ویکی اسپیس

«مراقب آنچه آرزو می‌کنید باشید. اگر شما بچه‌ها حتی بخش کوچکی از چیزهایی که ما می‌دانیم را می‌دانستید، دیگر هرگز نمی‌خوابیدید. این را به شما قول می‌دهم.»** پل هرتز، مدیر بخش اخترفیزیک در ناسا. «بنابراین، باز هم خیر، ما موجودات فضایی را در [قمر] اروپا کشف نکردیم. این نباید برای هیچ‌کس شوک بزرگی باشد. ما بارها به شما گفتیم که اطلاعیه امروز درباره موجودات فضایی نخواهد بود. اما هر بار که ما یکی از این برنامه‌های مطبوعاتی را برگزار می‌کنیم، شما بچه‌ها ناگزیر فکر می‌کنید که قرار است درباره موجودات فضایی باشد. پس بگذارید شما را در جریان یک راز کوچک بگذارم. ناسا به معنای واقعی کلمه هرگز کنفرانس مطبوعاتی برای اعلام کشف موجودات فضایی برگزار نخواهد کرد. چون ما هرگز قرار نیست موجودات فضایی را کشف کنیم. موجودات فضایی قرار است ما را کشف کنند، و وقتی این کار را بکنند، اصلاً قشنگ نخواهد بود. می‌توانید روی این حرف حساب کنید. قطعاً زمان کافی برای برگزاری یک کنفرانس مطبوعاتی درباره آن وجود نخواهد داشت. شما احتمالاً حتی زمان برای پلک زدن هم نخواهید داشت. فقط یک فلش سفید داغ در آسمان و بعد خاموشی مطلق. تا جایی که به جهان مربوط می‌شود، به طور نسبی، ما نوزاد هستیم. خدا می‌داند که ما هم مثل نوزادان رفتار می‌کنیم. منظورم این است که شما بچه‌ها هم همان زباله‌هایی را که ما می‌بینیم، می‌بینید، درست است؟ آیا شما هیچ‌کدام از این‌ها را تحمل می‌کردید؟ اگر جای آن‌ها بودید؟ می‌دانم که من قطعاً و به هیچ‌وجه تحمل نمی‌کردم. حتی برای یک ثانیه. ما اساساً نوزاد هستیم و وقتی بزرگترها ظاهر شوند — و آن‌ها دیر یا زود ظاهر خواهند شد — بازی تمام است. در بهترین حالت، ما قبل از اینکه آن‌ها فرصتی برای ضربه زدن به ما پیدا کنند، خودمان را از روی زمین محو می‌کنیم. شما یک اطلاعیه درباره موجودات فضایی می‌خواهید؟ بفرمایید: مراقب آنچه آرزو می‌کنید باشید. اگر شما بچه‌ها حتی بخش کوچکی از مزخرفاتی که ما می‌دانیم را می‌دانستید، دیگر هرگز نمی‌خوابیدید. این را به شما قول می‌دهم.» @wikispace 💫

پل هرتز، مدیر بخش اخترفیزیک ناسا، این بیانیه شگفت‌انگیز را در مورد موجودات فضایی در ایمگور به اشتراک گذاشت. او در پاسخ به خبرنگاران که مصرانه خواستار توضیحاتی در مورد موجودات بیگانه و یوفوها بودند گفت : @wikispace 💫👇

این اعداد و ارقام در فکر نمی گنجد، لاجرم باید وارد حوزه تخیل شد این اعداد آنقدر بزرگند که شما هر آنچه که در مخیله تان تصور کنید در جایی در این کیهان لایتناهی وجود خواهد داشت. در چند پست قبل از کشف بهشت گفتیم در یک رقم چند صد تریلیون کیلومتری (البته یک مبحث فلسفی بیشتر بود) اما باور کنید هر مدل بهشتی که شما در تخیل تان مجسم کنید در جایی در این کیهان باید وجود داشته باشد از بهشتی با انواع حور و پری و اطعمه و اشربه تا سرزمین هایی ماورای تخیل..... @wikispace 💫

تحقیق منتشرشده در مجلهٔ ان پی سی انکولوژی پرسیژن نشان داد که زهر زنبور عسل به سرعت سلول‌های سرطان پستان سه‌گانه منفی و سرطان پستان را نابود می‌کند — این دو زیرنوع از تهاجمی‌ترین و مقاوم‌ترین انواع سرطان پستان در برابر درمان هستند — در حالی که تأثیر ناچیزی بر سلول‌های داشت. مادهٔ فعال مسئول این اثر، ملیتیناست؛ پپتیدی کوچک و با بار مثبت که بخش اصلی زهر زنبور عسل را تشکیل می‌دهد. پژوهشگران دریافتند که ملیتین می‌تواند غشای سلول‌های سرطانی را در کمتر از ۶۰ دقیقه به طور کامل نابود کند. در غلظت خاصی، باعث مرگ ۱۰۰ درصدی سلول‌های سرطانی شد در حالی که سلول‌های سالم عمدتاً آسیب ندیدند. ملیتین اثر قابل توجه دیگری هم داشت. در کمتر از ۲۰ دقیقه پس از مواجهه، به طور قابل توجهی مسیرهای سیگنالینگ شیمیایی که سلول‌های سرطانی برای رشد و تکثیر به آن‌ها وابسته هستند را کاهش داد و عملاً پیام‌هایی را که به سلول‌های سرطانی دستور تقسیم مداوم می‌دادند، قطع کرد. وقتی ملیتین با داروی استاندارد شیمی‌درمانی به نام دوکتاکسل در مدل‌های موشی ترکیب شد، این ترکیب در کوچک کردن تومورها مؤثرتر از هر کدام به تنهایی عمل کرد. این یافته پیشنهاد می‌کند که ملیتین می‌تواند کارایی شیمی‌درمانی موجود را افزایش دهد و احتمالاً دوز و عوارض جانبی مضر آن را کاهش دهد. نکتهٔ بسیار مهم: این پژوهش هنوز در مرحلهٔ پیش‌بالینی و آزمایشگاهی است. آزمایش‌ها روی سلول‌های سرطانی و مدل‌های موشی انجام شده و هنوز روی انسان انجام نشده است. زهر زنبور عسل در حال حاضر به عنوان درمان سرطان در دسترس نیست. مسیر تبدیل یک نتیجهٔ آزمایشگاهی به یک درمان تأییدشده برای انسان، طولانی و بسیار چالش‌برانگیز است. آنچه این کشف را شایان توجه می‌کند، ترکیب دقت و دسترسی‌پذیری آن است. زهر زنبور عسل در سراسر جهان در دسترس و نسبتاً ارزان است و در صورت رسیدن به مرحلهٔ کاربرد بالینی، می‌تواند گزینهٔ درمانی در دسترس برای مناطقی با منابع بهداشتی محدود باشد. @wikispace 💫

یک پژوهشگر دکتری ۲۵ ساله به نام سیارا دافی، مطالعه خود را با بیهوش کردن زنبورهای عسل با گاز دی‌اکسید کربن آغاز کرد، زهر آن‌ها را با دقت از طریق تشریح استخراج کرد و آن را روی برخی از سخت‌ترین سلول‌های سرطانی که تاکنون وجود داشته‌اند، اعمال کرد. آنچه او کشف کرد، تیتر یک رسانه‌های سراسر جهان شد. @wikispace 💫👇

سلام بر دوستان عزیز 🌹 خدا را شکر که مجدد در خدمت شما هستیم

دایناسورها ۱۶۵ میلیون سال وقت داشتند اما هیچ‌چیز نساختند؛ نه شهر، نه تلسکوپ و نه شتاب‌دهنده ذرات. فقط برای ۱۶۵ میلیون سال، دندان داشتند و «حال و هوای» خودشان را! اما نکته‌ای که واقعاً برخی دانشمندان را بی‌خواب می‌کند این است: شاخه‌ای از دایناسورهای تروپود از برخورد سیارک جان سالم به در بردند؛ ما به آن‌ها پرنده می‌گوییم. «کلاغ‌سانان» که نوعی پرنده هستند، استفاده از ابزار، حل مسئله، حافظه بلندمدت و توانایی برنامه‌ریزی برای آینده را نشان داده‌اند. یک کلاغ می‌تواند چهره یک انسان را سال‌ها به خاطر بسپارد و کینه به دل بگیرد. اختاپوس‌ها هم که در واقع بیگانگانی هستند که روی همین سیاره تکامل یافته‌اند، می‌توانند درِ شیشه را باز کنند، در هزارتوها مسیریابی کنند و ظاهراً چیزی شبیه به بازی‌کردن را تجربه کنند. پرسش علمی واقعی که پشت این تصویر پنهان شده، موضوعی است به نام «فرضیه سیلورین» (Silurian Hypothesis)؛ مقاله‌ای که توسط دو دانشمند واقعی از ناسا و دانشگاه ادینبرو منتشر شد. این فرضیه می‌پرسد که آیا ممکن است یک تمدن دارای فناوری پیشرفته، پیش از انسان‌ها روی زمین وجود داشته و هیچ اثر قابل شناسایی از خود بر جای نگذاشته باشد؟ نتیجه‌گیری آن‌ها تکان‌دهنده بود: با توجه به اینکه فرآیندهای زمین‌شناختی در طول میلیون‌ها سال، پوسته زمین را کاملاً بازیافت می‌کنند، ما واقعاً نمی‌توانیم این احتمال را رد کنیم. ۱۶۵ میلیون سال زمان کافی برای ظهور، اوج، فروپاشی و محو شدن کامل یک تمدن توسط زمین‌شناسی است. ما هرگز متوجه نخواهیم شد. بنابراین شاید تصویر یک دایناسور فضانورد که از مدار به زمین نگاه می‌کند، آن‌قدرها هم که به نظر می‌رسد مضحک نباشد. شاید ما فقط دومین تلاش باشیم؛ میمون‌های سرایداری که در غیاب مستأجران قبلی، مسئولیت خانه به آن‌ها سپرده شده است. آن‌ها رفتند و حالا بازگشته‌اند؛ و صادقانه بگویم، با توجه به بلایی که ما سر این سیاره آورده‌ایم، نگرانی آن‌ها در مورد اینکه «این میمون‌ها به چه چیزهایی دست زده‌اند»، کاملاً منطقی به نظر می‌رسد. @wikispace 💫

بسیار خوب، به این فکر کنید: دایناسورها حدود ۱۶۵ میلیون سال بر این سیاره حکمرانی کردند. عمر حضور انسان‌ها حدود ۳۰۰ هزار سال است. ما کمتر از ۲۰۰ سال است که به الکتریسیته دست یافته‌ایم و حالا در حال صحبت درباره ترک منظومه شمسی هستیم. @wikispace 💫👇

چه می‌شود اگر اولین لحظه شروع زندگی با نور همراه باشد؟ 👀👇 دانشمندانی که در حال مطالعه روی فرآیند لقاح بودند، زیر میکروسکوپ‌های قدرتمند متوجه پدیده شگفت‌انگیزی شدند. هنگامی که یک سلول اسپرم با موفقیت با سلول تخمک ترکیب می‌شود، جرقه‌های کوچکی از نور ظاهر می‌شوند. پژوهشگران این درخشش‌ها را «جرقه‌های روی (زینک)» می‌نامند. با فعال شدن تخمک و آغاز فرآیند تبدیل شدن به یک موجود زنده جدید، میلیاردها اتم روی آزاد می‌شوند که جرقه‌هایی کوتاه اما قابل اندازه‌گیری از نور تولید می‌کنند. نکته جذاب‌تر این است که دانشمندان دریافته‌اند جرقه‌های قوی‌تر اغلب با رشد سالم‌تر جنین در ارتباط هستند. به عبارت دیگر، درست در همان لحظه‌ای که یک زندگی جدید آغاز می‌شود... به معنای واقعی کلمه یک جرقه وجود دارد. علم فرآیند شیمیایی پشت این پدیده را توضیح می‌دهد: آزاد شدن یون‌های روی در طول لقاح. اما حقیقت عمیق‌تر آن همچنان مبهوت‌کننده است. در همان لحظه دقیق، اتفاقی فوق‌العاده آغاز می‌شود: یک زندگی انسانی کاملاً جدید با دی‌ان‌ای (DNA) اختصاصی خود، برنامه بیولوژیکی خود و آینده خود. @wikispace 💫

از نظر او، آگاهی جهان را به صورت غیرفعال دریافت نمی‌کند، بلکه آن را خلق می‌کند. مستندترین آزمایش او، دو فرد را پس از یک جلسه مدیتیشن عمیق و هماهنگ‌شده، در اتاق‌های مجزا و ایزوله قرار داد. هنگامی که یکی از سوژه‌ها در معرض فلش نور قرار گرفت، مغز سوژه دیگر واکنش عصبی کاملاً یکسانی نشان داد. بدون هیچ ارتباط فیزیکی، بدون هیچ سیگنالی و بدون هیچ توضیحی. در ۸ دسامبر ۱۹۹۴، او سوار ماشین خود شد و دیگر هرگز دیده نشد. آزمایشگاه او تخلیه شد؛ هر سند، هر مجموعه داده و هر سابقه‌ای از تحقیقات او به صورت سیستماتیک جمع‌آوری و حذف شد. آخرین مقاله منتشر شده از او حاوی یک خط بود که هرگز به طور کامل و قانع‌کننده‌ای توضیح داده نشد: > «زمانی که به طور کامل درک کنید شبکه چگونه کار می‌کند، می‌توانید به سادگی ناپدید شوید.» دو احتمال وجود دارد: یا مردی باهوش در لبه تحقیقات خود دچار فروپاشی شد، یا چیزی را فهمید که کسانی نیاز داشتند پنهان و مدفون باقی بماند. هیچ‌کدام از این دو پاسخ، توضیح دادن این ناپدید شدن را آسان‌تر نمی‌کند. #کوانتوم #فیزیک_کوانتوم #فیزیک #علوم_اعصاب #واقعیت @wikispace 💫

## دکتر خاکوبو گرینبرگ دکتر خاکوبو گرینبرگ عصب‌پژوهی مکزیکی بود که دوران حرفه‌ای خود را صرف قدم زدن روی مرز باریک میان سنت‌های شمن‌باوری کهن و نظریه کوانتوم کرد. استدلال اصلی او این بود: فضا خالی نیست، بلکه یک میدان انرژی زنده و به هم پیوسته است که او آن را «شبکه» می‌نامید. @wikispace 💫👇

ژنوم انسان حاوی حدود ۳.۲ میلیارد جفت‌باز است. هر باز (آدنین، تیمین، گوانین یا سیتوزین) را می‌توان در فضای دیجیتال با ۲ بیت نشان داد؛ یعنی همان منطق باینری (دودویی) که تمام کامپیوترهای سیاره زمین را راه می‌اندازد. اگر این محاسبات را انجام دهیم، یک سلول اسپرم منفرد که یک نسخه هاپلوئید از ژنوم را حمل می‌کند، داده‌های ژنتیکی خامش چیزی در حدود ۳۷.۵ مگابایت خواهد بود. این رقم بسته به اینکه بخش‌های غیرکدکننده را چگونه حساب کنید و چه نوع فشرده‌سازی اعمال کنید تغییر می‌کند، اما مقیاس کلی آن تا حد زیادی درست است. یک انزال معمولی حاوی ۲۰۰ تا ۵۰۰ میلیون اسپرم است. اگر ۳۷.۵ مگابایت را در حدود ۴۳۰ میلیون سلول ضرب کنید، به تقریباً ۱۶ ترابایت اطلاعات ژنتیکی می‌رسید؛ یعنی دیتایی بیشتر از حافظه هارد دیسک اکثر لپ‌تاپ‌ها، که همگی در چیزی جاسازی شده‌اند که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شود. اما شباهت به داده‌های دیجیتال فقط تا همین‌جا پیش می‌رود، و دقیقاً از همین‌جا به بعد است که ماجرا به شکلی واقعی عجیب می‌شود. یک فایل کامپیوتری منفعل است؛ همان‌جا می‌نشیند تا زمانی که فراخوانده شود. اما دی ان ای منفعل نیست. یک مولکول پویا و از نظر شیمیایی فعال است که خودش را می‌خواند، خودش را ترمیم می‌کند، بیان خود را تنظیم می‌کند و در لحظه به محیط پیرامونش پاسخ می‌دهد. یک توالی یکسان از جفت‌بازها می‌تواند نتایج کاملاً متفاوتی ایجاد کند، که این امر بستگی دارد به اینکه کدام ژن‌ها، در چه زمانی و در کدام سلول‌ها روشن یا خاموش شوند. به این پدیده «اپی‌ژنتیک» (فراژنتیک) می‌گویند؛ و معنایش این است که دو انسان با دی ان ای تقریباً همسان می‌توانند به شیوه‌هایی کاملاً متفاوت رشد کنند، پیر شوند و به بیماری‌ها واکنش نشان دهند. آن ۱۶ ترابایت، صرفاً سخت‌افزار است. آنچه روی این سخت‌افزار اجرا می‌شود، چیزی است که هیچ کامپیوتر سازه دست بشر حتی نزدیک به شبیه‌سازی آن هم نشده است. تو به عنوان یک فایل شروع شدی. اما آنچه در نهایت به آن تبدیل شدی، چیزی است که علم زیست‌شناسی هنوز هم نمی‌تواند آن را به طور کامل توضیح دهد. @wikispace 💫

پیش از آنکه «تو» بشوی، یک مجموعه دستورالعمل بودی. یک فایل زیستی، فشرده‌شده درون سلولی کوچک‌تر از یک دانه شن، که تمام نیازها برای ساختن یک انسان از صفر را با خود حمل می‌کرد. @wikispace 💫👇

ساحل افتاده گفت:«گر چه بسی زيستم هيچ نه معلوم شد آه كه من كيستم» موج ز خود رفته ای، تيز خراميد و گفت: «هستم اگر می روم گر نروم نيستم @wikispace 💫

شرکت دارویی هوش مصنوعی دِمیس هَسابیس با نام «ایزومورفیک لبز» به‌تازگی ۲.۱ میلیارد دلار سرمایه برای سرعت بخشیدن به کشف داروها جذب کرده است؛ هدفی که به دنبال کاهش چشمگیر زمان مورد نیاز برای توسعه درمان‌های جدید است 🧬 این شرکت نوپا که از دل گوگل دیپ‌مایند بیرون آمده، از موتور هوش مصنوعی خود به نام برای تحلیل پروتئین‌ها، مولکول‌ها و زیست‌شناسی بیماری‌ها با سرعتی بسیار فراتر از روش‌های سنتی استفاده می‌کند. در همین حال، همکاری‌های این شرکت با غول‌های داروسازی نظیر الای لی‌لی ، نووارتیس و جانسون اند جانسون نشان می‌دهد که صنعت بزرگ داروسازی این فناوری را به عنوان یک شرط‌بندی جدی برای آینده پذیرفته است. اگرچه هوش مصنوعی می‌تواند مراحل اولیه کشف دارو را به شدت سرعت ببخشد، اما کارآزمایی‌های بالینی انسانی، تست‌های ایمنی و تاییدیوه‌های نظارتی همچنان سال‌ها زمان می‌برند. در این میان، انتظار می‌رود اولین داروهای طراحی‌شده توسط هوش مصنوعیِ ایزومورفیک تا سال ۲۰۲۶ وارد مرحله آزمایش شوند؛ چرا که این شرکت با جدیّت به دنبال تحقق مأموریت جاه‌طلبانه خود یعنی «درمان بیماری‌ها» است. @wikispace 💫

مغز شما یک ماشین پیش‌بینی است. در هر لحظه از هر روز، مغز صرفاً در حال پردازش اتفاقات زمان حال نیست؛ بلکه در حال اجرای شبیه‌سازی‌هایی از اتفاقات لحظه‌ی بعد است و بر اساس تمام تجربه‌های قبلی خود، مدل‌هایی از آینده‌ی نزدیک می‌سازد. عصب‌شناسان این را «پردازش پیش‌بینانه» (Predictive Processing) می‌نامند و این یک استعاره نیست، بلکه معماریِ بنیادینِ چگونگی عملکرد ادراک انسان است. وقتی نسبت به چیزی یک «حس درونی» یا شهودی دارید، مغز شما پیش از آن هزاران سیگنال ظریف، الگو، ریز-ابرازهای چهره، نشانه‌های محیطی و تجربیات گذشته را پردازش کرده است—مواردی که ذهن خودآگاه شما هنوز متوجه آن‌ها نشده است. آن حس زودتر از استدلال از راه می‌رسد، چون سیستم‌های عمیق‌تر مغز، محاسباتشان را زودتر تمام کرده‌اند. این موضوع شبیه به شهود به نظر می‌رسد، اما در واقع ذهن ناخودآگاه شماست که کمی جلوتر از آگاهی خودآگاهتان زندگی می‌کند. تحقیقات نشان داده است که تصمیمات، چند صد میلی‌ثانیه پیش از آنکه فرد آگاهانه احساس کند انتخابی کرده است، در فعالیت‌های مغزی ثبت می‌شوند. مغز عمل می‌کند و سپس خودآگاهی از آن مطلع می‌شود. به شکلی قابل اندازه‌گیری و مستند، تجربه‌ی آگاهانه‌ی شما همیشه کمی عقب‌تر از آن چیزی است که مغزتان قبلاً پردازش کرده و درباره‌اش تصمیم گرفته است. این همان چیزی است که فیزیکدانان و عصب‌شناسان وقتی می‌گویند «زمان و خودآگاهی آن‌قدرها که ما فرض می‌کنیم ساده نیستند»، به آن اشاره دارند. لحظه‌ی «حالی» که شما تجربه می‌کنید، در واقع زمان حال نیست؛ بلکه یک روایتِ ساخته‌شده است که کمی پس از وقوعِ رویداد و با استفاده از اطلاعات پیش‌بینانه‌ای که مغزتان لحظاتی قبل تولید کرده، گردآوری شده است. حس درونی شما، همان مدلِ آینده‌نگرِ مغزتان است که پیش از آنکه ذهن خودآگاهتان به آن برسد، در بدنتان ظهور می‌کند. این شبه‌علم نیست؛ این علوم اعصاب است. و این حقیقت به تنهایی به اندازه‌ی کافی حیرت‌انگیز است. @wikispace 💫

مغز زمان را آن‌گونه که ساعت اندازه‌گیری می‌کند، تجربه نمی‌کند؛ و علمِ پشتِ چراییِ این موضوع، خارق‌العاده‌تر از آن است که اکثر مردم تصور می‌کنند. @wikispace 💫 👇

اما مطالعه‌ای از دانشگاه استکهلم این تصویر را کاملاً دگرگون کرد. محققان دریافتند که تخمک از طریق سیگنال‌های شیمیایی به نام «جذب‌کننده‌های شیمیایی» — مایعاتی که از تخمک آزاد شده و اسپرم را به سمت خود هدایت می‌کنند — به‌طور فعال کنترل می‌کند که کدام اسپرم را جذب کند. و نکته حیاتی اینجاست که تخمک‌های مختلف، سیگنال‌های شیمیایی متفاوتی ترشح می‌کنند که اسپرم‌های متفاوتی را جذب می‌کند. تخمک فقط آنجا نمی‌نشیند؛ بلکه انتخاب می‌کند. حتی خیره‌کننده‌تر اینکه تخمک می‌تواند اولین اسپرمی را که از راه می‌رسد، نادیده بگیرد. اگر سازگاری شیمیایی مناسب نباشد، تخمک به‌سادگی واکنشی را که برای تکمیل لقاح لازم است، نشان نمی‌دهد. در عوض، اسپرم دیگری که پروفایل شیمیایی‌اش با سیگنال‌های تخمک مطابقت بهتری داشته باشد، فارغ از زمان رسیدنش، ممکن است مورد ترجیح قرار گیرد. این یافته پیامدهای عمیقی برای زیست‌شناسی تولیدمثل دارد. این موضوع نشان می‌دهد که لقاح صرفاً مسابقه‌ی سرعت و قدرت نیست، بلکه یک فرآیند سازگاری است؛ یک گفتگوی بیوشیمیایی بین تخمک و اسپرم که بر اینکه کدام ترکیب‌های ژنتیکی شانس حیات پیدا کنند، تأثیر می‌گذارد. دانشمندان بر این باورند که این مکانیسم ممکن است نقشی در موفقیت تولیدمثلی بین شریک‌های زندگی ایفا کند و احتمالاً توضیح دهد که چرا برخی زوج‌ها به راحتی با هم بچه‌دار می‌شوند، در حالی که ممکن است با دیگران دچار مشکل شوند. مسابقه اسپرم‌ها واقعی است، اما رأی نهایی با تخمک است. برای گونه‌ای که قرن‌ها اصرار داشت تولیدمثل کاملاً ناشی از مشارکت جنس نر است، کشف اینکه تخمک یک شرکت‌کننده فعال و گزینش‌گر در لقاح خود است، یکی از آرام‌ترین و در عین حال انقلابی‌ترین یافته‌ها در زیست‌شناسی مدرن محسوب می‌شود. زیست‌شناسی هرگز از بازنویسی آنچه ما بدیهی می‌پنداشتیم، دست نمی‌کشد. @wikispace 💫

تخمک انتخاب می‌کند. و این موضوع تمام آنچه را که فکر می‌کردیم درباره لقاح می‌دانیم، تغییر می‌دهد. برای مدت طولانی، روایت غالب اساساً روایتی منفعلانه بود: میلیون‌ها اسپرم به سمت تخمک مسابقه می‌دهند؛ سریع‌ترین و قوی‌ترین آن‌ها برنده می‌شود؛ لقاح رخ می‌دهد؛ و تخمک فقط منتظر می‌ماند. @wikispace 💫👇