While We’re Here.

به انتخاب خودتون

این پیام رو فوروارد کنید تا چنلتون رو به یک تابلو نقاشی تشبیه کنم.

بارون، هوای سرد، خوشحالم، خوشحال، خوشحال، خوشحال.

جمعه رو مثل یه مامان‌بزرگ خسته، یه گوشه‌ی اتاقم، زیر پتو و کنار گردو(گربه م) گذروندم؛ فیلم دیدم، بافتنی بافتم و لذت بردم.

La Collectionneuse — 1967

اگه بخواییم صادق باشیم ما وسط زندگی‌کردن میمیریم نه آخرش‌.

خسته‌ام؛ بدون هیچ مفهوم خاصی خسته‌ام. با اینکه سیگاری نیستم، می‌توانم نسخ بودن را احساس کنم؛ انگار چیزی درونم مدام دنبال چیزی می‌گردد که حتی اسمش را هم نمی‌دانم. به همه‌چیز بی‌علاقه‌ام، حتی به چیزهایی که تا همین چند وقت پیش می‌توانستند حالم را عوض کنند. نمی‌توانم کلمات مناسبی پیدا کنم؛ جمله‌ها تا نیمه در سرم ساخته می‌شوند و درست وقتی می‌خواهم به زبانشان بیاورم، شکلشان را از دست می‌دهند. نفس کشیدن برایم سخت شده. اتاقم در به‌هم‌ریخته‌ترین حالت ممکن است و انگار همه‌چیز به هم گره خورده. موهایم هیچ حالتی ندارند و صدای تلویزیونی که همیشه خاموش است، این بار به بلندترین حالت ممکن رسیده. صدای توی سرم هم بیشتر از روزهای دیگر وراجی می‌کند. کاش یکی خفه‌اش می‌کرد.