من را در آسمان دفن کنید.

فکر می‌کنید آدم از چه می‌میرد؟ آدم‌ از بی امیدی می‌میرد. از اینکه هر روز صبح چشم هایش را باز کند و نداند چرا.

خوبه که با ترس‌هات روبه‌رو بشی، اورایا. وگرنه چطوری می‌خوای بهشون غلبه کنی؟

فقط چون یه چیزی همیشگی نیست، دلیل نمی‌شه که ارزش تجربه کردن نداشته باشه.

_The last sunrise

متاسفم عزیزم. متاسفم بخاطر این که دنیا خیلی پیچ و خم داره؛ و ما ضعیف‌تر از چیزی هستیم که بتونیم از پیچ‌ و خم های دنیا سر دربیاریم و گره‌های کور سرنوشتمون رو با دست‌های زخم‌خورده و پینه‌زده باز کنیم.

نهنگِ‌نیلی

ولی خب بدیش اینه اگه حسِ بدی هم داشته باشید به هوا گره می‌خوره و هر پاییز دوباره اون حس برمی‌گرده.

می‌دونید چرا قشنگه تو پاییز عاشق شد؟ هوا یه بوی خاصی داره و وقتی تو هم یه حس خاص داشته باشی، اون بو با احساس گره می‌خوره و اینجوری هر باز که پاییز بیاد و اون بوی خاص تو هوا بپیچه اون حس دوباره درونت زنده میشه.

در کل، کتاب بدی نبود و برای یه مطالعه‌ی سبک و سرگرم‌کننده مناسب بود.

بعضی جاها داستان زیادی کش داده شده بود و می‌تونست کوتاه‌تر جمع بشه. همچنین پایانش برای من یه کم قابل پیش‌بینی بود و اون غافلگیری عمیقی که انتظارش رو داشتم، ایجاد نکرد.

چیزی که برام جذاب بود، فضای معمایی و پرالتهابش بود. نویسنده خوب تونسته بود تنش رو بین شخصیت‌ها حفظ کنه و من رو تا آخر کنجکاو نگه داره که ببینم حقیقت چیه.

کتابِ «همیشه یک نفر دروغ می‌گوید» از آلیس فینی که یه رمانِ جنایی/ معمایی بود رو به دلیل اینکه کششِ هیجانیِ بیشتری داشت، به کتاب «سنگ، کاغذ، قیچی» ترجیح می‌دم.