یادداشت‌های مه‌آلود

ما هیچ تر از هیچ پی هیچ دویدیم؛ جز هیچ در این هیچ دگر هیچ ندیدیم!

سر به سنگی می‌زدم فریاد خوان پاسخم آمد شکستِ استخوان سنگ سنگین دل چه می‌داند که مرد از چه سر بر سنگ می‌کوبد به درد او همین سنگ است و از سرها سر است سنگ روز سر شکستن گوهر است تا چنین هنگامه‌ی سنگ است و سر قیمت سنگ است از سر بیشتر روزگارا از توام منت پذیر گوهر ما را کم از سنگی مگیر هر که با سنگی ز سویی تاخته‌ست سایه هم لعل دلی انداخته‌ست

مرگ تعصب، تولد اخلاق است.

گاهی بر سکوت اصرار می‌کنیم زیرا چیزهایی وجود دارد که کلمات نمی‌توانند از عهده‌ی آن‌ها برآیند.

دل می‌رود ز دستم، صاحب دلان، خدا را دردا، که راز پنهان خواهد شد آشکارا

‌ گاهی هزار دوره دعا بی‌اجابت است گاهی نگفته قرعه به نام تو می‌شود

تلخی صبر اگر گلوگیر است عاقبت خوش‌گوار خواهد بود

سرمای آذر بهانه است، سرمای واقعی نبودن توست بابا مهدی...

تک‌تک اعمال‌مان یا برای‌مان بهشت می‌سازد یا دوزخ.

مستی نه از پیاله نه از خم شروع شد از جاده سه‌شنبه شب قم شروع شد آیینه خیره شد به من و من به‌ آیینه آن قدر خیره شد که تبسم شروع شد خورشید ذره‌بین به تماشای من گرفت آنگاه آتش از دل هیزم شروع شد وقتی نسیم آه من از شیشه‌ها گذشت بی‌تابی مزارع گندم شروع شد موج عذاب یا شب گرداب؟ هیچ یک دریا دلش گرفت و تلاطم شروع شد از فال دست خود چه بگویم که ماجرا از ربّنای رکعت دوم شروع شد در سجده توبه کردم و پایان گرفت کار تا گفتم السلام علیکم ... شروع شد

اَرِنی کسی بگوید که تو را ندیده باشد تو که با منی همیشه، چه تَری چه لَن تَرانی

چو رسی به کوه سینا اَرِنی بگو و بگذر تو صدای دوست بشنو نه جواب لَن تَرانی

چو رسی به کوه سینا اَرِنی مگو و بگذر که نیرزد این تمنا به جواب لَن تَرانی

شما به سخنانی که می‌گویید و حرف‌هایی که می‌زنید، بازخواست خواهید شد پس جز خیر و سخن نیکو چیزی نگویید.

روزى که توانستى کفشِ کسى را که از او دلگیری، آرام و بی‌منت جفت کنی؛ همان روز به بلوغت رسیده‌ای.

عقل پرسید که دشوارتر از مردن چیست؟ عشق فرمود، فراق از همه دشوارتر است...

قرن‌ها بعد اگر قبر مرا نبش کنند کفنی نیست، تنی نیست، ولی بوی تو هست.

عشق سفر است. مسافر این سفر چه بخواهد چه نخواهد، از سر تا پا عوض می‌شود. کسی نیست که رهرو این راه شود و تغییر نکند.

مطلقا مهم نیست که دیگران ما را چگونه قضاوت می‌کنند. بلکه مهم این است که ما در خلوتی سرشار از صداقت و در نهایت قلب‌مان؛ خویشتن را چگونه داوری می‌کنیم.