خالـق

- دلت می‌خواد الان چیکار کنی؟ + از خودم دربیام. جسمم روی پارکت‌های خنک اتاقم جا بمونه و خودم بالای سرش بشینم و تماشاش کنم. تماشا کنم و هر قطره اشکی رو که از چشم‌هام می‌چکه، بوسه‌ای بر زخم‌هام بدونم. - چرا حالا که زنده‌ای، انجامش نمی‌دی؟ + من راجع‌به مُردن صحبت نکردم...

خودت هم می‌دونی که واقعیت عوض نمی‌شه.

- اگر بهت بگم بغلت خیلی امنه و دلم می‌خواد همین‌جا بمیرم و این لحظه زندگیم باافتخار تموم بشه، من رو آدم عجیبی می‌بینی؟ + تو فقط چند ساعته که باهام آشنا شدی. نباید این دیالوگ رو برای کسی نگه داری که عاشقش می‌شی؟ - پس آدم عجیبی‌ام؟ + اگر عاشقم بشی.

بهتره رهات کنم؛ دست‌های احساساتم دیگه جونی ندارن.

مگه چقدر وقت برامون باقی‌ مونده؟

فکر نکنم هیچ‌وقت متوجهش بشی.

- می‌دونی، در هر صورت این رابطه به نتیجه‌ای نمی‌رسیده. + ولی قبل از هر چیز، ما دوست‌های خوبی بودیم.

- اگر ازت کاری برنمیاد، ازم سؤال نپرس. + پس چطوری اهمیت بدم؟ - تو فقط این‌طوری رفع مسئولیت و تکلیفِ خیالی می‌کنی تا وجدان خودت راحت باشه. + و تو چیکار می‌کنی؟ - جای سؤال پرسیدن، عملکردم رو نشون می‌دم.

شاید که نه؛ حتماً تمام چیزی که بین‌ ما وجود داشت، فقط توی ذهن من واقعی بود.

من رو برگردون به آغوشی که از سمت تو هیچ‌وقت نداشتم.

برای بخشیدنت زمان کم میارم.

«این حجم از حسرت و غم رو با خودت زیر خاک هم نبر، قبولت نمی‌کنه.»

ان‌قدر دنبال خودم گشتم که دوباره گم شدم.

زن و قولش عزیزم. من و قولم.

«پاشنه‌آشیلِ کسی بودن چه حسی داره، هیونگ؟»

«تو که می‌دونی من آدم عملکردم. تو که می‌دونی اگر فاصله نبود فقط یه‌دونه من برای تمام زندگیت کافی می‌شد. تو که می‌دونی یک‌بار برای بقیه و هزاران‌بار برای توئه. تو که می‌دونی...»

«از این فاصله بیزارم. از این‌که دستام ازت دوره.»