یادداشت های روانشناسی

رقیب اصلی ما بقیه نیستن، شاید اون تصویری باشه که سال‌هاست از خودمون ساختیم و فکر می‌کنیم باید بهش برسیم. همون تصویری که توش همیشه باید بهتر باشیم، اشتباه نکنیم و از پس همه‌چیز بربیایم. انقدر درگیر رسیدن به این آدمِ بی‌نقص می‌شیم که یادمون می‌ره با همین خودِ واقعی‌مون هم حق داریم زندگی کنیم.

روان، چیزی رو که نمیتونه به زبون بیاره، در روابط تکرار میکنه؛ تا شاید این دفعه کسی اون رو بفهمه...

و من بالاخره تونستم ببینمش.

فکر میکردم مضطربم، نگو به مقدار خیلی خیلی زیادی عصبانی بودم. عصبانیتی که هیچ داد و فریاد و هیچ پرخاشب در پی نداشت. چرخیده بود و چرخیده بود تا بالاخره خودشو نشون بده.

ممکنه اضطرابت خشم باشه ناراحتی خشم باشه غمت، ترست، و حتی بعضی دردهای بدنی‌ت خشم باشه.

همه خشم‌ها با داد زدن خودشون رو نشون نمی‌دن. بعضی خشم‌ها تبدیل می‌شن به سکوت، فاصله گرفتن، بی‌حوصلگی، سردرد یا ساعت‌ها نشخوار فکری بعد از تموم شدن یه مکالمه. به شکل سرزنش کردن خودمون ظاهر می‌شن، چون عصبانی شدن از دیگری برامون ممنوع بوده. پس خشم رو به سمت خودمون برمی‌گردونیم و به‌جای اینکه بپرسیم چرا با من این‌طوری رفتار شد؟، می‌پرسیم: من کجای کار اشتباه کردم؟

تلاش برای قانع کردن کسی که چارچوب فکریش کاملاً با تو متفاوته، بیهوده‌ترین کار دنیاست.

خودت رو پیدا کن بگرد دنبالش مطمئنم منتظرته

یه شکل پنهان از گم کردن خودت، اینه که قبل از هر انتخابی، دیگران رو توی ذهنت تصور کنی. اینکه اگه این لباس رو بپوشم چی فکر می‌کنن؟ اگه این حرف رو بزنم چه برداشتی می‌کنن؟ اگه مسیر متفاوتی انتخاب کنم، ناامید می‌شن؟ کم‌کم تصمیم‌هات دیگه از خواسته‌هات نمیان از تلاشت برای جلوگیری از قضاوت دیگران میان. و یه روز به زندگی‌ای میرسی که همه با انتخاب‌هات موافقن، جز خودت. آیا هزینه رضایت آدما رو تو باید بپردازی؟

شنبه🍁

تجربه‌ها تموم می‌شن، اما تأثیرشون نه. دیگه کنار آدمی نیستی که مدام تحقیرت می‌کرد، ولی هنوز قبل از هر حرفی چند بار توی ذهنت مرورش میکنی تا مبادا مسخره بشی. ممکنه دیگه کسی ازت ایراد نگیره، ولی خودت استاد پیدا کردن ایرادهای خودت شده باشی. آدم‌ها از زندگی‌مون می‌رن، اما صدایی که توی ذهنمون ازشون ساختیم، باقی می‌مونه. دور شدن کافی نیست. باید یاد بگیری با خودت مثل اون‌ها رفتار نکنی.

پیرِ خرابات می‌خوام برای این مسیر

در مسیر پیدا کردن خودم، بارها و بارها گم شدم.

اگه هدفت هیچوقت باعث نشده از خستگی‌گریه کنی پس اون هدفت نبوده و نیست.

چیزی که باید رهاش کنی، یک آدم نیست تصویریه که از خودت ساختی تا دوستت داشته باشن. همون آدم همیشه قوی، همیشه فهمیده، همیشه در دسترس و همیشه بی‌نیاز. زیر تمام این نقش‌ها، خودت واقعاً چه شکلی هستی؟

یه جایی از زندگی، انقدر مشغولِ فهمیدن بقیه می‌شیم که دیگه نمی‌فهمیم خودمون چی می‌خوایم. یاد می‌گیریم از لحن آدم‌ها بفهمیم ناراحتن، از سکوتشون بفهمیم چیزی شده، از تغییر رفتارشون بفهمیم قراره ترکمون کنن اما وقتی نوبت به خودمون می‌رسه، حتی نمی‌دونیم چرا این‌همه خسته‌ایم. انگار تمام عمرمون رو صرف خوندنِ آدم‌ها کردیم، جز خودمون.

از رو صندلی قربانی بلند شو.. این بلند شدن یه توانی میخواد، لطفا توانشو به دست بیار؛ به دست بیار و بلند شو.

ظالم یه خودی خود وجود نداره این مظلومه که ظالم رو به وجود میاره..

وقتی یک باز درخشش خوشبختی را بر چهره انسانی که دوستش داری دیده باشی، میفهمی که انسان را هیچ رسالتی نیست جز بیدار کردن همان نور در چهره های پیرامونش -کامو