بخش مراقبت‌های ویژه

محض رضای فاک، این زندگی یک بار هم به ما آسون نگرفت.

درخت انجیر و «بازمانده روز».

نهایتا همیشه خودت، خودت رو نجات دادی. یادت که نرفته؟

به لطف نظام سرمایه داری زندگیم فقط شده کار و خواب.

دلم فال می‌خواد از اون‌ها که کف دستتو بگیره و بگه بیا فالت بگیرم. دلم فال تاروت و قهوه و حافظ می‌خواد. یکی که ازش بپرسم «چقدر مانده به اتمام این شب تاریک» و اون واقعا جواب رو بلد باشه.

دیگه مغزم چیدن سناریوهای ممکن رو نمی‌کشه. صاف می‌رم تو دل ماجرا.

تهِ این غم کجاست؟

در موردش پرخوری می‌کنم.

The summer I turned فقیر

امیدوارم سری بعد که خواستم به کسی فرصت دوباره بدم، انفارکتوس میوکارد کنم.

سر و کله زدن با انسان‌های آسیب دیده، گاو نر می‌خواهد و مرد کهن.

در اولین «روز پزشک»ِ رسمی‌م نوشتم: این شغل نکبت رو و این روپوش ِ بدقواره رو تا همیشه دوست دارم.

بزرگسالی یعنی وسط فروپاشی روانی، بری مریض ویزیت کنی.

این هایپر سنسیتیو بودن هم جز بدبختی هیچی برای ما نداشت.

برای جلسه تراپی یه‌دنیا گریه و غر جمع کردم و برای رسیدنش دارم لحظه شماری می‌کنم.

قربون سر و شکل شما برم من ♥️

بوس به لیموی مهربونم که هیچ سالی فراموشمون نمی‌کنه ♥️

روز پزشک شده، روز کشیک های بی پایان، شب بیداری، پیج شدن و اینور اونور دویدن، روز عزیزایی که خودشون گاهی از شدت فشار دارن له میشن ولی ما رو معاینه میکنن که ببیننن چرا ته گلومون یجوریه! این لیست قطعا هی آپدیت میشه : روزتون مبارک پزشکای کانالستون🎈 دکتر زرافه ی دریایی دکتر الی قشنگم گوزل جوووونم ماه کااامل گابرو که خیلی وقته نیست خانم ژوزفین لوتوس شی my way

در موردش تا طلوع آفتاب نمی‌خوابم.