یاس بنفش

لعنت به کسی که اولین بار باعث شد مذهب و اسلام وارد ایران بشه. لعنت بهتون که گند زدید به همه چی. لعنت بهتون با همه‌ی دین و مذهب هایی که ساختید.

تا ابد از همشون متنفرم. از هر چیزی که به اسلام، مسلمون، مذهب، دین، جمهوری اسلامی، همه‌ی طرفداران و عزاداران‌شون مربوط میشه متنفرم.

چطوری میتونید محرم برید عزاداری کنید وقتی بچه هامونو حیدر حیدر کنان کشتن؟ چطوری وجدانتون اجازه میده برای چیزی که ۱۴۰۰ سال پیش اتفاق افتاده حتی ربطی به کشور ما نداشته و نمیدونم اصلا واقعی بوده یا نه گریه کنید؟

تولدت مبارک🎂❤️✨ برات بهترین آرزوها رو دارم.

حالا میذاشتی نیم ساعت خوشحال بمونم به کجای دنیا برمی‌خورد؟

مرسی از کائنات، خدا، سرنوشت، اتفاقات که همیشه باید به آدم ثابت کنن که لیاقت حتی کمی خوشحالی رو هم نداری.

ممنونم بابت وجود فوتبال، رونالدو، برونو فرناندز، گل و هیجان.

پاس گل از برونو گل از رونالدو. وای خدایا مرسی. مرسی. مرسی آقای رونالدو.

توی بدترین شرایط داریم زندگی می‌کنیم و آینده و جوونی نابود شده و هیچ پول و سرمایه‌ای هم نداریم ولی الان خوشحال شدیم که رونالدو تونست جام جهانی گل بزنه و کمتر اذیتش کنن.

کی گفته همه باید تو زندگی قهرمان باشن؟ من می‌خوام اون آدمی باشم که در حاشیه‌ی زندگی توی کوچک ترین جزئیات غرق می‌شه و کمتر کسی اونو یادشه‌.

به اشتراک گذاشتن حالم و خوب می‌کنه؛ اینکه بگم از این موزیک خوشم اومده، تو هم گوشش کن؛ تازگیا این کتاب رو خوندم؛ این قسمتش خیلی قشنگه، یا این عکس و ببین، نظرت راجع به این متنی ک نوشتم چیه، انگار بعضی چیزها وقتی با کسی قسمت می‌شن واقعی تر و زیباتر به چشمت میان.

هر یک روزی که بیشتر زندگیمو اینجا حیف میکنم، هیچ کاری نمیکنم و فقط منتظر میشم تا تموم بشه، ده درجه بیشتر از جمهوری اسلامی، اسلام، مذهب، مسلمون متنفر میشم که باعث این وضعیت فلاکت بار شدن.

من یک دنیا شوق و ذوق دارم برای زندگی، دوست دارم کلی کار جدید انجام، چیزهای جدید تجربه کنم، برم طبیعت‌گردی، با آدما معاشرت کنم، خلاصه که دلم میخواد زندگی کنم و هنوز هم بعد این همه اتفاقات بد و دردناک ذوق و شوقم رو از دست ندادم، درسته که الان به یک آدم غمگین و عصبی تبدیل شدم اما هنوز احساسات خوب توی وجودم سرجاشه و دلم نمیخواد حیف بشه. همه‌‌ی لحظات عمرم داره اینجا حیف میشه، همه‌ی ذوق و شوقی که دارم، داره سرکوب میشه. نمیدونم تا کی قراره فقط همه چیز رو تحمل کنم تا روزها بگذره، تموم بشه و برسم به آخرش. دلم نمیخواد همه‌ی زندگیم به تحمل کردن بگذره ولی دیگه واقعا هیچ کاری براش از دستم برنمیاد.

جالبه اما هر بار که راهی رو انتخاب می‌کنی، داری از ده‌ها راه دیگه صرف‌نظر می‌کنی. چرا که هزینهٔ هر رویا، رویاهاییه که برای رسیدن بهش کنار می‌ذاری.

اینقدر تکراری شدنِ همه چیز خیلی خسته کننده و طاقت‌فرساست. انگار حتی کلماتی که دارم استفاده میکنم هم تکراری شده.

احساس میکنم همه چیز تکراری شده، روزها، اتفاقات، دغدغه‌هام، حتی احساسات و افکارم.

یه جوری همه آنلاینن و دارن وسط بازی می‌نويسن که احساس میکنم دارم با ادمین‌های تلگرام‌ بازی رو می‌بینم.

تنها کشوری که گل می‌زنیم ناراحت می‌شیم، آفساید می‌شه خوشحال می‌شیم.