گل‌سیب

دوستانی دارم، و چه محبت الهی‌ست این دوستانی داشتن. همچون نسیمی لطیف است که بی‌خبر بر صورتت می‌وزد، همچون آفتابی‌ست که بر کنج‌های تاریکِ وجود می‌تابد، همچون شمردن ستاره‌های ظلمات شب‌های طولانی می‌ماند. دوستانی داشتن! شبیه دعایی‌ست که از لبان مادر برخاسته و به اجابت رسیده، هدیه‌ای گران‌بها از سوی خداوند که به‌گمانم سزاوارترین نام برایش معجزه باشد. وای از این نعمت بزرگِ دوستانی داشتن! بارقه‌ای از آرامش است در میانه‌ی آشوب روزگار، جرعه‌ای روشن از امید در روزهای تیره، و پناهی امن در خستگی‌های طاقت‌فرسا و پایان ناپذیر. کاش هیچ انسانی، حتی بدترینِ آن‌ها، از این موهبت محروم نماند. چرا که دوستانی داشتن از زیباترین بخشش‌های خداوند به آدمی‌ست.

این دختر اهل عکس‌های یهویی گرفتنه و از وقتی اومده در زندگیم، یه آرشیو برام ساخته از زیبایی لحظه‌هایی در روزمرگیم که اصلاً فکر نمی‌کردم ارزش ثبت شدن داشته باشن.

امیدوارم سهمم از زمین اونقدری باشه که بتونم توش درخت بکارم. و سهمم از زمان اونقدری باشه که بیشتر از زنده بودنم به‌ یاد آورده بشم.

بوم نقاشی:

گاهی با یک «به‌درک» کار درمیاد، سخت نگیر.

آقا می‌دونید یکی از اصلی ترین مشکلات عشق چیه؟ هیچ مرزی در خودش نمی‌شناسه. این هم یکی از فوق‌العاده‌ترین ویژگی‌های عشقه و هم مصیبت و خونه خراب‌کن‌ترین خاصیتش. یعنی تو می‌تونی برای تمام احساساتت یه تبصره، یه قانون، یه مرز یا یه استثنایی قائل بشی. می‌تونی برای خودت تعیین کنی که تا کجا پیش بری، کجا بایستی و از کجا به بعد دیگه اجازه‌ی عبور ندی. اما عشق؟ این عزیز نه‌تنها بهت اجازه‌ی این کارها رو نمی‌ده، بلکه می‌زنه هرچی از این مرزها و قانون‌ها از قبل برای خودت ساخته بودی رو از ریشه نابود می‌کنه.

من از یه جایی به بعد کاملاً پذیرفتم که پشت سر عزیزت حرف زدن، وقتی منطقیه که دیگه عزیزت نباشه. وگرنه رابطه‌ای که امروز به مشکل خورده ممکنه پس‌فردا همه‌چیزش درست بشه و بعد تنها چیزی که خراب می‌مونه، جلوه‌ی اون عزیز و نگاه اطرافیان به رابطه‌تونه.

یعنی می‌شه یک روز من دیوان داشته باشم؟ حتی از فکر دیوان داشتن هم دیوانه می‌شم.

خسته شدیم ما جدی. به گلومون رسیده این حرص خوردن و غصه خوردن و نگران بودن بابت چیزهایی که جای ما، شما وظیفه‌تون بود دقیقاً به همین میزان بهشون فکر کنید و دنبال راه‌حل باشید.

از چه کسایی توقع دارم به حیوانات مریض خیابونی اهمیت بدن و براشون یه فکری بکنن؟ از کسایی که آخرین تدبیرشون برای کنترل جمعیت سگ‌ها، کشتار گله‌ایشون بوده؟ یا کسایی که جوجه‌های یک‌روزه رو زنده به گور کردن؟ کاش فقط ما آدم‌ها از دست شما توی این مملکت در عذاب بودیم. کاش دیگه زندگی این زبون‌بسته‌هارو انقدر جهنم نمی‌کردید.

جیگرم برای حیواناتی که در این خراب شده زندگی می‌کنن هم کبابه.

هیچ‌چیزی در جهان نیست که شما داشته باشی و دیگران بدترش رو نداشته باشن. همچنین هیچ‌چیز در جهان نیست که شما داشته باشی و دیگران بهتر و بیشترش رو نداشته باشن. همچنین هیچ‌چیز درجهان نیست که شما داشته باشی و ذات حریص انسانی‌ت بیشترش رو نخواد. عشق تنها پدیده‌ی طبیعته که اگر در زندگی شخصی درجریان باشه، قابل مقایسه با زندگی شخص دیگری نیست. تنها و تنها عشق غیرقابل اندازه‌گیری و قیاسه. تنها عشق ماندگار و کافیه. عشق به هرچیزی کافی و زندگی‌بخشه. عشق به یار، خانواده، دوست، طبیعت، غذا. عشق همیشه کافی بوده و هست.

رنج برای همه‌ی ماست. یه سهم همگانی از زندگیه، چیزیه که هیچکسی از داشتنش محروم نیست. و هرچند که شکل و اندازش برای هرکسی متفاوته اما به قول آقای کیارستمی: «هیچ‌چیز بدی نیست که شما داشته باشی و دیگری بدترش رو نداشته باشه.»

پدر و مادر را شرمنده‌ی دیگران، معشوق را شرمنده‌ی خود و خود را شرمنده‌ی خدا نکن.