ژوزفین

حالا مگه حسرت‌های آدمیزاد تمومی داره؟

صبح☕️🥐

روابط اجتماعی خیلی سخت شده. کاش از این کرم‌ها بودم که برعکس آویزون می‌شن و با تف دور خودشون پیله می‌تنن.

اون روی خوب اتفاق‌ها رو فراموش کردم. اون روی خوب زندگی، حوصله، عشق، امیدواری، صبوری و آدم‌ها.

خسته‌ام. انگار دارم با پای پیاده مسیری رو می‌رم که همه با ماشین از کنارم می‌گذرن. نگاهم می‌کنن و بعضا برام زبون درازی می‌کنن.

شهر از لنز دوربین | از روزها.

متوجه شدم که من فقط غمگین نیستم؛ انگار احساساتم کمرنگ شدن انگار همه چیز روی حالت کم‌صداس. نه خوشحالی پررنگه واسم ،نه ناراحتی انگار یه چیزی درون من خاموش شده.. شاید خاموشی هیجان..

آخ که اگه زندگی یک بار هم به ساز ما می‌رقصید، چی می‌شد!!

چرا داره اینجوری می‌گذره؟

همیشه نرسیدن دردناک نیست؛ گاهی فهمیدن اینکه برای چیز اشتباهی جنگیدی دردناک‌تره.

صبح بخیر جوان ایرانی. ریدم تو بختت.

درود خدایان بر فصل آیس لاته.

این روزها علاوه بر قافیه، اخلاق و ادب رو هم باختم.