سکوتِ سیناپس 𐙚
Open in Telegram
212
Subscribers
-124 hours
+117 days
+2530 days
Posts Archive
از یک چیز شدیدا ناراحتم و اونم این هست که از آدم هایی خوشم میاد که از هر لحاظ سطح خیلی بالاتری از من دارن و اینجا برای سطح بالا بودن تقریبا امیدی وجود نداره.
داستان های ایده آلی که توی ذهنم دارم با شرایطم همخونی نداره و این واقعا ناراحتم میکنه.
مسیر خیلی طولانی پیش رو دارم و حتی نمیدونم میتونم از پسش بربیام یا نه
همیشه دلم میخواد با آدم های مفید و موفق با کیفیت بالا در ارتباط باشم ولی دریغ از یک آدم اینطوری که توی زندیگم باشه .آدم های اطرافم حتی یک درصد به اون کسی که دلم میخواد باهاش ارتباط داشتم باشم شبیه نیستن دغدغه هاشون اصلا دغدغه های من نیست خوش گذرونی هاشون اون چیزی نیست که من از زندگی میخوام.
اوضاع هیچوقت مطابق میل تو پیش نمیرود، اما همین زندگی را جالب میکند و به آن معنا میدهد.
کافکا در کرانه
شب که میشه ، توی جهانی غرق میشم که نباید بشم .
یاد خاطراتی میوفتم که نباید بیوفتم .
اضطرابِ فردا و فردا ها میخواد بیدار نگهم داره اما از شدت خستگی تنم در هم مچاله شده .
شب برای من یک نوع قاتل خاموشیه که خیلی عجیب نسبت به من وفاداره.
بهترین لطفی که توی این وضعیت میتونی به خودت بکنی این هست که به فکر سال بعد نباشی چون هرسال داره بدتر از سال قبل میشه .
به جای نگاه کردن به برنامه و غر زدن برنامه ریزی کن .
به جای ناامیدی ، بشین فکر کن ببین چطوری باید از پَسش بر بیای .
به جای ول کردن و رها کردن ، بمون و ادامه بده و همین امسال تمامش کن.
( به هیچ وجه به کمبود زمان توجهی نکن و از همه ی توانت استفاده کن و تمام افکار منفی که شامل نمیشه و من نمیتونم و وقت نیست و….. از ذهنت دور کن فقط و فقط روی اینکه ادامه بدی و متوقف نشی تمرکز کن.)
هیچ چیز در این دنیا به این نمی ارزد ، که انسان از آنچه دوست دارد، رو گردان شود.
آلبر کامو
