مُبـی؛

جامعه پاداشش رو به برون‌گراها میده به کسایی که بلندتر حرف میزنن، سریع‌تر ارتباط میگیرن و همیشه وسط صحنه هستن.

"

«یحیی جان انسان بودن در خاورمیانه رنج بود، و زن بودن، فرای همه‌ٔ رنج‌ها و دردها.»

دنیا خوشحاله که جام‌جهانی شده ولی زن ایرانی برای زن افغان گریه می‌کنه و زن افغان برای زن ایرانی.

‏من دوست داشتنی رو میخوام که غم‌هام رو از یادم ببره، نه اینکه خودش بشه غم جدیدم.

معمولاً آدم در مواجهه با غمی سنگین یا بعد از یک توفان شدید روحی، مدام می‌خواهد بخوابد.

داستایفسکی

اون شب از ترس سقوط دست به ماشه شدید!

به حیوونا راحت تر عشق می ورزم تا به آدم.

بنده هیچوقت کسی رو بخاطر اینکه با یه اتفاق کوچیک از کوره درمیره و شروع به گریه میکنه قضاوت نمیکنم، خیلی خوب میدونم که برای اون اتفاق گریه نمیکنه بلکه برای تموم چیزهایی که تا اون لحظه تحمل کرده گریه میکنه.

یه جایی دیدم که می‌گفت:« رنج ارزشی نداره! تصمیمی که بعد از رنج می‌گیری ارزشمنده.»

و ای کاش قبل تر ها،مُرده بودم.

‏کمی دل‌شکسته و تماماً ناامیدم. از آدم‌ها.

این شروع منه.

چیزی به پایانم نمانده، با این تنی که نیمه‌جان است…

.

بعد از اینکه یاد می‌گیری چجوری خودتو دوست داشته باشی، تازه می‌فهمی آدم‌ها اونقدر که فکر می‌کردی هم مهم نبودن.

‏تقریباً هر آدمی از یه چیزایی در گذشته‌ش داره فرار می‌کنه. منتهی نوع این فرار، شدت این فرار، و اِشرافی که خود شخص به این فرار داره تفاوت بین آدم‌ها رو رقم می‌زنه.

‏از دور بسیار زیبایین، هم صحبت که میشی میبینی زوال عقل و این داستانا.

اگه وقتتو صرف دنبال کردن پروانه ها کنی اونا فرار می‌کنن؛ اما اگه وقتتو صرف ساختن یه باغ زیبا کنی، پروانه خودشون به سمتت میان. و اگه نیومدن تو حداقل یه باغ قشنگ داری.