یاس بنفش

ولی من دلم می‌خواست رو اَبرا همدمِ ستاره‌هاشم. اما متاسفانه رویِ زمین با یه مشت آخوند گیر کردم.

هیچی دیگه، طی می‌کنیم. با همه‌ی سختی‌هاش اما طی می‌کنیم. دست به گریبان جزئیات و باریکه‌های نور زندگی میشیم، خودمون رو با اونا به زندگی وصل میکنیم و میریم جلو، تا ببینیم چی میشه.

شرایط خوب نیست اما خب طی نکنیم چیکار کنیم؟

غرق شدن او در اندک علایق باقی مانده‌اش نه از روی تفریح؛ بلکه آخرین راه نجات او از رنج حیات بود.

خیلی بده که خسته باشی، یک دنیا کار داشته باشی، ولی از فکر اون همه کار نتونی استراحت کنی که بعد پاشی به کارات برسی، ولی اینقدر هم خسته باشی که نتونی کاری انجام بدی.

این حس که نه ناراحتی، نه عصبانی، نه خسته، نه غمگین ولی یه‌جوری هستی، اسمش چیه؟

سریع‌تر گریه هاتو بکن که کلی درس داریم.

ازت متنفرم استرس. نمیدونم چجوری باید بگم که چقدر ازت متنفرم. چرا ول نمیکنی این آدمیزاد ِ از همه جا بریده رو.

الان رامین رضاییان میاد دوباره گریه میکنه و میگه، آخه یکی، دوتا، سه تا... چجوری هر سه تا اتفاقی که میتونست ما رو حذف کنه افتاد، چجوری ما اینقدر بد شانسیم.

تولدت مبارک ساقی عزیزم.✨ نمیدونی چقدر خوشحالم که باهات آشنا شدم. آدم‌های مهربونی مثل تو همیشه یادم میارن که زندگی میتونه چقدر قشنگ و نورانی باشه؛ خوشحالم که توو این دنیا وجود داری و باعث میشی که زیباتر بشه.

کاش یک دکتر وجود داشت که میشد هرموقع نیاز داری بهش زنگ بزنی و اون بگه چیکار کنی. کاش وجود داشت تا همین الان بهش زنگ بزنم.

خیلی خوبه که هر لحظه‌ای رو بنویسیم تا اون نوشته به همراه حس اون لحظه یک جایی به یادگار بمونه. مرور کردن این نوشته‌ها هم خیلی جالب و نازه.

خیلی خوبه که آدم همیشه بنویسه. نوشته‌ها باعث می‌شن بفهمیم قبلاً چه جور آدمی بودیم و چقدر تغییر کردیم.

گاهی اوقات هم به جای حرص خوردن، خودخوری و گریه باید حرف‌ بزنی تا با حجم زیادی از عصبانیت، خشم، بغض و احساسات سنگین روبه‌رو نشی.

بچه که بودم موقع بازی کردن با گیم یا کامپیوتر اگه یه تیکه رو اشتباه می‌رفتم یا خراب می‌شد، خودم رو از قصد گیم اور می‌کردم که بره از اول؛ الان هم نیاز دارم گیم اور کنم خودم رو، و از اول به‌دنیا بیام!

دوست‌ها واقعا نجات دهنده‌ان. خیلی قشنگه وجودشون توی زندگی. قربون تک‌تک‌شون برم که اگه نبودن نمیدونستم یک‌وقت‌هایی باید با این زندگی، ناراحتی، غم و خستگی چیکار کنم. از طرفی موقع ذوق، خوشحالی و کلا حالا که دارم مينويسم و بهشون فکر میکنم در هر لحظه‌ای وجودشون نور می‌بخشه به زندگی.

از همین‌جا باید بگم مرسی که به یادم بودین.

به‌ گمونم "به یاد هم بودن"، کم‌هزینه‌ترین و در عین حال باارزش‌ترین کار دنیاست. یه پیام تبریک یا احوال‌پرسی غیرمنتظره، خیلی بیش‌تر از اونی که فکر می‌کنیم به آدم‌ها یادآوری می‌کنه که هنوز توی ذهن کسی نفس می‌کشن. شاید همین حس ناب دیده شدن، بتونه حال یه روز سخت یک نفر رو کاملاً عوض کنه؛ آخرش هم همین جزئیات کوچیکن که روابط انسانی رو قشنگ نگه‌ می‌دارن.