|رِهآن|

چون تو مدرسه رندوم با هم اشنا نشدیم یا محیط های این شکلی

با سن های متفاوت ولی هممون یه طرز فکر تقریبا شبیه بهمی داشتیم

این موضوع مهم نیست موضوع اصلی اینه که این اکیپ از ایونت و... این چیزا شکل گرفت

و بعد اون ۲ ۳ نفری هم که از اکیپ موند دل دماغ جواب دادن پیام هم و هم ندارن

ولی از یه جا به بعد چند نفری رو از دست دادیم روحشون قرین ارامش

منم ادمی بودم که دوستای زیادی داشت

تعداد دوست صمیمی=0 تعداد دوست به جز مجازی=1(اونم همکلاسیمه تقریبا مجازی حساب میشه) تعداد اکیپ چه مجازی و چه غیر مجازی=0

بنظرم بیشتر دوستیا سر حسادت و توقع بی جا و نبود صداقت و غروره که از بین میرن

اون قسمته نگه داشتن دوسته است که مهمه

ادم و پیدا کردیم حرفامونو زدیم و حالا دوستیم

یا حتی اینکه بلد نیستیم از کجا ادم مناسب پیدا کنیم

بعضی اوقات ما برای شروع دوستی ایده ای نداریم و این بحثش جداست

تو دوستی های تکی دلایل زیادی برای تنها موندنه

ری اکشن نمیزنید قهرم نمیگم بقیشو 👩‍🦯

اما خب همه چی به این دلیل خلاصه نمیشه و همه دوستی ها هم اکیپی نیستن و به نظرم مهم تر از دوستی های اکیپی دوستی های منفرده

این یکی از دلایلی که انتخواب دوست و اکیپ سخت میشه و تنهایی بهمون غلبه میکنه

این حس اضافه بودنه و انتخواب کردن اکیپ و فضای مناسب یکی از موقعیت هایی که ما توش خیلی ضربه میخوریم و احساس ناکافی بودن و ... از این جاها نشعت میگره و ترسی درونمون میسازه که همیشه فقط ادمی باشیم که از دور حسرت دوستیای این شکلی رو میخوره چون دیگه جرعت انتخواب نداره

و ما وقتمونو جای اشتباهی میزاریم و با کسب تجربه بد به تمامی دوستی ها بد بین میشم 👩‍🦯۲

به نظرم کم ارزش کردن خودمون بیشتر به این معنی میتونه باشه که توی جمعی بمونیم که می‌دونیم جایی توش نداریم

اون قسمت اینه که افراد اکیپ واقعا از بودن تو توی اون اکیپه خوشحال نیستن و تمام تلاششونو برای اینکه از اکیپشون بری میکنن