`°𝑶𝒑𝒉𝒆𝒍𝒊𝒂°`

چاره‌ای نبود؛ باید هر بار به زندگی بازمی‌گشت. مهم نبود غم کدام استخوانش را شکسته، شب تا صبح خودش را از نو می‌ساخت، و فردا از خانه بیرون می‌رفت.

اما در این جغرافیا همه چیز رو به ویرانی بود

زیرا مادام که انسان هست، غم هست. بودن، یعنی ضرورت وجودِ غم. و غم، نشانه‌ی بودن

آلبرکامو

- شهریار .

- فئودور داستایفسکی

می‌خواستم شاخابی خودسر و دیوانه باشم در شبِ اندوه، راهم را جدا کنم از رود، خودم را در هیئتِ جویی باریک، برسانم پشت پنجره‌ات، لکه‌ی پررنگ سکوت را پاک کنم از حوالیِ خانه‌ات.