ویکی اسپیس

در نهم فوریه سال ۱۹۷۸، جورج ون تاسل، مهندس آیرودینامیک و مخترع آمریکایی، به‌طور ناگهانی و غیرمنتظره در اتاق هتل خود در کالیفرنیا درگذشت؛ آن هم در حالی که خود را برای اعلام تازه‌ترین دستاوردهای علمی‌اش در یک مصاحبه تلویزیونی آماده می‌کرد. @wikispace 💫👇

به‌جای اینکه یک لایه از مواد مصنوعی را روی ربات قرار دهند، پژوهشگران بافت زنده را مستقیماً روی انگشت رباتیک سه‌مفصلی رشد دادند. این پوست مصنوعی از فیبروبلاست‌های انسانی درون کلاژن و یک لایه بیرونی از کراتینوسیت‌ها تشکیل شده بود و ساختارهایی مشابه درم و اپیدرم پوست انسان ایجاد می‌کرد. این پوشش زنده به اندازه‌ای انعطاف‌پذیر بود که همراه با حرکت انگشت خم شود، بدون اینکه پاره شود؛ و حتی توانایی ابتدایی برای ترمیم آسیب را نیز نشان داد. پژوهشگران عمداً بافت را برش دادند و یک تکه کلاژن روی محل زخم قرار دادند. طی هفت روز بعد، سلول‌های زنده به داخل این قسمت حرکت کردند و با تقویت ناحیه آسیب‌دیده، آن را به اندازه‌ای ترمیم کردند که انگشت دوباره بتواند خم شود. البته این فرایند کاملاً خودکار و مشابه ترمیم طبیعی پوست انسان نبود؛ زیرا زخم به پچ کلاژنی و شرایط کنترل‌شده آزمایشگاهی نیاز داشت. بااین‌حال، این آزمایش قابلیتی را نشان داد که پوست‌های سیلیکونی معمولی ربات‌ها ندارند: ترمیم بافت زنده. پژوهشگران در آینده قصد دارند ویژگی‌های بیشتری از پوست واقعی انسان، از جمله سلول‌های حسی، فولیکول‌های مو، غدد عرق و سایر ساختارها را به این فناوری اضافه کنند. در صورت پیشرفت این فناوری، ممکن است روزی سطوح ربات‌های انسان‌نما بتوانند تا حدی مانند بافت زنده محیط اطراف را احساس کنند، آسیب‌های خود را ترمیم کنند و تعامل طبیعی‌تری با محیط داشته باشند. این پژوهش نخستین بار در سال ۲۰۲۲ منتشر شد؛ بنابراین یک دستاورد جدید در سال ۲۰۲۶ محسوب نمی‌شود، اما همچنان گامی مهم در مسیر ساخت ربات‌های زیست‌هیبریدی است؛ ربات‌هایی که سیستم‌های مکانیکی را با سلول‌ها و بافت‌های زنده انسانی ترکیب می‌کنند. منبع: دانشگاه توکیو؛ نشریه Matter @wikispace 💫

مهندسان دانشگاه توکیو موفق شده‌اند یک انگشت رباتیک با پوششی از بافت زنده انسانی بسازند؛ بافتی که از سلول‌های پوست انسان رشد داده شده و به این انگشت اجازه می‌دهد در حالی که پوششی شبیه پوست واقعی دارد، خم شود. @wikispace 💫 👇

این یافته چیزی فراتر از یک کنجکاوی علمی است؛ اشاره‌ای است به پیوندی کیهانی که مرز میان حیات زمینی و فرازمینی را محو می‌کند. الگوهای ظریف در ساختار مولکولی نشان از فرایندهایی دارند که تازه در آغاز کاوش آن‌ها هستیم و نگاهی گذرا به جهانی می‌اندازند که شاید طرح اولیه‌ی حیات را به شیوه‌هایی حمل می‌کند که هنوز نمی‌توانیم کاملاً درکشان کنیم. پژوهشگرانی که شهاب‌سنگ‌های باستانی را بررسی می‌کنند، ناهنجاری‌هایی تکرارشونده دیده‌اند که بیش از آن دقیق‌اند که تصادفی باشند و به ریتمی پنهان در پراکندگی مواد آلی در فضا اشاره دارند. این الگوها آرام‌آرام ما را وامی‌دارند جایگاهمان در کیهان را دوباره بیندیشیم و این امکان را در نظر بگیریم که حیات به یک سیاره محدود نیست. یک نکته: عنوان «دی ان ای انسان در شهاب‌سنگ» گمراه‌کننده است. پژوهش‌های واقعی در شهاب‌سنگ‌هایی مثل مورچیسون فقط «نوکلئوبازها» یعنی بخش‌هایی از اجزای سازنده‌ی دی ان ای و آر ان ای را پیدا کرده‌اند، نه دی ان ای انسان. این شهاب‌سنگ‌ها هم حدود ۴٫۵ میلیارد ساله‌اند. @wikispace 💫

دانشمندان از کشف ردپایی از دی ان ای انسان در یک شهاب‌سنگ دو میلیارد ساله خبر می‌دهند؛ کشفی که بی‌سروصدا درک ما از زندگی و خاستگاه آن را به چالش می‌کشد. همین که مواد ژنتیکی بتوانند در گذر میلیاردها سال و در فضا دوام بیاورند، هم شگفتی می‌آفریند و هم نگرانی. @wikispace 💫 👇

پژوهشگران با پیوند قلب میان موش‌های جوان و پیر و همچنین بررسی سوابق تاریخی نمونه‌برداری از بیماران انسانی دریافت‌کننده پیوند قلب، به پدیده‌ای جالب دست یافتند: اندام‌های پیوندشده، سن مولکولی خود را تا حدی با سن زیستی بدن دریافت‌کننده هماهنگ می‌کنند. قلب‌های پیر که به موش‌های جوان پیوند زده شدند، نشانه‌هایی از جوان‌شدن ژنتیکی و مولکولی نشان دادند؛ در مقابل، قلب‌های جوانی که به بدن‌های پیر منتقل شدند، در سطح سلولی با فرایند پیری سریع‌تر مواجه شدند. این یافته‌ها که در قالب یک مقاله پیش‌انتشار در پایگاه bioRxiv منتشر شده‌اند، می‌توانند در آینده تحول بزرگی در پزشکی پیوند ایجاد کنند و حتی امکان استفاده از تعداد بیشتری از اندام‌های اهدایی را فراهم سازند. در حال حاضر، جراحان معمولاً به دلیل نگرانی درباره دوام بافت قلب، قلب اهداکنندگان زیر ۴۵ سال را ترجیح می‌دهند. اما این پژوهش نشان می‌دهد که یک قلب متعلق به فردی مسن‌تر ممکن است پس از قرار گرفتن در یک بدن جوان، تا حدی «به عقب برگردد و جوان‌تر شود» و برخی ویژگی‌های مولکولی بدن جدید خود، از جمله الگوهای متیلاسیون دی‌ان‌ای، را به دست آورد. البته بخشی از آسیب‌ها و فرسودگی‌های ناشی از افزایش سن ممکن است برگشت‌ناپذیر باشند. با این حال، این کشف نشان می‌دهد که شاید در آینده بتوان محدودیت‌های سنی فعلی برای استفاده از برخی اندام‌های اهدایی را با دقت بیشتری بازنگری کرد. منبع: Poganik, J. R., Matsunaga, T., Tyshkovskiy, A., Lu, A., Haghani, A., Zhou, H., Martin, F., Horvath, S., Givertz, M. M., Tullius, S. G., & Gladyshev, V. N. (2026). Transplanted hearts assimilate the recipient's biological age. bioRxiv. @wikispace 💫

دانشمندان به‌تازگی دریافتند که قلب‌های پیر، درون بدن‌های جوان، از نظر زیستی جوان‌تر می‌شوند. یک مطالعه شگفت‌انگیز از پژوهشگران دانشگاه هاروارد نشان می‌دهد که سن زیستی یک اندام لزوماً ثابت و تغییرناپذیر نیست، بلکه می‌تواند تحت تأثیر محیط اطراف خود تغییر کند. @wikispace 💫 👇

در پیج کورا فارسی هر آنچه که در ذهن داری بپرس و جواب بگیر. در این پيج گروه طرح سوال انجام شده و دوستان در بحث مشارکت می کنند. شما می توانید در هر موضوعی طرح سوال کنید و دوستانی که در گروه هستند و در آن موضوع اطلاعات یا تجربه دارند راهنمایی می کنند. این گروه زیرمجموعه کانال ویکی اسپیس است. اینم لینکش https://t.me/quoraps

فقط ببینید هوش مصنوعی چطوری جزئیات ريز یک عمل جراحی و ایمپلنت لگن را اینقدر زیبا توصیف و به تصویر می کشه. اینجاست که آدم می فهمه چقدر علم پزشکی پیشرفت کرده @wikispace 💫

#خداوند آیا با حرفاش موافقید؟ آیا نقاشی گواهی بر وجود نقاشه؟ یا ساختمان گواهی بر وجود معمار ؟ شما به تکامل باور دارید یا به وجود آفریدگار؟ @wikispace

تجربه‌های نزدیک به مرگ واقعی‌اند؛ یعنی افرادی که آن‌ها را تجربه می‌کنند، واقعاً احساس آرامش، دیدن نور، جداشدن از بدن یا تجربه‌های مشابه را گزارش می‌کنند. اما یک نکته مهم وجود دارد: این افراد به‌طور کامل و برگشت‌ناپذیر نمرده بودند و سپس بازنگشته‌اند؛ آن‌ها در وضعیت بحرانی قرار داشتند و احیا شدند. یک مرور علمی در سال ۲۰۲۴، یازده مطالعه آینده‌نگر درباره بازماندگان ایست قلبی را بررسی کرد. بین ۶٫۳ تا ۳۹٫۳ درصد از بازماندگان، تجربه‌هایی را گزارش کرده بودند که در دسته تجربه‌های نزدیک به مرگ قرار می‌گرفت. تفاوت زیاد این ارقام تا حدی به تفاوت در تعریف و روش سنجش این تجربه‌ها مربوط می‌شد. پژوهشگران توضیح‌های مختلفی را بررسی کرده‌اند؛ از تغییر میزان اکسیژن و مواد شیمیایی مغز گرفته تا فعالیت‌های الکتریکی غیرعادی، شکل‌گیری خاطرات هنگام بازگشت هوشیاری و حالت‌های شبیه رؤیا. بااین‌حال، هیچ‌کدام از این توضیح‌ها به‌تنهایی هنوز پاسخ کامل و نهایی ارائه نمی‌کند. در مطالعه بزرگ AWARE II، وضعیت ۵۶۷ نفر را که در بیمارستان دچار ایست قلبی شده بودند بررسی کردند. از میان آن‌ها ۵۳ نفر زنده ماندند، ۲۸ نفر مورد مصاحبه قرار گرفتند و ۱۱ نفر تجربه‌هایی را گزارش کردند که پژوهشگران آن‌ها را احتمالاً مرتبط با نوعی آگاهی دانستند. در برخی بیماران، الگوهای منظم فعالیت مغز حتی تا ۳۵ تا ۶۰ دقیقه پس از آغاز احیای قلبی مشاهده شد. اما این یافته به‌تنهایی اثبات نمی‌کند که آگاهی پس از مرگ ادامه پیدا می‌کند. آنچه علم می‌تواند بررسی کند، فرایند مرگ، احیا، فعالیت مغز و تجربه‌های افرادی است که از مرگ نزدیک بازگشته‌اند. درباره آنچه پس از مرگ قطعی و برگشت‌ناپذیر رخ می‌دهد، علم هنوز پاسخ نهایی ندارد. به‌نظر شما، تجربه نزدیک به مرگ بیشتر به فعالیت مغز مربوط است یا هنوز چیزهایی وجود دارد که علم نمی‌تواند توضیح دهد؟ منبع برای بررسی بیشتر: مرور علمی سال ۲۰۲۴ درباره تجربه‌های نزدیک به مرگ؛ مطالعه AWARE II @wikispace 💫

آیا واقعاً زندگی پس از مرگ وجود دارد؟ علم تاکنون چه پاسخی برای این پرسش دارد؟ پاسخ کوتاه این است: تا امروز شواهد علمی قطعی‌ای پیدا نشده که نشان دهد آگاهی پس از مرگ برگشت‌ناپذیر ادامه پیدا می‌کند. @wikispace 💫 👇

دانشمندان با بررسی نوسانات بسیار ظریف در تابش زمینه کیهانی و جست‌وجوی امواج گرانشی نخستین، در حال آزمایش چندین مدل ریاضی بسیار پیشرفته درباره گذشته کیهان هستند. یکی از شناخته‌شده‌ترین نظریه‌ها، «پیشنهاد بدون مرز» است. این دیدگاه می‌گوید جهان نقطه آغاز یا لبه مشخصی ندارد و در نواحی کیهانی خاص، زمان رفتاری شبیه فضا پیدا می‌کند؛ بنابراین، مفهوم «قبل از جهان» دیگر معنای مشخصی نخواهد داشت. در مقابل، نظریه‌های گرانش کوانتومی حلقه‌ای، ایده «جهش بزرگ» یا Big Bounce را مطرح می‌کنند. بر اساس این فرضیه، جهان کنونی ما زمانی شکل گرفته که یک جهان پیشین فروپاشیده و سپس دوباره جهش کرده است. فرضیه جذاب دیگری نیز از وجود یک «جهان آینه‌ای» با تقارن CPT در سوی دیگر بیگ‌بنگ سخن می‌گوید؛ جهانی که در آن، جهت جریان زمان معکوس است. در نهایت، اگرچه ممکن است هرگز نتوانیم مستقیماً به این گذشته عمیق کیهانی نگاه کنیم، فناوری‌های جدید در حال توسعه‌اند که به دانشمندان اجازه می‌دهند این نظریه‌ها را برای نخستین بار به‌طور جدی آزمایش کنند. شکل و ویژگی‌های جهان کنونی و آینده ما شاید کلید پاسخ به این پرسش باشند که آیا جهان از یک «جهش کیهانی» پدید آمده، از یک «جهان آینه‌ای» سرچشمه گرفته یا نتیجه یک آغاز کوانتومی بدون مرز و زمان‌مند بوده است. منبع: Scoles, S. (2026). What Came Before the Big Bang? — Scientific American @wikispace 💫

دانشمندان سرنخ‌های تازه‌ای درباره منشأ جهان کشف کرده‌اند. برای نسل‌ها، این پرسش که «پیش از بیگ‌بنگ چه چیزی وجود داشت؟» بیشتر یک معمای فلسفی به شمار می‌رفت تا یک پرسش علمی. از آنجا که فضا و زمان هر دو با بیگ‌بنگ، حدود ۱۳.۸ میلیارد سال پیش، پدید آمدند، فیزیک سنتی بر این باور بود که اساساً چیزی به نام «قبل از آن» وجود نداشته است. با این حال، کیهان‌شناسان امروزی راه‌های هوشمندانه و غیرمستقیمی برای نگاه کردن به گذشته دور کیهان پیدا کرده‌اند. @wikispace 💫 👇

دانشمندان با بررسی نوسانات بسیار ظریف در تابش زمینه کیهانی و جست‌وجوی امواج گرانشی نخستین، در حال آزمایش چندین مدل ریاضی بسیار پیشرفته درباره گذشته کیهان هستند. یکی از شناخته‌شده‌ترین نظریه‌ها، «پیشنهاد بدون مرز» است. این دیدگاه می‌گوید جهان نقطه آغاز یا لبه مشخصی ندارد و در نواحی کیهانی خاص، زمان رفتاری شبیه فضا پیدا می‌کند؛ بنابراین، مفهوم «قبل از جهان» دیگر معنای مشخصی نخواهد داشت. در مقابل، نظریه‌های گرانش کوانتومی حلقه‌ای، ایده «جهش بزرگ» یا Big Bounce را مطرح می‌کنند. بر اساس این فرضیه، جهان کنونی ما زمانی شکل گرفته که یک جهان پیشین فروپاشیده و سپس دوباره جهش کرده است. فرضیه جذاب دیگری نیز از وجود یک «جهان آینه‌ای» با تقارن CPT در سوی دیگر بیگ‌بنگ سخن می‌گوید؛ جهانی که در آن، جهت جریان زمان معکوس است. در نهایت، اگرچه ممکن است هرگز نتوانیم مستقیماً به این گذشته عمیق کیهانی نگاه کنیم، فناوری‌های جدید در حال توسعه‌اند که به دانشمندان اجازه می‌دهند این نظریه‌ها را برای نخستین بار به‌طور جدی آزمایش کنند. شکل و ویژگی‌های جهان کنونی و آینده ما شاید کلید پاسخ به این پرسش باشند که آیا جهان از یک «جهش کیهانی» پدید آمده، از یک «جهان آینه‌ای» سرچشمه گرفته یا نتیجه یک آغاز کوانتومی بدون مرز و زمان‌مند بوده است. منبع: Scoles, S. (2026). What Came Before the Big Bang? — Scientific American @wikispace 💫

مری ای. برانکو، فرد رامسدل و شیمون ساکاگوچی به‌طور مشترک جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را برای کشف چگونگی حفظ «تحمل ایمنی محیطی» دریافت کردند؛ یک سیستم امنیتی در بدن که مانع از آن می‌شود سلول‌های ایمنی به اندام‌ها و بافت‌های خود بدن حمله کنند. اما معمای اصلی چه بود؟ سیستم ایمنی بدن در اوایل زندگی، در غده تیموس، آموزش می‌بیند تا سلول‌های خودی را شناسایی کرده و به آن‌ها حمله نکند. اما این فرایند کامل نیست و برخی سلول‌های ایمنیِ خودواکنشگر به‌طور اجتناب‌ناپذیر از این مرحله عبور می‌کنند. پس چه چیزی جلوی این سلول‌ها را می‌گیرد تا به بدن خودمان حمله نکنند؟ پاسخ: سلول‌های تیِ تنظیم‌کننده. این سلول‌ها مانند نگهبان‌های امنیتی سیستم ایمنی عمل می‌کنند و سلول‌های ایمنیِ خطرناک را قبل از اینکه به بدن آسیب بزنند، مهار می‌کنند. ساکاگوچی نخستین بار این سلول‌ها را در سال ۱۹۹۵ شناسایی کرد. سال‌ها بعد، برانکو و رامسدل با تحقیقات ژنتیکی گسترده، ژن اصلی مسئول عملکرد آن‌ها، یعنی فاکس‌پی۳، را شناسایی کردند. چرا این کشف مهم است؟ این یافته مسیر توسعه درمان‌های جدیدی را برای بیماری‌های خودایمنی مانند دیابت نوع ۱ و ام‌اس، برخی سرطان‌ها و همچنین بهبود نتایج پیوند اعضا هموار کرده است؛ و چندین مورد از این درمان‌ها اکنون در مرحله آزمایش‌های بالینی قرار دارند. 💉 این کشف یادآوری قدرتمندی است که چگونه دهه‌ها پژوهش علمیِ بنیادی و کنجکاوی‌محور می‌تواند در سکوت، پزشکی مدرن را متحول کند. 🌟 ⚠️ توجه: این مطلب صرفاً با هدف آموزشی منتشر شده است. 📚 منبع: وب‌سایت رسمی جایزه نوبل @wikispace 💫

جایزه نوبل پزشکی ۲۰۲۵ به دانشمندانی رسید که یکی از بزرگ‌ترین معماهای علم ایمنی‌شناسی را حل کردند: چرا سیستم ایمنی بدن به خودِ ما حمله نمی‌کند؟ @wikispace 💫 👇

با این حال، شبکه رو به‌رشد از پژوهشگران با اثبات این‌که سازواره‌های فاقد حتی یک نورون نیز می‌توانند فکر کنند و یاد بگیرند، در حال درهم‌شکستن این باور تعصب‌آمیز است. در آزمایشگاه‌های پیشگامی مانند «آزمایشگاه هوش کمینه» (MINT Lab) در اسپانیا، دانشمندان نشان می‌دهند که موجودات بدون مغز، مانند کپک‌های مخاطی و گیاهان، می‌توانند از هزارتوها بپذرند، خود را با ریسک هماهنگ کنند و حتی به داروی بی‌هوشی واکنش نشان دهند. این یافته‌ها نشان می‌دهند که ظرفیت درک لحظه حال، یک پاداش تکاملی در مراحل پایانی نیست، بلکه ویژگی دیرینه و گسترده خودِ حیات است. این تغییر پارادایم، درک ما را از چیستیِ ذهن به شکلی بنیادی بازتعریف می‌کند. اگر داشتن سیستم عصبی مرکزی پیش‌نیاز آگاهی نباشد، ابزارهای سنتی ما برای سنجش هوش — که بر اساس تصویر و الگوی خودمان ساخته شده‌اند — باید به‌طور ریشه‌ای از نو طراحی شوند. این پژوهش ما را از برتری‌جویی و خودبرتربینی علمی فراتر می‌برد و وادارمان می‌سازد با واقعیتی روبرو شویم که در آن، جنگل‌ها، باغ‌ها و همسایگان سلولی ما صرفاً ماشین‌های بیولوژیکی منفعل نیستند. در عوض، آن‌ها ممکن است کنشگرانی فعال و دارای احساس در محیط خود باشند که جهان را با شکلی منحصربه‌فرد از آگاهی — که ما تازه در ابتدای مسیر درک آن هستیم — پیمایش می‌کنند. @wikispace 💫

انقلابی در پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد که آگاهی در گیاهان، کپک‌های مخاطی و سایر سازواره‌های (ارگانیسم‌های) فاقد مغز نیز وجود دارد. بله، کاملاً جدی. برای قرن‌ها، اجماع علمی به‌شدت «مغزمحور» بوده و تجربه زیسته و ادراک شهودی را ویژگی انحصاری سیستم‌های عصبی پیچیده می‌دانست. @wikispace 💫👇

سلام دوستان عزیز، گرچه بنا ندارم مسائل شخصی را اینجا مطرح کنم،اما بالاخره امروز از مسافرت برگشتم. جای همتون خالی، اما واقعا مسافرت امروزه وحشتناک هزینه دارد و بتدریج از حیطه تفریحات طبقه متوسط خارج می شود. اجاره جا و مکان مناسب و تمیز حداقل شبی 2500، غذا حداقل پرسی 500، تله کابین یا قایق نفری یک میلیون و بدتر هزینه های سرسام آور خودروهای وطنی که دم به دقیقه احتیاج به تعمیر پیدا می کنند. هزینه تعمیرات ماشینم 14 میلیون شد، ای کاش نهایت درست میشد که نشد و با ترس و لرز می رفتم. بارها از خودم و بقیه سوال کردم چرا باید ما که تکنولوژی اش را نداریم خودرو تولید کنیم. مگه ایتالیایی ها و ژاپنی یا کره ای ها فرش تولید می کنند؟ من 11 سال پیش این ماشین را 35 میلیون خریدم اما هزینه تعمیرات یک ماه قبل آن دقیقا 35 میلیون تومان شده است. ببخشید اینا رو میگم ولی واقعا دوست دارم درد دل کنم چون میدونم که وضعیت همه ما اینجوریه. من در طول مسافرت سه بار دینام باز شده و میخوام به اون مکانیک بگم شما که کارت تعمیر برق و دینام خودرو هست چرا متوجه نمیشی مشکل چیه؟ چرا بیچاره مصرف کننده یا مردم باید اینهمه از درو دیوار بهشون فشار بیاد. من در یک سازمانی کار می کنم به یه شهر رسیدم رفتم به اون سازمان که باهاشون همکارم معمولا و قاعدتا اینجوریه که اون سازمان باید هوای همکاراشو داشته باشه حالا نمیگیم مجانی لااقل با حداقل یه هزینه کم اون اتاق مهمانسرا را در اختیار طرف قرار بده. اما سازمان خودم از من شبی 1500 گرفته اونم نه در یک شهر شمالی در استان سمنان، حالا شهرش بماند. یک سفر 8 روزه برای آدم حداقل 60 تا 70 میلیون خرج برمی‌داره. قسمت جالب ماجرا اینه که اگه شما بخوای وسایل غذا تهیه کنی خودت پخت و پز کنی نهایت 100 یا 200 تومن صرفه جویی کنی. یعنی میخوام بگم مثل قدیم نیست که تفاوت زیاد باشه. اما خب خوبیش، به اینه که شهرها و آدم های مختلفو می بینی و با فرهنگ و آداب و زندگی شون آشنا میشی، رودبار بسیار زیبا بود و فروشگاه های بیشمار زیتونش که توصیه می کنم حتما زیتون بخرید اونجا چون بسیار ارزونه، بهترین زیتون که من شخصا اونقدر با کیفیت ندیده بودم کیلویی 500 تومان بود و شاهکارشون زیتون پروده است که فکر کنم کیلویی 700 بود. رشت شهری زیبا بود که برای اولین بار می دیدم جاتون خالی غذای بسیار خوشمزه ای داشت. رامسر هم بسیار زیبا بود و با اونایی که من در ارتباط قرار گرفتم فوق العاده مهربان و صمیمی بودند مخصوصا اون بنده خدایی که ازش خونه برای دوشب اجاره کردم. دیگه کمتر از 2 تومن گیر نمیاد. سرتان را بیشتر درد نمی آورم. فقط درددل و شرح حالی بود که لازم دانستم برای شما عزیزان درمیان بگذارم. @wikispace 💫