بخش مراقبت‌های ویژه

سر و کله زدن با انسان‌های آسیب دیده، گاو نر می‌خواهد و مرد کهن.

در اولین «روز پزشک»ِ رسمی‌م نوشتم: این شغل نکبت رو و این روپوش ِ بدقواره رو تا همیشه دوست دارم.

بزرگسالی یعنی وسط فروپاشی روانی، بری مریض ویزیت کنی.

این هایپر سنسیتیو بودن هم جز بدبختی هیچی برای ما نداشت.

برای جلسه تراپی یه‌دنیا گریه و غر جمع کردم و برای رسیدنش دارم لحظه شماری می‌کنم.

قربون سر و شکل شما برم من ♥️

بوس به لیموی مهربونم که هیچ سالی فراموشمون نمی‌کنه ♥️

روز پزشک شده، روز کشیک های بی پایان، شب بیداری، پیج شدن و اینور اونور دویدن، روز عزیزایی که خودشون گاهی از شدت فشار دارن له میشن ولی ما رو معاینه میکنن که ببیننن چرا ته گلومون یجوریه! این لیست قطعا هی آپدیت میشه : روزتون مبارک پزشکای کانالستون🎈 دکتر زرافه ی دریایی دکتر الی قشنگم گوزل جوووونم ماه کااامل گابرو که خیلی وقته نیست خانم ژوزفین لوتوس شی my way

در موردش تا طلوع آفتاب نمی‌خوابم.

درموردش تا طلوع آفتاب نمی‌خوابم.

اصلا ته داره این غصه؟

شب‌ها قبل خواب به قید قرعه بابت یک موضوعی خودم رو سرزنش میکنم.

جدی‌ها.

نمی‌دونم کاش دکمه‌ی reset factory واقعا وجود داشت.

از کی عادت میکنیم به اینکه هیچکی دوسمون نداره؟

بچه‌ها این قضیه که شاید ما هیچوقت نیویورک رو به چشم نبینیم یکم ناراحتم می‌کنه.

اگه گریه زاری اجازه بده، قبل از اینکه آفتاب بزنه، دو سه ساعتی بخوابیم.

دارم اون یه‌ذره باقی مونده از عقلم رو هم از دست می‌دم دیگه.

دلم برات تنگ شده (دلم گوه خورد با تو)