🎨 کورنلیس / Cornelis

نام نقاشی: معجون عشق (The Love Potion) نقاش: اِوِلین دِ مورگان (Evelyn De Morgan) تاریخ: ۱۹۰۳ سبک: پیشارافائلی و نمادگرایی (Pre-Raphaelite & Symbolism) کشور: بریتانیا 🇬🇧

این نقاشی زنی را در نقش یک جادوگر یا، دقیق‌تر، یک کیمیاگر و زن دانشمند نشان می‌دهد که در فضایی سرشار از کتاب، نماد و ابزارهای کیمیاگری، در حال آماده‌کردن معجونی در جامی است. مدل این اثر «جین موریس» (Jane Morris)، همسر ویلیام موریس، بود. در پس‌زمینه نیز زوجی عاشق دیده می‌شوند که ارتباط میان معجون و عشق را به ذهن می‌آورد. گربهٔ سیاه در پیش‌زمینه نیز به سنت‌های جادوگری و کیمیاگری اشاره دارد. «معجون عشق» در ظاهر داستانی دربارهٔ جادو و عشق است، اما معنای عمیق‌تر آن به دانایی، قدرت زنانه و مسیر روح به سوی روشن‌شدن مربوط می‌شود. لباس طلایی زن نماد مرحلهٔ نهایی در نظام نمادین کیمیاگری و رسیدن به روشنایی است؛ کتاب‌های اطراف او نیز نشان می‌دهند که با یک شخصیت صرفاً افسانه‌ای روبه‌رو نیستیم، بلکه با زنی فرهیخته، مستقل و صاحب دانش مواجهیم.

پاراسلسوس: «کسی که چیزی را نمی‌داند، نمی‌تواند چیزی را بشناسد.»

نام مجسمه: فرشتهٔ اندوه (Angel of Grief) مجسمه‌ساز: ویلیام وِتمور استوری (William Wetmore Story) تاریخ: ۱۸۹۴ میلادی سبک: هنر یادمانی و تدفینی (Funerary Art) کشور: ایتالیا 🇮🇹

«فرشتهٔ اندوه» یا «فرشتهٔ گریان» یکی از مشهورترین آثار یادمانی قرن نوزدهم و اثری از ویلیام وِتمور استوری است که برای آرامگاه همسرش، اِملین استوری، در گورستان پروتستان رم ساخته شد. عنوان کامل اثر «فرشتهٔ اندوه بر محراب فروپاشیدهٔ زندگی می‌گرید» است و نمادی از سوگ و فقدان به شمار می‌رود. این مجسمه با پیکر بال‌دارِ فرشته‌ای که با اندوه بر محراب خم شده، درد و فروپاشی عاطفی انسان در برابر مرگ را به تصویر می‌کشد. حالت افتادهٔ بدن، بال‌های آویخته و چهرهٔ پنهان، آن را از بسیاری از آثار معمول هنر گورستانی متمایز کرده و به نمادی جهانی از غم و سوگواری تبدیل کرده است.

ویرجینیا وولف: «هیچ‌چیز به اندازهٔ سکوت، اندوه را آشکار نمی‌کند.»

نام نقاشی: آتش‌سوزی روم (The Fire of Rome) نقاش: هوبر روبر (Hubert Robert) تاریخ: حدود ۱۷۸۵ سبک: منظرهٔ تاریخی و کَپریچیو نئوکلاسیسیسم و زیبایی‌شناسی «امر والا» (Sublime) کشور: فرانسه 🇫🇷

این نقاشی روایتی هنری از آتش‌سوزی بزرگ روم در سال ۶۴ میلادی در دوران امپراتوری نرون است؛ حادثه‌ای که بخش بزرگی از شهر را دربر گرفت و بعدها در تاریخ روم با روایت‌های گوناگونی دربارهٔ علت و مسئولیت آن همراه شد. روبر به‌جای بازسازی دقیق تاریخی، لحظه‌ای نمایشی و هولناک را به تصویر کشیده است: شعله‌های عظیم در میان بناهای باشکوه باستانی زبانه می‌کشند، مردم برای نجات جان خود می‌گریزند و معماری عظیم روم در برابر قدرت آتش، شکننده و ناپایدار به نظر می‌رسد. در مرکز اثر، زنی کودکش را از پلکان پایین می‌برد و پیکره‌ای باستانی بالای سر او قرار گرفته است؛ تقابلی نمادین میان جهان مادی و جهان اسطوره‌ای، و میان زندگی انسان و شکوه تمدنی که در آتش فرو می‌رود نور سرخ آتش، ستون‌ها، طاق‌ها و سنگ‌های معماری را روشن کرده و منظره‌ای ساخته که هم‌زمان باشکوه تراژیک است

سنکا: «هر چیزی که می‌بینی، روزی دگرگون خواهد شد»

نام نقاشی: کوپید و پسوخه در چشمهٔ جوانی جاودان (Cupid and Psyche at the Fountain of Eternal Youth) نقاش: فرانک او. سالزبری (Frank O. Salisbury) تاریخ: ۱۹۳۳ سبک: رمانتیسیسم / نقاشی اسطوره‌ای (Romanticism / Mythological Painting) کشور: بریتانیا 🇬🇧

این نقاشی داستان عشق «کوپید» و «پسوخه» را از اسطوره‌های کلاسیک و روایت مشهور آپولیوس در دگردیسی‌ها یا الاغ طلایی به تصویر می‌کشد. پسوخه، دختری فانی با زیبایی خارق‌العاده، مورد حسادت ونوس قرار می‌گیرد و پس از رنج‌ها و آزمون‌های بسیار، سرانجام به جاودانگی می‌رسد. در این اثر، کوپید در کنار پسوخه در «چشمهٔ جوانی جاودان» زانو زده و قطرات آب مقدس را در ظرفی جمع می‌کند؛ آبی که نمادی از جوانی عشق جاودانه و رهایی از محدودیت‌های زندگی انسانی است داستان اصلی از جایی آغاز می‌شود که کوپید، پسر ونوس و خدای عشق، مأمور می‌شود پسوخه را به مردی زشت و سزاوار سرنوشت سخت عاشق کند؛ اما خود کوپید گرفتار زیبایی او می‌شود پسوخه به قصر اسرارآمیز او می‌رود و هر شب معشوق ناشناسش را..

ادامه داستان📘

آپولیوس: «عشق، رنجی است که انسان را به جاودانگی می‌رساند»

نام: موزه عکسخانه شهر تاریخ تأسیس: ۱۳۷۴ / ۱۹۹۵ سبک معماری: معماری معاصر با طراحی موزه‌ای و فضاهای نمایشگاهی تخصصی آدرس: #تهران، میدان هفتم تیر، خیابان بهار شیراز، میدان بهار شیراز، بوستان بهار شیراز تلفن: ۰۲۱-۸۸۸۴۸۹۹۳ / ۰۲۱-۸۸۸۲۰۸۸۵ وب‌سایت رسمی: iranphotomuseum.com دسترسی راحت: مترو هفت تیر + تاکسی

موزه عکسخانه شهر در اردیبهشت ۱۳۷۴ به کوشش بهمن جلالی و با همکاری شهرداری تهران افتتاح شد و به عنوان نخستین موزه تخصصی تاریخ عکاسی در ایران و از موزه‌های تخصصی عکاسی در خاورمیانه شناخته می‌شود. این موزه با هدف گردآوری، حفاظت، آموزش و پژوهش در زمینه عکاسی و تاریخ آن شکل گرفته است. مجموعه موزه شامل دوربین‌های قدیمی، نگاتیوهای شیشه‌ای، عکس‌های تاریخی، کارت‌پستال‌ها، ابزار و ادوات عکاسی و تجهیزات مربوط به دوره‌های مختلف است. در بخش‌های نمایشگاهی، نمونه‌هایی از دوربین‌های قطع بزرگ، متوسط و کوچک، تجهیزات ظهور و چاپ عکس، پروژکتورها و نمونه‌ای از استودیوهای قدیمی عکاسی به نمایش درآمده و نمایشگاه‌های موقت و پژوهشی نیز در آن برگزار می‌شود.

نام نقاشی: بهار در حال پاشیدن ستاره‌ها (Spring Scattering Stars) نقاش: ادوین بلاشفیلد (Edwin Blashfield) تاریخ: ۱۹۲۷ سبک: کلاسیسیسم آکادمیک و تمثیل‌گرایی کشور: آمریکا 🇺🇸

پیکره‌ای زنانه که خودِ «بهار» را مجسم می‌کند، بر هلال ماهی خیس نشسته و با حرکتی آرام، ستارگان درخشان را در پهنهٔ آسمان می‌پراکند. پشت سر او کودکی کوچک از میان پیکره و پارچه‌های روانش پدیدار می‌شود؛ گویی زایش و زندگی تازه هم‌زمان با آمدن بهار از دل تاریکی متولد می‌شوند. هلال ماه که به شکل کاسه‌ای حاوی آب دیده می‌شود، در سنت تصویری «ماه خیس» نامیده می‌شود و سطح درخشان آن نور ستاره‌ها را بازتاب می‌دهد. بلاشفیلد که به‌ویژه به نقاشی‌های دیواری و ترکیب‌بندی‌های کلاسیک و تمثیلی شهرت داشت، در این اثر بهار را نه فقط یک فصل، بلکه نیرویی کیهانی برای زایش، نور و تجدید حیات تصویر می‌کند. زن، ماه، کودک و ستارگان در روایتی نمادین به یکدیگر پیوند خورده‌اند؛ تاریکی پس‌زمینه به صحنه‌ای تبدیل می‌شود که در آن زندگی تازه، آرام و بی‌صدا آغاز می‌شود.

رالف والدو امرسون: «زمین با گل‌ها می‌خندد.»

نام نقاشی: حوا، غرق در پشیمانی (Eve Overcome with Remorse) نقاش: آنا لیا مریت (Anna Lea Merritt) تاریخ: ۱۸۸۵ سبک: نقاشی آکادمیک ، پیشارافائلی کشور: آمریکا / بریتانیا 🇺🇸🇬🇧

این نقاشی یکی از مشهورترین آثار اولیه Anna Lea Merritt است که داستان حوا پس از خوردن میوهٔ ممنوعه را به تصویر می‌کشد. حوا در باغ عدن تنها بر زمین نشسته و در لحظه‌ای سرشار از پشیمانی و اندوه، پیامد انتخاب خود را درک کرده است. در پس‌زمینه، درختی بزرگ و در پیش‌زمینه، سیبی دیده می‌شود که یادآور همان میوه‌ای است که مار او را به خوردنش وسوسه کرد. مریت به‌جای نمایش لحظهٔ وسوسه یا خودِ گناه، لحظهٔ پس از آن را انتخاب کرده؛ لحظه‌ای که انسان برای نخستین بار با احساس پشیمانی و پیامد انتخاب خویش روبه‌رو می‌شود. مریت در این اثر، حوا را بدون حضور آدم به تصویر کشیده و تمام روایت را بر حالت روحی او متمرکز کرده است. بدن برهنهٔ حوا در میان طبیعت، در تضاد با وضعیت درونی او قرار دارد؛ پیکری زیبا و....

ادامه توضیحات📘

جان میلتون: «ذهن جایگاه خود است و می‌تواند از جهنم، بهشت بسازد؛ و از بهشت، جهنم.»

نام نقاشی: سربازِ حمام‌کننده (Soldier Bather) نقاش: گریت دو (Gerrit Dou / Gerard Dou) تاریخ: حدود ۱۶۶۰–۱۶۶۵ سبک: عصر طلایی هلند / مکتب لیدن (Dutch Golden Age / Leiden School) کشور: هلند 🇳🇱

این نقاشی مردی برهنه را در حال شست‌وشو در کنار آب نشان می‌دهد که سلاحش، یک شمشیر یا راپیر، در کنار او قرار گرفته است. اثر داستان یا رمان مشخصی را روایت نمی‌کند و شخصیت تصویر نیز فرد تاریخی شناخته‌شده‌ای نیست؛ بلکه نمونه‌ای از نقاشی ژانر در هلند قرن هفدهم است که گریت دو در آن یک صحنهٔ ظاهراً ساده از زندگی روزمره را با دقتی بسیار بالا ثبت کرده است. این اثر اکنون در موزهٔ آرمیتاژ سن‌پترزبورگ نگهداری می‌شود و ابعادی کوچک، حدود ۲۵٫۲ در ۱۹ سانتی‌متر، دارد. نکتهٔ مهم تابلو تضاد میان «سرباز بودن» و «حمام کردن» است؛ مردی که در زندگی با جنگ و خشونت پیوند دارد، برای لحظه‌ای سلاح خود را کنار گذاشته و در حال شست‌وشو و استراحت است. قرار گرفتن راپیر در کنار بدن برهنه، هم هویت او را مشخص می‌کند و هم آسیب‌پذیری انسان را یادآور می‌شود.

سنکا: «آرامش، آزادی از ترس است.»

نام اثر: طرح ثبت اختراع دوربین کداک شماره ۱ (Kodak No. 1 Camera Patent Drawing) طراح: جرج ایستمن (George Eastman) تاریخ ثبت اختراع: ۶ اوت ۱۸۸۹ سبک: طراحی فنی و نقشهٔ ثبت اختراع کشور: ایالات متحده آمریکا 🇺🇸

این نقاشی فنی، طرح ثبت اختراع نخستین دوربین جعبه‌ای کداک را نشان می‌دهد؛ دوربینی که توسط جرج ایستمن، بنیان‌گذار شرکت کداک، توسعه یافت و نقش مهمی در عمومی شدن عکاسی داشت. پیش از این دوره، عکاسی فرآیندی پیچیده، گران و محدود به متخصصان بود؛ اما ایستمن با ساخت دوربین‌های ساده و قابل استفاده برای مردم عادی، مسیر تاریخ تصویر را تغییر داد. در این طرح، ساختار داخلی دوربین، جایگاه فیلم رول، بخش لنز، مکانیزم کنترل و بدنهٔ جعبه‌ای دستگاه با جزئیات مهندسی نمایش داده شده است. این طراحی پایهٔ دوربین‌های ساده‌ای شد که بعدها با شعار معروف کداک، «شما دکمه را فشار دهید، ما بقیه کار را انجام می‌دهیم»، عکاسی را به تجربه‌ای روزمره برای میلیون‌ها نفر تبدیل کردند.

جرج ایستمن: «پیشرفت جهان به کسانی تعلق دارد که جرئت می‌کنند روش‌های تازه‌ای برای دیدن و ساختن بیافرینند.»

در کورنلیس نقاشی های مرتبط با UFO را جستجو کنید 🔎

شامگاه یکشنبه ۲۹ شهریور ۱۴۰۵ (۲۰ سپتامبر ۲۰۲۶) ویدئوهایی از یک یا دست‌کم دو جسم نورانی ناشناس در آسمان تهران منتشر شد؛ گفته می‌شود یکی از ویدئوها در محدوده بزرگراه آزادگان گرفته شده است. در تصاویر، نورهای رنگی و چشمک‌زن با آرایش خمیده یا نیم‌دایره‌ای دیده می‌شود و جسم با سرعت نسبتاً کم حرکت می‌کند. این تصاویر در شبکه‌های اجتماعی با عنوان UFO یا بشقاب‌پرنده پخش شده‌اند، اما تاکنون هیچ مقام رسمی تأیید نکرده که این اجسام واقعاً یوفو یا منشأ فرازمینی داشته‌اند. احتمال پهپاد، هواپیما، بادبادک نورانی و حتی دستکاری دیجیتال مطرح شده، ولی هیچ‌کدام قطعی نیست. بنابراین فعلاً می‌توان گفت «شیء پرنده ناشناس» دیده شده. و دیروز پنجاهمین سالگرد رویت یوفو تو آسمون تهران بود. اون حادثه معروف سال ۱۹۷۶ که باز یه یوفو در تهران دیده شد

نام نقاشی: نیم‌تنه یا پیکرهٔ نیمه‌نقاشی‌شده (Torse ou demi-figure peinte) نقاش: ویلیام-آدولف بوگرو (William-Adolphe Bouguereau) تاریخ: ۲۹ ژوئن ۱۸۵۰ سبک: آکادمیسم (Academicism) کشور: فرانسه 🇫🇷

این اثر در سال ۱۸۵۰، در دورهٔ آموزش بوگرو در مدرسهٔ عالی هنرهای زیبای پاریس، به‌عنوان مطالعه‌ای آکادمیک از بدن انسان خلق شد. نقاشی با رنگ‌روغن روی بوم و در ابعاد ۱۰۰ در ۸۱ سانتی‌متر اجرا شده و امروزه در مجموعهٔ بوزار پاریس نگهداری می‌شود. عنوان فرانسوی اثر، «Torse ou demi-figure peinte»، مستقیماً به سنت مطالعات نیم‌تنه و پیکره در آموزش آکادمیک اشاره دارد؛ تمرینی که در آن هنرجو باید با دقت ساختار بدن، حجم، نور و تناسبات انسانی را مطالعه کند. در اینجا خبری از داستان اسطوره‌ای، شخصیت تاریخی یا رویدادی روایی نیست؛ خودِ بدن موضوع نقاشی است. بوگرو در این اثر به جای آنکه انسان را در قالب یک قهرمان یا شخصیت ادبی معرفی کند، او را به موضوعی برای مشاهده و شناخت تبدیل می‌کند. نور بر اندام متمرکز شده و....

ادامه ماجرا📘

پل والری: «دیدن، فراموش کردن نام چیزی است که می‌بینیم»

نام نقاشی: هفت گناه کبیره و چهار چیز واپسین (The Seven Deadly Sins and the Four Last Things) نقاش: هیرونیموس بوش (Hieronymus Bosch) — انتساب اثر همچنان محل بحث است تاریخ: ۱۵۰۵–۱۵۱۰ سبک: رنسانس شمالی (Northern Renaissance) کشور: هلند 🇳🇱 محل نگهداری: موزه پرادو، مادرید 🇪🇸

این اثر با رنگ روغن روی تخته چوب در قالب یک صفحهٔ بزرگ طراحی شده و انسان را در میان چرخه‌ای از گناه، مرگ، داوری و سرنوشت ابدی قرار می‌دهد. در مرکز تصویر، دایره‌ای عظیم مانند چشم خدا دیده می‌شود و در مردمک آن، مسیحِ رستاخیزکرده ظاهر شده است؛ زیر او عبارت لاتین «Cave cave d[omi]n[u]s videt» به معنای «بترس، بترس؛ خداوند می‌بیند» نوشته شده است. در چهار گوشه نیز چهار چیز واپسین انسان یعنی مرگ، داوری نهایی، جهنم و شکوه یا بهشت به تصویر کشیده شده‌اند. در حلقهٔ مرکزی، بوش هفت گناه کبیره را نه به شکل موجوداتی افسانه‌ای، بلکه در زندگی روزمرهٔ انسان‌ها نشان می‌دهد:....

ادامه توضیحات📘

دانته آلیگیری: «راه زندگی، میان جنگلی تاریک آغاز می‌شود؛ و انسان تنها با شناخت راه و پایان خویش می‌تواند از گم‌شدن رهایی یابد.»