می‌خواهم زنده بمانم

وقتی زندگی دائماً در حالت تهدید است، اخلاق جای خود را به بقا می‌دهد؛ و این، انتخاب فردی نیست وضعیت روانی تحمیل‌شده است.

‏جسیکا بنجامین

_dynamicpsychotherapy1

یه شب بهم گفت: مهم نیست به خاطر چیه، مهم اینه الان حالت بده. و با همین جمله همه‌ی زخم‌هامو بغل کرد.

بله عزیزم؛ من ناامیدت کردم چون مسئولیت‌های روی دوش خودم به حد کافی سنگین بود و توانایی به دوش کشیدن مسئولیت‌های تو که از قضا زیر بارشون شونه خالی می‌کردی رو نداشتم.

از چی شرم داری دختر؟! اینکه هیچوقت سعی نکردی حرفی بزنی یا کاری بکنی که به کسی حس ناکافی بودن بدی؟!

افسردگی دروغ‌های قانع‌کننده‌ای می‌گه. «تو به درد نمی‌خوری.» «هیچ‌وقت بهتر نمی‌شی.» «هیچ‌کس واقعاً دوستت نداره.» و خطرناک‌ترین بخشش اینه که این دروغ‌ها واقعی به نظر می‌رسن.

وای نمی‌دونم توجه‌های کوچیک خیلی خیلی خوبن. آدم رو نگه می‌داره. من توجه‌های ریز ریز روابط رو به بزرگا ترجیح می‌دم. اوناست که صمیمت می‌سازه.

ادامه بده! ناامید ادامه بده! خسته ادامه بده! درمونده ادامه بده! ناقص ادامه بده! با پای لنگ و دلِ شکسته ادامه بده! پر خطا و پر شکست ادامه بده! هرجوری که می‌تونی خودت رو بکش جلو، ادامه بده و نمون. موندن آدمو غرق می‌کنه.

از تو چه پنهان عزیزم، از زندگی که هیچ، من از خودم دیگر خسته شده‌ام.

بدتر از انتظار کشیدن می‌دونی چیه عزیزم؟ آدم‌هایی که با وعده‌های سرِخَرمن دستت رو می‌گیرن و می‌برن پشت یه در می‌نشوننت و می‌گن: همینجا بمون تا من بیام و می‌رن به امونِ خدا. و تو می‌مونی و یه ترسِ عمیق که وجودتو خالی می‌کنه، و یه عالمه نشخوار که: میاد؟ اگه نیاد چی‌کار کنم؟ برم دنبالش؟ مگه نگفت میاد؟ چقدر باید صبر کنم؟ برم؟ نرم؟ چرا باور کردم؟ چقدر ساده بودم! و... همونجا غرق می‌شی. آدم‌های نسیه‌ای همینطوری ته دل آدمو خالی می‌کنن عزیزم. پس تا می‌تونی توی زندگی خصوصا احساست و حرف‌هات دست به نقد باش. حتی اگه جیبت خالی بود، از داشته‌هات مایه بذار. احساس، توجه یا کار نسیه آدمو از خودش و زندگی دل‌زده می‌کنه.

🌚

ماهِ امشب🌙

امروز روز جهانیِ ماه بود.🌙