بویِ گندم.

میکاپش وای

تایپمه قشنگ وای دارم جیغ میکشم

وای. وای

بچه ها ستایش خیلی خوشگله دارم نمیتونم

🥵

انگار سهم ما از زیستن هیچوقت چشیدن طعم خوشحالی نبود ،تار و پود روح ما با غم و غصه و امید هایی پوچ عجین شده بود . خاک این سرزمین با غم طلسم شده ،با غم خواستن و نتونستن،خواستن و نشدن،خواستن و از دست دادن . در تمام طول تاریخ دنبال آزادی بودیم، دنبال بودن بودیم ،دنبال زندگی کردن ، و توی این دویدن ها نفهمیدیم کی مردیم و پوچ شدیم و آتیش عشق این وطن هیجوقت خاموش نشد. هرچقدر هم که ذره ذره وجودمون با بیچارگی همنشینی میکرد باز هم اسم ایران میومد قلبمون بی جنبه بازی درمیاورد و با غرور خودشو به قفسه سینمون میکوبوند چی‌شد که اینطوری شد اصلا چی‌شد که از اون همه شکوه رسیدیم به شرمسار بودن از نفس کشیدنمون؟

Mikasa

تا حالا شده از شدت غم حتی گریه هم نکنید؟ گریه بکنم جوون مردم برمیگرده؟نه.پس فقط یگوشه میشینم و به دیوار زل میزنم و از بازمانده بودنم و وجودم خجالت میکشم و شرمسار می‌شم.

کاش بمیرم واقعا

چقد بدم میاد از خودم

این دیگه چه صبح نفرین شده ای بود

خدایا نمی‌خوای کاری کنی واسشون ؟

تا ابد حاضرم ببوسمش.

حتی حاضرم تَوهُمشو ببوسم.