ناتموم؛

جوون ایرانی یه فکرایی میکنه که هیچ کجای دنیا هیچ آدمی ممکن نیست اون فکرا از ذهنش بگذرن؛ مثل اینکه نکنه وقتی من سفرم جنگ شه.

از اخلاق بدم میتونم به این اشاره کنم که وقتی دارم میرم سفر یا برمیگردم از سفر جفتش بغض میکنم و بهم بگی “تو” اشکای ریزم جاری شده.

ما رومون به روی مرگ باز شده، تعلل نکن بزن.

«آریامهر اسمشه، شریف دیگه بسشه.»

دانشگاه صنعتی آریامهر بود؛ شد دانشگاه صنعتی شریف. دانشگاه ملی ایران بود؛ شد دانشگاه شهید بهشتی. دانشگاه جندی‌شاپور اهواز بود؛ شد دانشگاه شهید چمران اهواز. دانشگاه پهلوی بود؛ شد دانشگاه شیراز. دانشگاه فرح پهلوی بود؛ شد دانشگاه الزهرا. دانشگاه آذرآبادگان بود؛ شد دانشگاه تبریز. دانشگاه نیروی دریایی شاهنشاهی بود؛ شد دانشگاه علوم دریایی امام خمینی نوشهر. دانشگاه رضاشاه کبیر (بابلسر) بود؛ شد دانشگاه مازندران. مرکز پزشکی شاهنشاهی بود؛ شد دانشگاه علوم پزشکی ایران. دانشگاه کرمان بود؛ شد دانشگاه شهید باهنر کرمان. به گوشِ بقیه هم برسونید.

ببین هر طرفشو بگیری، از یجای دیگه می‌جوشیم. دیگه نمی‌تونی جلوشو بگیری.

میدونن شناسایی میشن، میدونن جونشون کف دستشونه اون وسط، میدونن اگر ساکت بمونن آدمای اون دانشگاه نهایت ۲ سال دیگه خارج از ایران در بهترین رفاه هستن. اما به نظرت چی باعث شده بازم ساکت نمونن؟ این شجاعت خیره کننده‌س‌!!!

شنیدم میگن وقتی یکی سوگ داره باید تموم گریه‌هاش رو کنه و چیزی تو دلش نذاره؛ ولی من اگر بخوام به اندازه این سوگ که هر روز باهامه گریه کنم که چشمی واسم نمی‌مونه.

چقدر کیمیا خوب گفت.

در قدم کوچولوی اول، یه دوش گرفتم، روتین پوستیم رو انجام دادم و حتی قرصای تقویتی و کلاژنمم خوردم. چون آدمِ یکجانشین و ناله کنی نیستم.

فرزند ایران و جان فدای میهن🤍✌🏽

کاش نبودم که عکساتون رو ببینم❤️‍🩹

جاویدنام آرین نباتی ۱۸ ساله - با اذان صبح ۲۹ بهمن مشهد اعدام شد. آرامستان ازغد طرقبه @NameshunraSedaBezan

یه درجه از خیلی غمگین بودن هست که تو دیگه حتی روتین پوستیت رو هم انجام نمیدی، امروز تو همون مرحله‌ام.

کاش آدم همیشه امیدی توی زندگیش داشته باشه.

من دلم میخواست کنار تو باشم، کف خیابونا سپر بلا شم…✌🏽💚🤍❤️

از تلاش کردن خسته‌ام.

وقتی چهره مردای پیر یا نون در بیار خونه‌ها رو می‌بینم که شکسته شده، ابروهاشون افتاده و حالت غمگین داره، شونه‌هاشون محکم و استوار نیست، اشک تو چشمام حلقه میزنه و انگار یه صدایی از درونم بهشون میگه شرمنده، شرمنده که روزگار و این خاک اینقدر شکستتون کرد، بعد خندم میگیره انگار خودم در خاک و وطنی آزاد و رها بزرگ شدم که ناراحت اونام.

عزیز بودید بچه ها جوون بودید، زیبا بودید، شجاع بودید و تا آخر عمر شرمنده‌ی جوونی و زیبایی و شجاعتتونم. جز این حرفی برای گفتن ندارم.

دیگه یادم رفته از زندگی چی می‌خواستم.