`°𝑶𝒑𝒉𝒆𝒍𝒊𝒂°`

یه چنل خوش وایب که تکراری نمیشه، اینجارو حتما داشته باشید.🌟🧚🏻‍♀

خسته بود؛ آن‌قدر که در میان راه به دنبال جایی می‌گشت که در آن به خواب رود. می‌خواست به اندازه‌ی چند سال بخوابد، بی‌هراسِ فردا. کاش زمان همان‌جا می‌ایستاد. باد از شاخه‌ها نمی‌گذشت، غروب از پنجره‌ها پایین نمی‌آمد، و عقربه‌ها فراموش می‌کردند که برای چه آفریده شده‌اند. خستگی، آهسته‌آهسته در استخوان‌هایش خانه کرده بود. دیگر زندگی را زندگی نمی‌کرد؛ فقط هر روز، تکه‌ای از خودش را تا غروب می‌کشاند و شب، با دستی خالی به تاریکی برمی‌گشت. دلش خواب نمی‌خواست؛ پناه می‌خواست. جایی که هیچ فردایی در را نزند، هیچ ساعتی نگذرد، و هیچ‌کس از او نپرسد: «هنوز دوام آورده‌ای؟»

صادق هدایت

"اما من تا ابد عاشقِ لاکیِ فرش‌های قدیمی می‌مانم؛ همان‌هایی که کودکی‌ام روی تار و پودشان گذشته است. ساعت‌ها رویشان بازی می‌کردم، می‌دویدم، می‌خوابیدم و زندگی را همان‌جا لمس می‌کردم. نمی‌دانم چرا، اما این رنگ همیشه بوی زندگی می‌دهد؛ بوی خانه، بوی امنیت، بوی روزهایی که بی‌دغدغه می‌گذشتند. با خودم می‌گویم مگر می‌شود این همه نقش و نگار، این همه قصه که در دل یک فرش جا گرفته، زیبا نباشد؟"

🕯

خستگیِ این روزهایم، شاید تنها در پناهِ کلامِ تو از یاد برود. حرفی بزن؛ حتی اگر کوتاه، حتی اگر تنها به قدرِ روشن شدنِ چراغی در انتهای شبی بی‌پنجره باشد. شاید آن‌وقت، کوچه‌های تاریکِ ذهنم، اندکی از هجومِ سایه‌ها دست بکشند و تقدیر، برای لحظه‌ای، نام مرا از دفترِ رنج خط بزند. با من بیش از این تلخ نباش. روزگار، پیش از تو، سهمِ خود را از ویران کردنِ من برده است. دیگر رمقی نمانده تا از دستِ عزیزترین صدا نیز زخمی تازه بردارم. اگر نمی‌توانی مرهم باشی، دست‌کم تبعیدم نکن. مرا همان‌گونه که از راه رسیده‌ام، با این همه شکست و سکوت، در خودت پناه بده. بعضی آدم‌ها دیگر توانِ بازگشت از هیچ دری را ندارند. و این قطعه‌ی پریشان و نامفهوم را، این‌بار، تو بخوان؛ نه با چشم، که با دلی که هنوز راهِ گم‌شده‌ها را به خاطر دارد.

-فروغ فرخزاد-

جوین باش