شیشه

‏اگه الان زمان قدیم بود بابابزرگ من زمیناشو با یک گیگ کانفیگ معاوضه میکرد.

‏بله درسته، جنگ توقف کرده و زندگی جریان داره، اما این جریان فعلی مثل یه لایه رنگ روی دیوار نازکیه که پشتش هیولا خوابیده.

دچار مریضی بی‌اینترنتی شدم.

به چشمم روتین زندگی شده یه کویر بزرگ و بی‌پایان. الان دیدم یکی سر جای پارک ماشین داره دعوا میکنه، همسایه‌مون صدای ساز زدنش میاد. برام بی‌معنیه. دچار شکاف تو درک واقعیت زندگی عادی شدم.

‏برای دومین‌بار بعد جنگ، این روزای اول آتش‌بس برام اینجوریه که زندگی عادی و روتین حالمو بد می‌کنه و به نظرم پوچ میاد.

یک روزی باران میبارد، آرام آرام میشورد غم‌ها را ساحل میگیرد رنگ دریا را این نیز بگذرد.

ترافیک چیز بدی نیست، من همیشه تو ترافیک خیلی فکر می‌کنم. به خیلی چیزا

«از هر چیز در حال سقوطی حذر کنید؛ از آوارش در امان نخواهید ماند.»

همیشه یاد خودم میندازم که باید از چیزی کاست تا بر چیزی افزود.

رها کردن آدما و چیزایی که آدم دوست داره بخصوص تو بزرگسالی خیلی دردناکه

به هوای تو زندگی‌ام می‌گذرد.

در نمی‌یابی، الا به از دست دادن! عزیز دلم

تا اینجای زندگی “ناتوانی در رسیدن به خواسته‌هامون “مارو کنترل کرد، از این به بعد هم حس “از سن ما گذشته” نسبت به همه‌ی هدف‌هامون مارو کنترل خواهد کرد.

از روش‌های حواس‌پرتی

کمرمون شکست انقدر پول به فیلترشکن دادیم. کارما بزنه به کمرتون