Family 🌿

+«ده صفحه متن برای حفظ کردن داریم، همون یه‌دفعه‌ای باید جمعش کنیم، مخصوصاً صحنه‌های عادل و اسمه. به ما زمان می‌دن، من و اوّلاش با هم تمرین می‌کنیم. هی دوباره و دوباره و دوباره توی ست تمرین می‌کنیم، اینو رد کن، اونو رد کن، تا بالاخره کامل دربیاد. من اون روزها مثلاً با اعصاب خرد میام سرِ ست. این شکلیم که: «صبح بخیر...» بعد می‌گن: «اوه، این امروز حفظی داره!» 😂 چون نباید بذارم ذهنم درگیرش بشه. باید انقدر تمرین کرده باشم که مثل آب روان از دهنم بیاد. ولی خودم خیلی به خودم استرس می‌دم، بعد که راحت اجراش می‌کنم با خودم می‌گم: «خب این همه استرس واسه چی بود؟!» 😂 ـ به نظرم دلیل اینکه تو و اوّلاش این‌قدر پارتنرهای خوبی برای هم هستین، همینه. «اگه یکی از شما اهل تمرین و کار بود و اون یکی نه... + خون به پا می‌شد! 😂 -اصلاً امکان نداشت، خیلی سخت می‌شد. +خب گاهی ممکنه یه تیکه رو یادت بره یا گیر کنی، کاملاً طبیعیه. ولی اینکه تبدیلش کنی به عادت و بدون اینکه حتی متن رو خونده باشی بیای سرِ ست، من واقعاً تحملش رو ندارم.»

ـ کدوم صحنهٔ عادل و اسمه رو بیشتر از همه دوست داری؟ «شاید صحنهٔ فرودگاه. همون صحنه‌ای که برای اولین بار می‌فهمه الِنی رو... یه صحنه هم توی قبرستونه، اون صحنه‌ای که توی خونه با هم روبه‌رو می‌شن و حرف می‌زنن... راستش بیشتر صحنه‌های عادل و اسمه رو دوست دارم. چون صحنه‌هاشون خیلی سنگین و پر از حسه.»🥹

+چه خبر در این دوره چه احساسی داری؟ -دوره‌ای هستش که حس خوبی نسبت به خودم دارم،خوشحالم،آرومم،منتظرم که ست شروع بشه +تعطیلات تموم شد؟تو واقعا از اونایی هستی که منتظری کارت شروع بشه ؟ -آره دوست دارم،حتی وقتی که داشتی میومدیم اینجا هم همگی یه طوری شدیم بعضیامون هم خیلی دلشون می‌خواست که بیان،من یکم بی حال بودم،رفتم پیش پدر و مادرم،الان دیگه حاضرم که برگردم 💗 +«پس این‌که روزبه‌روز داری خوشگل‌تر می‌شی چی؟!» -«استغفرالله، این از زیبایی خودتونه.» +«نه، اصلاً این‌طوری نیست.» +«به خدا، چیزی هست؟ کاری می‌کنی؟» -«نه، از طرف خداست.» 😂 +«خداروشکر، یعنی چیزی نیست که بگی من این کار رو میکنم؟» «نه، واقعاً هیچ کاری نمی‌کنم. فقط یه کرم دارم.»