مُبـی؛

گوش کن به حرفایی که نمیزنم.

*

ما رویا می‌بافتیم و گلوله آن را میشکافت.

خسته‌ام و می‌دانم دوام خواهم آورد؛ و همین خسته‌ترم می‌کند.

_دچار

هموطنان شریف ما مردمانی هستند که برنج های دزدی را به هوا پاشیدند، شما گشنگان قیمه نسبتی با ما ندارید.

تا ابد حسرت اینکه همه چیز می‌تونست یه طور دیگه پیش بره به دلم میمونه.

-

اما اون بخش از وجودم که از مردم فاصله می‌گیره و به هیچکس اهمیت نمی‌ده، واقعا داره بزرگ‌تر می‌شه.

نه از زندگی گسسته‌ایم، نه در آن ریشه دوانده‌ایم؛ معلق مانده‌ایم میانِ اضطراب و بقا.

بگذار امیدواری در سیاه‌ترین روز‌ها هنر تو باشد

بعضی چیزها برای گم شدن هستن. بیخودی دنبال پیدا کردن‌شون نباش.

چیزی نیست که بشود با گریه و فریاد و گذرِ زمان فراموش کرد؛ عزیزم، ما چیزی را تجربه کرده‌ایم که دردش تا استخوان‌هایمان رسیده، و آدم درد به استخوان رسیده را هرگز از یاد نمی‌برد.

شاید باورش سخت باشه اما آدم‌ها گاهی حتی از خستگی هم خسته می‌شن. از خسته‌شدن از خستگیِ خستگی هم خسته می‌شن. حتی از تمام خستگی‌های پی‌در‌پی بعدش هم خسته می‌شن. واقعا کلافه‌کننده‌ست. کاش زندگی این‌قدر پیچیده نبود.

-

کم اند کسانی که با چشم شان میبینند و با مغزشان فکر می‌کنند.

برای تجربه کردن یه سری چیزها خیلی جوون بودم، و برای تجربه نکردن یه سری چیزها خیلی پیرم.

معلومه که ول‌کنِ مسیرم نیستم؛ فقط اگه یه روز بفهمم دیگه مال من نیست، بی‌سر و صدا کنار می‌کشم.

و من خودم را با خستگی تمام از میان این فصل عبور می‌دهم، به این امیدِ نور کم‌سویی که در دوردست‌ها می‌درخشد.