کوچه ارغوان🪻

اسم گل آوردم و به یاد لیلیوم عزیزم که قرار بود جوانه‌زدنش را شاهد باشم، افتادم. با مشورت از چت جی بی تی و کمی تحقیق تخم این گل را درون کاغذ و جعبه‌یی گذاشته هر چند دقیقه بعد با آب تر میکردم. برای اینکه خشک نشود با خود آوردمش سفر. در راه و جاهایی که ممکن نبود سرجعبه را باز بگذارم تا هوای تازه بخورد این تخم درون کاغذ گندید. «ن» عزیز میگوید اگر به صاحب خانه سپرده بودمش وضعش بهتر بود. در آخر هم از آنجایی که از رشد و زنده بودن آن ناامید شدیم سپردمش به «ن» تا دور بیندازدش.

اقاقیا

اقاقیا

حالا که فکرش را میکنم عادت عجیبی به خواندن لوحه‌ها، نوشته‌های سردر دکان‌ها و اسامی کوچه‌ها دارم. در سفرهایی که با موتر رفتیم دریافتم که تهران چقدر کوچه‌هایی با نام‌های جالب توجه دارد: اقاقیا، نوشین، رنج‌کش، ونک، گاندی، آرژانتین،‌ رز..

هم‌قطاری‌های مان یک خانم و آقای نیشابوری اند. خوابیده‌اند. من به یاد آورده‌ام که استاد سر صنف ترجمه با صدایی که معلوم بود به سختی خنده‌ی خود را میخورد گفتند: واژه‌سازان و مدافعین زبان فارسی ایران برای کلمه پیتزا کلمه « کِش لقمه» را اختراع کرده‌اند. تمام صنف از خنده منفجر شده بود..😂

اما چه گفتم؟ هر چه گفتم، آه پای سخن لنگ است و دست واژه کوتاه است. #هوشنگ_ابتهاج

این سفر و درازای خط قطار انگار شده خط افکار بهم‌ریخته و نامنسجم من، تمامی ندارد گویا.

بی‌امان می‌بارد باران نه، حجمِ نبودنِ تو بر من! منان اکبری

پرنده من باش، و من آسمانِ آبی تو خواهم شد. #نزار_قبانی

پرنده من باش، و من آسمانِ آبی تو خواهم شد. #نزار_قبانی

#من 🤍🕊️

آخ زود است، نرو، بمان زمان کوتاه است  بی ماه تو سقف آسمان کوتاه است   در عشق، شب و مرگ و سفر طولانی‌ست؛ یا اینکه جهانِ عاشقان کوتاه است؟   #افشین_یداللهی

تا چه کند با رُخ تو دودِ دل من آینه دانی که تابِ آه ندارد #حافظ

مقابل کافه می‌ایستم و خوب تمرکز می‌کنم که اسامی را اشتباه نگویم. چرا نام‌های قهوه اینقدر سخت و زبان گیر شده حالا؟ تا من فکرهایم را جمع کنم که کارامل لاته بود یا آیس ماکیاتو همکار شان اسامی را گفته حساب می‌کنند ولی پسرجوان با لبخند موزی هنوز به من خیره است و تاکید دارد یکبار هم خودم بگویم.. 😅