروز ۱۰۰ کتاب خوب برای کودکان یک منطقه محروم می فرستم، یک کودک یک کتاب را می خواند و زندگی اش متحول می شود (یک سال بعد). او بعدها می شود یک تاجر موفق (سی سال بعد)، سپس او خیریه ای تاسیس می کند (چهل سال بعد)، خیریه او باعث می شود که ده ها دختر از تن فروشی، ده ها پسر از شرافت فروشی نجات پیدا کنند (پنجاه سال بعد). یکی از ان دختران می شود معلم مدرسه ای و برای بچه های مدرسه الهام بخش است (شصت سال بعد) و ... من آن روز مرده ام. تمام سلول های بدنم تجزیه شده اند و به خاک تبدیل شده اند اما من همان خانم معلمی هستم که عاشقانه درس می دهد. همان کودکی دبستانی هستم که بعدها تبدیل می شوم به یک پزشک شرافتمند که نیمی از زمانش را صرف درمان رایگان می کند. همان نوجوان دبیرستانی هستم که فرصت می کند شعر بگوید و دنیا را رنگی تر کند. دقت کنید که صحبت از تناسخ و بازگشت به دنیا در قالب دیگری نمی کنم بلکه صحبت از جاودانه شدن و نامیرایی است به واسطه نیکویی و دانایی و زیبایی. ☑️⭕️تجویز راهبردی اگر اینگونه بنگریم لازم نیست که در دوران ظهور آن ابرانسان حضور فیزیکی داشته باشیم. فقط کافیست که «پروژه های درست، مهم و متعالی» انتخاب کنیم و بگذاریم هستی این چرخه نیکوکاری را ادامه بدهد و ما را به انتهای جهان پیوند دهد! حالا که از پروفسور بکر صحبت کردیم بعد نیست که به پایان زندگی او اشاره کنیم: زندگی بکر مارس ۱۹۷۴ در سن ۴۹ سالگی به پایان رسید، جالب است که فقط دو ماه پس از مرگش، جایزه بسیار معتبر پولیتزر را برای ادبیات غیرداستانی عمومی دریافت کرد. برای دیمیتری ایتسکوف آرزوی موفقیت می کنیم اما یادمان باشد چه چیزی را می خواهیم جاودانه کنیم! https://t.me/Dr_Lashkarbolouki

درخشش سینمای کردی در هند فیلمهای کوتاە "زمانە"و"چاوی نان"از جشنوارە بین المللی Festival De Indie هند جایزە بهترین کارگردان ایرانی برای فیلم کوتاە "زمانە"وبهترین فیلم تجربی برای فیلم کوتاە"چاوی نان"را از آن خود کرد فیلم زمانە بە نویسندگی وکارگردانی خالد فرج‌زادە تهیەکنند:اقبال رمضانی چاوی نان نویسندە وکارگردان:خالد فرج‌زادە و عثمان محمد #صاحب #سقز #سینما_کردی #کردستان #فیلم_کوتاە برای اطلاعات بیشتر بە وبسایت جشنوارە مراجعە بفرمایید https://festivaldeindie.wixsite.com/my-site/post/january-last-week-winners-zamaneh-bagged-major-award-congratulation https://festivaldeindie.wixsite.com/my-site/post/january-last-week-winners-the-eye-of-the-bread-bagged-major-award-congratulation 📚https://t.me/asoyzhyanisaheb

قبل تر خبر داده بودیم که بناست شبی از شب های بخارا را به لطف استاد علی دهباشی-آن یک تنه، یک وزارت-، به #بلوط، اختصاص دهیم و کمی از بلوط و مهربانی هایش، نامهربانی ها و بحران دامنگیرش و نیز راهبردها و راهکارها برای فردای سلامتی اش، سخن گوییم... اینک، در پیشا این رویداد مهم و معتبر، سعی داریم از زبان شما مخاطب عزیز، بلوط را توصیف کنیم... اگر بلوط دوست هستید و چون ما عاشق بلوط و استواری اش، ذیل همین پست👇 کامنت بزنید و بلوط را در یک کلمه، جمله یا پاراگراف، توصیف کنید. سعی شود کاربست واژگان با واقعیت بلوط و اثر و عظمتش سازگار باشد و نه کم بگذاریم و نه بیش که حقیقت، آسیب نبیند... 🌳❤🚴 #بلوطبانان_پا_به_رکاب #شب_بلوط #بلوط_نمایی @oaktree_loverbikers

📷 گزارش تصویری نشست علمی جنگ و صلح در ادبیات کودکان 🔹موضوع گفتگو: تجربه زیسته 🗓 دوشنبه 30 بهمن 1402 💢انجمن مطالعات صلح ایران💢 💢خانه اندیشمندان علوم انسانی💢 @sociologyofislamiccountries20

همایش سلامت روان و رسانه... موسسه رحمان https://www.skyroom.online/ch/iranmhm/iranmhm?fbclid=PAAaYfvnnTbFUU0X4VYos6SPtB9Ul4rfdGTYTrOEaqCdNV6HKBVPTtLBX5y7A

لینک دسترسی به همایش سلامت روان و رسانه https://www.skyroom.online/ch/iranmhm/iranmhm?fbclid=PAAaYfvnnTbFUU0X4VYos6SPtB9Ul4rfdGTYTrOEaqCdNV6HKBVPTtLBX5y7A

لینک دسترسی به همایش رسانه و سلامت https://www.skyroom.online/ch/iranmhm/iranmhm?fbclid=PAAaYfvnnTbFUU0X4VYos6SPtB9Ul4rfdGTYTrOEaqCdNV6HKBVPTtLBX5y7A

بنیاد توسعه صلح و مهربانی، به پاس پروژه آموزش صلح و صلح سازی در مراسم جایزه دوسالانه دکتر معین، شایسته تقدیر معرفی شد. این بنیاد، به مدت یک دهه و بیشتر به آموزش صلح و مهربانی در مدارس الگویی اقدام کرده که قبل تر نیز از سوی مراجع شاخصی چون بنیاد جهانی انرژی گلوپ، برنامه رهبران غیرمعمول خانه امکان، برنامه فرمول یک شبکه یک سیما و ... مورد تجلیل قرار گرفته و همچنین برخی پروژه ها در کتاب فرهنگ صلح در ایران و جهان از انتشارات منشور فرهنگ صلح مکتوب و نتایج برخی پروژه ها نیز از جمله آموزش صلح در قالب مقاله علمی و پژوهشی در کنفرانس بین المللی صلح پژوهی به صورت سخنرانی حضوری ارایه شده اند.. 🌹❤️🌹 @sopskf

میرسیدعلی همدانی، عارف و دانشمند قرن هشتم هجری ایرانی، سه بیت دارد که از لحاظ محتوایی و پیام انسانی فوق‌العاده است: هر که ما را یاد کرد ایزد مَر او را یار باد هر که ما را خوار کرد از عُمر بَرخوردار باد هر که اندر راهِ ما خاری فِکَند از دشمنی هر گُلی کز باغِ وصلش بِشکُفد بی‌خار باد در دو عالم نیست مارا با کسی گرد و غبار هر که ما را رنجه دارد ، راحتش بسیار باد دولتمند خالف، هنرمند نامیِ تاجیکستان نیز به زیبایی، این سه بیت را به آواز خوانده است.

امروز به دعوت برگزارکنندگان این رویداد مبارک و نیز به لطف صبر و استمرارمان در ایده پردازی و ایده و نوازی پروژه های صلح محور، در جمع مبارک برخی از کنشگران شاخص اجتماعی برگزیده و نیز مشارکت کنندگان بزرگوار خواهیم بود و بیشتر خواهیم آموخت... همراهی حضوری با هماهنگی قبلی: تهران: میدان توحید. خیابان نصرت غربی. پلاک ۵۶. زنگ دوم* همراهی آنلاین: https://www.aparat.com/moin.ngo

این دو لینک را هم باز کنید تا بیشتر بر آنچه رقم خورده است،وقوف یابید👇 ۱)گفتگوی خانه امکان در پروژه رهبران غیر معمول https://t.me/Sopskf/5682 ۲)گزارش مدرسه توسعه پایدار دانشگاه شریف از پروژه آموزش در مناطق کم برخوردار کشور https://t.me/Sopskf/4940 ۳) مرهمی بر سرطان وطن https://t.me/Sopskf/5898 ۴)حضور شاخص ترین چهره روان شناسی کشور در مدرسه الگوی صلح سردشت https://t.me/Sopskf/6475 ۵)نمایشگاه اعتراضی مجری مدارس الگویی مهربانی، جلوی ساختمان وزارت کشور https://t.me/Sopskf/1089 🌹❤️🌹 #بنیاد_توسعه_صلح_و_مهربانی #مهربانی_های_کوچک #آموزشگاه_مهربانی #آموزش_چگونه_زیستن #مهربانی #آشتی #گفت_و_گو #سردشت #شهر_صلح_و_مهربانی #جاده_مرز_به_مرکز #جاده_صلح @sopskf

شاهدی بر محصول پُرمغز مزرعه مهربانی، ئاشتی:آشتی و گفتگو... [ابتدا، کلیک کرده و گوش جان بسپارید]👇 https://t.me/Sopskf/6502 🧚در جاده ام، مسیری که مرز را به مرکز متصل می کند و ظاهر نداشته ات را به دارایی باطنت... "بسیار سفر باید کرد تا پخته شود خامی" را سعدی گفته بود اما، ما مرزنشینان، در خودپختگی زیستن را و بقا را آموختیم و آنگاه، چمدانی از مهر و عشق، زبانی از جنس ریحان و اراده ای از عیار ایمان به گفتگو را به هارمونی طبیعت، سپردیم و پای در جاده صلح نهادیم ... اینک، به هر جا برسیم، رسیده ایم و پخته شده ایم! این را، این قلم نمی گوید که همواره مدعی ضرورتصلح سازی بوده، دخترِکوچ کرده ی در غربتم می گوید، گوش کردید؟ جانِ دل، سپردید؟👌 برگردیم به جاده مرز تا مرکز.... قبل تر، که دخترم[آن مهارت آموز کلاس های چگونه زیستن-مهربانی، صلح و گفتگو- چمدانش را بست و رفت، از سر حُزن و اندوه، چنین نوشتم: [کلیک کنید و با درنگ و تٲنی بخوانید👇] https://t.me/Sopskf/6437 دیروز، تماسی آمد و مرا فراخواند تا به دلِ جاده بزنم! راستش، کمی مردد بودم! بروم یا نروم و این تردید را برای اول بار در عزم سفر، مهربانویم و دو پسر کاکُُل زری ام و البته کاک هادی عزیزم که همواره زحمت رزرو بلیط ها را مهربانانه، متقبل می شود، متوجه شدند و صدالبته راننده نیز که در خروجی شهر و با تاکسی دربستِ پساکنسل مسیر، مجدد عزم سفر کرده و خود رساندم، نیز....؟! نمی دانم ولی شاید همان شیخ نیشابوری بود که پشت بند شیخ سعدی، در مسیرم رهنمون بود: "تو پای در ره نه و هیچ مپرس خود راه بگویدت، چون باید رفت" (عطار) پای که نه، وجود در چمدانی آهنین که چون غولی روی چهارچرخ، جاده می درید، نهادم ودر پی تلفنی که از مرز به مرکزم خوانده بود، روان شدم! گمان بد نبرید، دُرُست است که خانم بود و من تنها دو خواهر نسبی داشتم اما از همان اوان کودکی، مادر فرشته گونم یادم داده بود که دختران زمین، خواهران سببی تواند و همان تا به امروز به شهادت هم ولایتی هایم و البته خدایم، از گزند هر نَفَسِ ظنَّ بد، مبرایم ساخته بود. می گفت:" توسط داوران جایره دو سالانه.... نامزد شایسته تقدیری و اگر میسور شد، سفر کنید، حضورتان، زینت بخش محفل خواهد بود و گرنه..." نگذاشتم گرنه را بگوید و گفتم، نگران نباش، خواهم آمد اما راستش، گرچه بلافاصله پس از این تعهد، شماره کاک هادی بگرفتم و تقاضای رزرو بلیط کردم اما با عُذرطلبی اش بر تکمیل ظرفیت، خاطر جمع شدم ولی باز تاکید کردم، اگر گشایشی حاصل آمد، خبرم کند و کرد و اینبار، تردید سراغم آمد و کنسل و عزم و سوار بر غول آهنین در خروجی شهر و به جای لُژ، تَه جاده! اما آن هم حکمتی بود و جوان سرباز ترخیص شده ناخوش احوالی را قدر سپردش تا تیمارگری کنم و کردم و بنده خدا هم بدجوری حالش خراب شد! جالب که هردو هم، صندلی مان در پس تردیدهای مان، عوض شده بود و همان به هم مان رسانده بود و چه حُسنِ رسانشی که اینجا هم عطیه یزدان، مجالی داد تا مهری بورزیم و ورزیدیم که ان شاء ا... تیماری بر درد جوان شده باشد که اینک که می نکارم، آرام خوابش گرفته است ولی عجیب معمایی است که همچنان، از مرز به مرکز، راه گَز می کند! او به خواب رفت و نگارنده، نوتیفیکشن گوشی اش، چهچهه ای زد و تا باز کردم، یادداشتی سراسر مهر یافتم با امضای آن دخترِنازِ در غربتم! ]آنچه گوش دادید و آنچه در لینک، یافتنی است👇] شاهدی شد بر مدعای عزمی که با تردید، سفری ام کرده بود! خدای را، سعدی و عطار را و نیز آن مهربان خواهر پشت خط تلفن ظهرهنگام را سپاسگویم که به جاده گزینی و پیمایی رهنمونم شدند چه اینکه، جاده خود نه ره وصال که جاده صلح شد و مهربانی... بله، در همین پیمایش با تردید جاده بود که انبان ذخیره احتیاطی شبکه های اجتماعی، دهن باز کرد و اینبار از آن سوی کوه ها و آب ها، پیغامی آورد که محصول پُرمغزی شد بهر مدعای اثر آموزشگاه مهربانی و کلاس های چندگانه مهارت آموزی آن نقاط صفر مرزی مدارس الگویی... صدای این پیغام سراسر مهر و صلح را باید شنید، در واژگانش تدقیق کرد و بر حُسن کاربست نگارنده اش‌و نیز گوینده باید درود فرستاد که شاهدی پرمغز بر مدعایی همواره بود و چه خوش یمن رسید که در مسیر وصال به پاداش یک دهه، از کنشگری در حوزه صلح و محیط زیست و یک پروژه پرمغز آموزش صلح و صلح سازی هستیم... چه خوب گفته بود، رائول سینگ:"زندگی کوتاه است و نمی خواهیم در این حیرت بمانیم که اگر به پا خاسته بودیم، چه اتفاقی می افتاد" در حیرت سفر در جاده صلح نماندم و جاده خود، قبل از وصال بر سر قرار، محصولی چنان پرمغز، تقدیم کرد که حلاوتش شیرین تر ازهر جایزه ای بهر آن به پاخاستن های دیروزی بود... سپاس و هزاران سپاس خدای را و وفای آن دختر کوچ کرده و ده ها دختر و پسر فارغ التحصیل در مدارس الگویی خودبنیادم در دل ساختار زنگزده سیستم آموزش رسمی...

ئای بەفر ئای بەفر دایکی هەرەس چیت کرد لە من؟ زاوایەکی بێ مراد به دوو چاوی سەهۆڵاوی ئەمه بوو داهاتووی من ئەمه بوو چارەنووسی من ❄️ ٢٨ی ڕێبەندان یادی قوربانیانی رنووی ٢٨ی رێبەندانی ساڵی ١٣۶٨ی گوندی دەرماناوێ ۱.محەممەد‌ی حاجی‌ مەولودی‌ ۲.خدر‌ی حاجی‌ سمایلی‌ ۳.مەحمووی حاجی‌ سمایلی‌ ۴.حوسێنی عەولا‌ مێری‌ ۵.فەتحوڵلای حەمه‌ سوری ۶.قادر‌ی سەلیمی‌ ۷.ساڵحی پور‌مریەمێ ۸.حەمەی پور‌مریەمێ ۹.وسو‌وی پور‌مریەمێ ۱۰.حوسێنی بەشیری‌ ۱۱.حەمەدەمین جۆڵایی‌ ۱۲.عومەر‌ مەولان‌ زادگان‌ ۱۳.مەحموودی محەممەد وەسمانی‌ ۱۴.خدر‌ی حاجی‌ حەمەی ۱۵.عومەری حاجی‌ ئایشێ ۱۶.عەزیز‌ سەداقەت‌ ۱۷.مەحموودی حاجی‌ حەسەنی‌ ۱۸.وسو‌وی مام‌ عەلی‌ ۱۹.عوسمان‌ مینایی‌ ۲۰.ئەحمەد‌ی پور‌مەنیجێ ۲۱.عەوڵا‌ی خورشید‌ێ 🌐 @rojnama 🌐 ناردنی وێنە و هەواڵ 📊 راگەیاندن و تەبلیغات 🌐 ئینستاگرام 🟦 🌹

باسلام و احترام فایل صوتی معرفی کانون تکرا (کانون توسعه کارآفرینی روستایی اندیشه پویا) www.takra.ir و جشنواره روستایی شو www.rsweek.ir @roustaei_sho «شو» به معنی شدن یعنی روستایی شدن برای حفظ شأن و منزلت روستا و روستانشینی و «شو» (Show) به معنی نمایش قابلیت ها و ظرفیت های روستا با شعار: روستا برای نوآوری نوآوری برای روستا ارادتمند سید ابوالفضل میرقاسمی از کانون تکرا 09123222463