بخش مراقبت‌های ویژه

امان از بزرگسالی و درس‌های بی‌پایانش.

چیزی که همیشه ازش می‌ترسم اینه که به یک نفر نقش خیلی پررنگی بدم ولی بفهمم هیچ‌جای زندگیش نیستم.

کاش یکی بغلم کنه و بگه همه چیز درست می‌شه. خواسته‌ی زیادیه مگه؟

محض رضای فاک، این زندگی یک بار هم به ما آسون نگرفت.

درخت انجیر و «بازمانده روز».

نهایتا همیشه خودت، خودت رو نجات دادی. یادت که نرفته؟

به لطف نظام سرمایه داری زندگیم فقط شده کار و خواب.

دلم فال می‌خواد از اون‌ها که کف دستتو بگیره و بگه بیا فالت بگیرم. دلم فال تاروت و قهوه و حافظ می‌خواد. یکی که ازش بپرسم «چقدر مانده به اتمام این شب تاریک» و اون واقعا جواب رو بلد باشه.

دیگه مغزم چیدن سناریوهای ممکن رو نمی‌کشه. صاف می‌رم تو دل ماجرا.

تهِ این غم کجاست؟

در موردش پرخوری می‌کنم.

The summer I turned فقیر

امیدوارم سری بعد که خواستم به کسی فرصت دوباره بدم، انفارکتوس میوکارد کنم.

سر و کله زدن با انسان‌های آسیب دیده، گاو نر می‌خواهد و مرد کهن.

در اولین «روز پزشک»ِ رسمی‌م نوشتم: این شغل نکبت رو و این روپوش ِ بدقواره رو تا همیشه دوست دارم.

بزرگسالی یعنی وسط فروپاشی روانی، بری مریض ویزیت کنی.

این هایپر سنسیتیو بودن هم جز بدبختی هیچی برای ما نداشت.