Isolation

برخواهی خاست، آری، برخواهی خاست از مرگ، ای خاک من، پس از آرامشی کوتاه! زندگی جاودانه از آنِ تو خواهد شد، از سوی آن‌که تو را خوانده است. تو چون دانه‌ای کاشته شدی تا بار دیگر بشکفی! خدای درو به پیش می‌آید و خوشه‌ها را می‌چیند— ما را، که درگذشتیم. — فریدریش کلوپشتوک ای دل من، باور کن، باور کن: هیچ‌چیز از آن‌چه داشته‌ای از دست نخواهد رفت! آن‌چه آرزو کردی، از آنِ توست! آن‌چه دوست داشتی، آن‌چه برایش جنگیدی، همه از آنِ توست! باور کن: نه بیهوده زاده شدی، نه بیهوده زیستی، نه بیهوده رنج کشیدی! آن‌چه زاده شده، محکوم به رفتن است، و آن‌چه رفته، باز خواهد گشت! دیگر نلرز، آرام بگیر! آماده شو برای زندگی! «ای رنج! ای رسوخ‌گر بی‌کران! من از چنگ تو رسته‌ام! ای مرگ! ای جهان‌گیرِ سترگ! اینک شکست خورده‌ای! با بال‌هایی که به بهای آتش دل به دست آورده‌ام، خواهم پرید سوی نوری که هیچ دیده‌ای به آن نرسیده! خواهم مرد، تا زنده شوم! برخواهی خاست، آری، برخواهی خاست از مرگ، ای دل من، در لحظه‌ای کوتاه! آن‌چه پیروز شدی بر آن، تو را به سوی خدا خواهد برد! — گوستاو مالر