Leila.Psychotherapist

«ما فقط رنگ چشم و مو را از اجدادمان به ارث نمی‌بریم؛ تروما به ارث می‌رسد و مانند یک شبح نامرئی در خانواده می‌چرخد؛ از ذهنی به ذهن دیگر و  از بدنی به بدن دیگر؛  تا زمانی که در یک نسل، کسی شجاعت ایستادن، احساس کردن و التیام بخشیدن به آن را پیدا کند.» @LeilaPsychotherapist

وقتی دغدغه‌های زیادی داشته باشید، وقتی که دغدغه هرکس و هر چیز را داشته باشید، می‌پندارید که همیشه باید خوشحال و آسوده باشید و همه چیز باید دقیقا همان طور باشد که شما می‌خواهید، و این حق شماست. اما این بیماری است و شما را زنده زنده خواهد خورد. در این صورت، هر مشقتی را به عنوان بیعدالتی خواهید دید، هر چالشی را به عنوان شکست، هر ناخوشایندی ای را به عنوان تحقیر و هر مخالفتی را به عنوان خیانت. در جهنم کوچکی به اندازه جمجمه‌تان محبوس خواهید شد... @LeilaPsychotherapist

در جلسات مشاوره و کارگاههای رابطه عاطفی بارها ازم پرسیده شده که چرا همیشه همون دعوا رو بارها تکرار می‌کنیم ؟ گفتم : چون یکی از طرفین به اندازه کافی شنیده نشده پس دوباره همون حرفها رو با صدای بلندتر میزنه ، ... پرسیده می‌شه : چطور یعنی! گفتم : وقتی یه نیازی دیده نمی‌شه مغز ولش نمی‌کنه و... تکرار دعوا یعنی زیر دعوای آشکار یه نیاز شنیده نشده ، پنهان شده که چون بهش بها داده نشده، مستقیم بیان نمی‌شه. مثلا ظاهر دعوا چرا دیر اومدی هستش ، ... اما دعوای واقعی و نیاز اصلی اینه که اصلا منو می بینی، اصلا برات مهمم و ... وقتی یه زوجی بارها سر دیر جواب دادن تلفن دعوا می‌کنن ، فکر می‌کنی واقعا مشکل جواب دادن یا ندادنه؟ دکتر گاتمن میگه : نه ! اگه یه دعوایی داره تکرار میشه یعنی اون دعوا داره از یه چیز عمیق‌تر محافظت می‌کنه یه چیزی به نام رویاها در دل تعارض ( Dreams within conflict) دکتر گاتمن در آزمایشگاه عشق متوجه شد که وقتی به زوجها فضا داده می‌شه که عمیق‌تر حرف بزنن مشخص می‌شه که ؛ زیر هر دعوای تکراری یه روایت شخصی پنهان ، یه آرزو ، یه نیاز ، یه باور عمیق درباره زندگی و یه ترسه که چون فرد رو آسیب‌پذیر نشون میده هیچ‌وقت مستقیم بیان نمی‌شه ، ... مثلا وقتی زوجی بارها سر خانواده همسر دعوا می کنن ، فکر می‌کنی واقعا مساله سر پدر و مادرهاست؟!! مساله سر اینه که یکی می‌خواد بگه ما خانواده خودمون رو ساختیم و مستقلیم و اون یکی می‌خواد بگه من به ریشه‌هام نیاز دارم ، ... گاتمن می‌گفت اینها دو رویای پنهان و به هم گفته نشده هستن که تا وقتی بالا نیان و هر کدوم در جای خودش معتبر دونسته نشن هر جمعه جنگه ، ... خلاصه اینکه : بیشتر دعواهای تکراری زوج‌ها درباره کارهای خونه ، پول و رفتارهای همدیگه نیست ، ... درباره یه رویاست که هنوز به زبان نیومده و تا اون رویا دیده نشه همون دعوا با همون حس برمی‌گرده ، ... کمی شدیدتر ، مقداری بلندتر ، ... @LeilaPsychotherapist

توی یه تیکه از کتاب پاندای بزرگ و اژدهای کوچک میگه: مهم نیست اگه گاهی مسیر رو گم کنی، مهم نیست اگه اشتباه کنی، مهم اینه خودت رو با کسی مقایسه نکنی و کم کم میرسی به هدفت.. مهم نیست چقدر مسیرت سخت و طولانیه، تو شگفت‌انگیز و منحصر به‌ فردی. با قدمای کوچیک شروع کن. حتی یه قدم کوچیک، بهتر از اینه که اصلاٌ قدمی برنداری ! آخه وقتی همین قدمای خیلی کوچیک رو بذاری کنارِ هم، بعد از چندوقت مبینی کُلی از راه رو رفتی! @LeilaPsychotherapist

در این #مینی_پادکست راجع به چگونگی شکل‌گیری "تروما" کامل صحبت کردم ، بشنویدش و اگر سوالی داشتید در دایرکت بفرمائید لطفا ، ...

بچه‌ها با تجربه‌ی سختی‌ها آسیب نمی‌بینند… با تنها ماندن در آن‌ها آسیب می‌بینند. بچه‌ها با ناکام شدن، به خواسته نرسیدن، درد کشیدن، تجربه‌های سخت یا حتی حوادث ناگوار دچار تروما نمی‌شوند؛ آنچه زخم را ماندگار می‌کند، تنها و بی‌پناه رها شدن در دلِ همان درد است. وقتی کودک: دیده می‌شود، حرفش شنیده می‌شود، احساسش جدی گرفته می‌شود، و از والدین حتی فقط یکی از آن‌ها همدلی و احساس امنیت دریافت می‌کند، دیگر آن تجربه برایش فقط «درد» نیست… می‌تواند به رشد، تاب‌آوری و قوی‌تر شدن تبدیل شود. پس مسئله این نیست که فرزندتان سختی نبیند، مسئله این است که در سختی‌ها تنها نماند بسیاری از والدین تمام تلاششان را می‌کنند تا فرزندشان هیچ درد، ناکامی یا ناراحتی‌ای را تجربه نکند. اما واقعیت این است که زندگی بدون چالش، رشد نمی‌سازد. آنچه می‌تواند آسیب‌زا باشد، خودِ اتفاق نیست؛ بلکه تنها ماندن کودک در مواجهه با آن اتفاق است. وقتی کودک: دیده می‌شود، حرفش شنیده می‌شود، احساسش جدی گرفته می‌شود، و حتی یکی از والدینش برایش امن و در دسترس است، مغز و روان او یاد می‌گیرد: «من تنها نیستم… می‌توانم از این عبور کنم.» در چنین شرایطی، همان تجربه‌ای که می‌توانست زخم بسازد، به فرصتی برای رشد، تاب‌آوری و شکل‌گیری اعتماد به خود تبدیل می‌شود. پس به‌جای حذف کردن همه سختی‌ها، کنار فرزندتان بمانید. با او بمانید. احساسش را ببینید، نه فقط رفتارش را اصلاح کنید. چون در نهایت، برای داشتن روانی سالم و شخصیتی قوی، فرزند شما به یک «زندگیِ بدون درد» نیاز ندارد؛ به یک «رابطه‌ی امن، حتی در دلِ درد» نیاز دارد. @LeilaPsychotherapist

برای اینکه گیگ‌هاتون مصرف نشه ، موقتا وویس‌ها و ویدئو‌ها رو در کانال بله هم میذارم😊🫠 «LeilaPsychotherapist » 🆔 شناسه: https://ble.ir/LeilaPsychotherapist

#انیمیشن بسیار زیبای  «Papa» کارگردان: #natalie_labarre @LeilaPsychotherapist

برای اینکه دو نفر برای هم خوب باشند، هر کدام باید ابتدا برای خود خوب باشد. تا موقعی که متوجه تنهایی خود نشویم، از دیگری به عنوان سپری در مقابل تنهایی استفاده می‌کنیم. فقط کسی که بتواند مثل عقاب شجاعانه زندگی کند، قادر است به دیگری عشق پیشکش کند... #اروین_یالوم @LeilaPsychotherapist

یکی از رایج‌ترین چیزهایی که آدمها در درمان می‌گویند چیزی شبیه این است: «نمی‌دانم چه می‌خواهم» اما اغلب پشت این جمله، واقعاً «نبود خواسته» وجود ندارد. بلکه یک تاریخچه‌ی طولانی از زندگی وجود دارد که در آن خواسته‌های فرد یا مهم نبوده‌اند. یا دردسرساز بوده‌اند، یا امکان برآورده شدن نداشته‌اند، یا اصلا کسی درباره‌شان سؤال نمی‌کرده ، ... وقتی از کودکی کسی از تو نپرسیده تو چه می‌خواهی، طبیعی‌ست که بعدها خودت هم بلد نباشی این سؤال را از خودت بپرسی. آن مکانیزم یا هیچ وقت شکل نگرفته یا چون استفاده‌ای نداشته خاموش شده است ، ... برای همین «نمی‌دانم چه می‌خواهم» ربطی به لوس بودن یا نابالغ بودن ندارد. این جمله ردپای تجربه‌ای ست که در آن جایی برای خواسته‌های ما وجود نداشته ، ... خبر خوب این است که این توانایی قابل بازگشت است. آرام آرام با تمرین ، ... با صدها سوال کوچک ، ... از سؤال های ساده ای مثل: «الان چه چیزی برایم لذت بخش است؟» «امشب واقعا دلم می‌خواهد چه چیزی بخورم؟» تاسؤال‌های عمیق‌تر : «اگر هیچ محدودیتی نبود. دوست داشتم کجا زندگی کنم؟» «دوست داشتم چه چیزی را تجربه کنم حتی اگر شاید هیچ وقت ممكن نشود؟» و یک جایی در این مسیر آدم دوباره آن قدر به خودش اعتماد پیدا می‌کند که خواسته‌ها کم کم برگردند. نه ناگهانی نه با سروصدا. اما برمی‌گردند. فقط مهم است این اعتماد دوباره شکسته نشود. @LeilaPsychotherapist

اینکه مجبور نباشید در مورد همه چیز و همه کس اظهار نظر کنید، حس آزادی خیلی خوبی دارد؛ اصلاً نیاز نیست نگران این باشید که بی‌نظری شما به عنوان ضعف فکری‌تان تلقی شود، چون این‌گونه نیست و نشانه ی هوش شماست، بی‌نظری یک دارایی ارزشمند است، آنچه دنیا را احاطه کرده نه سرریز اطلاعات، که انبوه نظرات ماست. #رولف_دوبلی @LeilaPsychotherapist

یه آدم درست میاد تو زندگیت همه چی سر جاشه ، محترمه ، واضح حرف میزنه ، معلومه چی می‌خواد ، هیچ بازی‌ای تو کار نیست ، ... و تو با خودت میگی «چرا حس خاصی ندارم؟ نکنه... کسل کننده‌ست؟» واقعیت؟ اون آدم کسل کننده نیست. مغز عادت کرده عشق رو با اضطراب قاطی کنه. و حالا که یه نفر پیدا شده که درد نمیده آمیگدالات (مرکز هیجان مغز) روشن نمیشه... و فکر می‌کنی دوستش نداری ، ... آمیگدالا فقط دنبال هیجانه براش فرقی نمی‌کنه این هیجان از عشق سالم بیاد یا از یه رابطه سمی و پُر نوسان فقط می‌خواد قلبتو تندتر بزنه. دکتر لوری گاتلیب روان درمانگر میگه ما معمولاً جذب آدمایی میشیم که دردای قدیمی‌مونو یادمون می‌ندازن. حتی اگه اذیت‌مون کرده باشن ، چون "آشنا" هستن ، مغز راحت‌تر باهاشون کنار میاد برای همینه که آدم سالم اولش هیجان انگیز نیست... چون ترس تو کارش نیست ، ... عشق سالم یعنی آرامش ، ... نه دویدن دنبالش ، نه حدس زدن فکرش ، ... اگه به درد عادت کرده باشی آرامش بهت حس کسل کننده بودن میده. در حالی که اون دقیقاً همون چیزیه که لایقشی اگه یکی نه گولت زد ، نه ناپدید شد، نه جنگ روانی راه انداخت و تو حس کردی دلت باهاش نیست، ... یه لحظه وايسا. شاید این عشق درست باشه... و فقط آمیگدالات بلد نیست اونجوری دوست داشتن رو حس کنه. فراموش نکن این مغزت میگه کسل کننده‌ست چون زخمای قدیمی تو رو تحریک نمی‌کنه و می‌تونه مشکل از آمیگدالا باشه...! @LeilaPsychotherapist

گاهي حرف تلخی می‌زنيم و درون ديگری گرهی ايجاد می‌كنيم و بعد در دفاع از خود می‌گوييم: من فقط حقيقت را گفتم. بله ممكن است حقيقت باشد ولي اگر شيوه سخن گفتن ما موجب رنج غير ضروری در انسان ديگر شود، "سخن درست نگفته‌ايم." حقيقت بايد به شيوه‌هايی بيان شود كه ديگری بتواند بفهمد و بپذيرد. كلمات نابود كننده و صدمه زننده سخن درست نيستند. كلماتتان را با دقت انتخاب كنيد. @LeilaPsychotherapist

مسایل اصلی ما خواه رابطه‌ی جنسی باشد یا ثروت، دوستی، سلامت و یا شغل، اغلب در طول زندگی‌مان به صورت غالب باقی خواهند ماند. گذشته ما، آنچه میگوییم و می‌بینیم و نوع زندگیمان را شکل میدهد. برخی از ما نه تنها گذشته خود را حمل می‌کنیم، بلکه گذشته‌ی پدر و مادرهایمان را نیز به همراه داریم. درد، از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود و تا آن را بررسی نکنیم، ایــن چرخه را هیچگاه بر هم نخواهیم زد. ما بر مبنای اعتقادات اصلی خود که همواره به خانواده و دوران کودکی ما وابسته است، بخش‌هایی از وجود خود را طرد میکنیم. #دبی_فورد @LeilaPsychotherapist

چطور اخبار ما را فلج می‌کند؟ این روزها بسیاری از ما، صبح را با خبرهای نگران کننده شروع می‌کنیم و شب را با اضطراب به پایان می‌بریم. قیمت ها بالا و پایین می‌شوند. تحلیل گران چپ و راست نشخوارهای فکری خود را بیان می‌کنند و در این میان ذهن خسته ما مدام میان «اگرها» و «شایدها» سرگردان می‌ماند. گمان می‌کنیم اگر هر لحظه اخبار را دنبال کنیم آگاه تر می‌شویم، اما گاهی فقط مضطرب تر خشمگین‌تر و فرسوده‌تر می‌شویم. ذهن انسان برای زیستن ساخته شده ، نه برای تحمل بی‌وقفه هجوم خبرهای تهدید آمیز ، ... هر خبر ناگوار جرفه‌ای کوچک از ترس را در مغز ما روشن می کند. و وقتی این جرقه‌ها بی‌وقفه تکرار شوند، سیستم ستیز گریز یا فریز که همان حالت آماده باش دائمی است را در مغز ما فعال می‌شوند. مثل سربازی که حتی در خواب نیز گوش بزنگ است و خود را در پست نگهبانی تصور می کند. وقتی خود را پیش از اندازه لازم در معرض اخبار قرار می دهیم به جای "آگاهی" توان عمل را از دست داده و احساس عاملیت خود را کاهش می‌دهیم. "همه چیز را لازم نيست بدانيم" "همه تحلیل ها را لازم نیست بخوانیم یا گوش دهیم." "همه هشدارها را لازم نیست باور کرده و با خود حمل کنیم" گاهی برای حفظ سلامت روان خود و اطرافیان‌مان لازم است که بلندگوی صداهای برآمده از چهار گوشه جهان را خاموش کنیم تا بتوانیم ندای آنچه در زندگی خودمان جاری است را بهتر بشنویم. "در روزگار مملو از خشم و هیاهو، آرام کردن ذهن، نوعی مقاومت شریف است." @LeilaPsychotherapist