شیشه

سلام زندگی هیچیت مطلقا هیچیت مثل همیشه نیست.

‏خسته، تهی، ملول، ضربه‌پذیر و خالی از شوق

⁨ چندتا دلخوشی برام تو دنیا مونده که اونارم قبل خواب میترسم زیاد بشمرمشون کم شن⁩

‏بزرگترین جنایت این سرزمین، ‏عادی شدن رنج است. ‏- صادق هدایت

جدی نکنه ما همگی مُرديم و اين برزخ ماست.

ورق میچرخه و برمیگرده این چرخیدن ورقا همون چیزیه که میگه هنوز زنده‌ایم.

هر چی بگیم بیهوده‌ست و بیهودگی سخته چون سلاح آدمو ازش می‌گیره. وقتی همه‌چی بیهوده‌ست، انگیزه و ناامیدی هردوتاش به یه اندازه بیهوده‌ان. یعنی حتی حق ناامید شدن کامل هم از آدم گرفته میشه.

Mood

حس بعد دعوا..اونجا که انگار یه مشت خار تو گلوت گیر کرده که نمی‌تونی قورتش بدی.

‏حس می‌کنم تو این مملکت هر اتفاقی می‌افته زندگی و آینده‌ی ما لگد میخوره. همیشه هم یه تیکه از جون و زندگی ما، گروگان دعوای بقیه‌ست.

تو این شرایط که آدم نمی‌تونه روی نتیجه کنترل داشته باشه، تنها کاری که می‌مونه اینه که آدم روی کنترلِ خراب نشدنِ خودش تمرکز کنه. یعنی به جای اینکه بگی "کی این وضع درست میشه؟"، بگی "من تا وقتی این وضع درسته، چطور کمترین هزینه‌ی روانیو بدم؟”

تو این مملکت اینجوریه که آدم می‌مونه چه خاکی تو سرش کنه. یه طرفه دارن به آینده و زندگی تو لگد میزنن، تو هم فقط نگاه می‌کنی و زورت هم که نمی‌رسه. این حس بدجوری آدم رو خالی می‌کنه از درون. آدم دیگه نمیدونه باید عصبانی باشه، غصه بخوره یا فقط شونه بالا بندازه بگه "خب که چی؟"

مرسی هستید، میخونید ته دلم گرم میشه. 🤍

‏هر وقت سعی میکنم لبخند بزنم، احساس میکنم به آنچه رخ داده است، خیانت میکنم. ‏جنایت و‌ مکافات | داستایفسکی

من از این کار بدم میاد چون این ریاکاریه. یعنی دقیقا “نادیده گرفتن زخم عمیق جمعی”. یعنی “تبدیل تراژدی به یک صحنه توریستی” (کاری که خیلیا تو سالهای اخیر کردن چه در داخل چه در خارج)، یعنی توهین به حافظه‌ی مردم

فرض کن خونه همسایه‌ات ۴۰ روز آتیش گرفته، دود و خاکستر همه جا رو گرفته، چند نفر از اعضای خانواده‌ت زیر آوار موندن، هنوز صدای آمبولانس توی مغزت میاد. هر شب با وحشت میخوابی و هر روز با حس درد روحی بیدار میشی. بعد یه نفر از راه میرسه، میره به تنها گوشه حیاط که فقط یه گلدون سالم مونده، از همون گلدون عکس میگیره، میذاره تو اینستاگرام و مینویسه «چه هوای قشنگی، چه آرامشی، همه چی عالیه». این آدم نه تنها درد تو رو نمیبینه، بلکه داره به بقیه و تو القا میکنه که ناراحتی تو بی‌جا و اغراق‌آمیزه. انگار داره به دنیا میگه: «ببینید، چه همه چی قشنگه خبری نیست، پس حتماً اون ۴۰ روز جنگ هم چیز مهمی نبوده.»