شیشه

«فراموش کردنت سخت‌ترین کار ناتمام من است.»

تو که بادبان‌هایت پاره پاره است، چرا مدام جهتِ باد را برای کشتیِ دیگران تنظیم می‌کنی؟

۲۰ روز تا رسیدن پادشاه فصل‌ها. چه انتظار قشنگی

من از نظم زیادی می‌ترسم. حس می‌کنم دفرمگی جان داره.

منم اینارو دوست دارم. چرا؟ چون حس می‌کنم دروغ نمیگن. چون ادعای کمال ندارن. چون در دنیایی که همه‌چی سعی می‌کنه صاف و صیقلی و ماشینی و پینترستی و شیش دانگ جلوه کنه، اینا وحشی هستن. رام‌نشده‌‌ن.

شیفته‌ی وسایل دفرمه هستم. بی‌قانون و قاعده‌ی خاصی. بی‌پروا و وحشی و درهم برهم. دوست دارم.

منم مثل تو به تنها شدن عادت ندارم.

‏بعد از دی، زندگی تاریک شد و برای همیشه برای خیلی‌ها تاریک میمونه‌.

چرا بعد از دی دنیا تموم نشد و زندگی ادامه داره؟

دلم برای استانبول تنگ شده

ما همه مجرمیم و همه قاضی. ما همه رنجیده‌ایم و همه را رنجانده‌ایم.

یک وقتايي به خودت میاي و می‌بینی درست هموني شدي ‌ که يه زمانی ازش متنفر بودی، حتي همون رفتاری رو داري که يه روزی به خاطرش بقيه رو نمی‌بخشیدی

امروز هدیه گرفتم.

صبح همیشه برنده است؛ تاریکی رو شکست داده و پرده‌ها رو کنار زده.

از بالکن ماه رو دیدم. یادت افتادم که مثل ماه قشنگی.

تو زندگي، باید مدام حواست به این باشه که همه چيز را به همه كس ندهند.