می‌خواهم زنده بمانم

زهرا جانم با سنتور نوازی زیباش باعث شد زمزمه بشه.

زمان می‌گذره و بالاخره متوجه می‌شیم، خیلی از مسائل در واقع اونقدری که توی ذهنمون بزرگشون کرده بودیم، اهمیتی نداشتن. یعنی صرفا توی زندگی تجربشون کردیم که یاد بگیریم گاهی باید بذاریم یه سری چیزها، بدون درگیر شدن، مرحله خودشون رو طی بکنن و تموم بشن اما من درگیر شدم و این مسائل هم تمام زورشون رو زدن، تا منو از پا در بیارن. همه‌ش هم تقصیر خودم بود، حالا می‌فهمم که چه عادتی رو از اول درون خودم رشد دادم، "زیادی اهمیت دادن" با این وجود، از سرزنش کردن خودم بابت چیزهایی که توی گذشته احساس کردم، پشیمون و خسته‌ام.

ورژن اصلی. ولی من کاور فخار رو یه جور دیگه دوست دارم :>

اندوه کسی را نکشت اما ما را از همه چیز تهی ساخت.

_محمود درویش

شبت بخیر، ای فروخورده بغض‌های مدام✨

مقایسه زهرِ بدونِ پادزهره. خودت رو با هیچ‌کس مقایسه نکن.

هوا عطرِ بودنت را به خود گرفته عزیزم. افسوس که خودت نیستی...

[دست‌نویس‌های من، پنج شنبه ۲۲ مرداد ۱۴۰۴]

چطور کسی می‌تواند ناگهان وسط خیابان بایستد و از خود بپرسد: این آیا سرنوشت من است؟

جورجو آگامبن

رفیقم ۴۰۰ نشه یعنی؟

میشه کمی از ۸۰ فاصله بگیریم؟ مثلا ۹۰ شیم

رنج کشیدن، بهانه‌ای برای رنجاندن نیست. برعکس، وقتی خودت طعمِ زخم رو چشیدی، باید بیشتر از هر کسی بدونی یک زخم‌ چطور می‌تونه آدمی رو از درون بشکنه. شاید درست بودن همین باشه؛ اینکه چیزی که روزی تو رو شکست، از دست‌های تو به دیگری نرسه.

دیروز خورشیدِ غرب گرفت؟ اینجا ما فقط دلمون می‌گیره، هر روز و هر روز