دومآن.

بعضی آدم‌ها را از روی نحوه‌ی خداحافظی‌شان بهتر می‌شناسیم تا نحوه‌ی سلام کردنشان. _ف.

I was not made for this busy world.

مثل هنر... درک آدم‌ها از تو، فقط تفسیره. نه واقعیت تو.

من در برکه‌ی اندوهم آنقدر زیبا شنا می‌کنم که هیچ‌کس به فکر نجاتم نمی‌افتد.

هر جا خوراک نایاب و گران باشد، حیات بشری ارزان می‌شود.

در امتدادِ یک ناتمامی.

بزرگ شدن: کمتر شدن تعداد چیزهایی که برای اولین بار تجربه می‌کنی. _ف.

در میانِ هیاهوی زمین، آسمان هنوز باوقارترین منظره دنیاست.

تو جلیقه نجات هر آدمی نیستب.

Venom.

رام به خود نموده‌ام، باز دلِ رمیده را. دست مکش به موی او، مات مشو به روی او. تا نکشد به خون دل، دامنِ دیده‌ی تو را.

چنانچه احساسات من از بین برود و بدنم بمیرد، در این صورت هیچگونه هستی و وجودی از من باقی نخواهد ماند؟ _آناکارنینا / تولستوی

غَم همیشه آشنا تر بود.

💗/

از هر پدیده‌ای فاصله بگیری، کمرنگ می‌شود. گذشته را زیاد احضار نکن. بگذار برود. تمام شود. بمیرد.

🦋.