ناتموم؛

وقتایی که دوستم نیست تلگرامم سوت و کوره حتی اگر از هزار نفر پیام داشته باشم.

من عاشق و بنده آدم‌هایی هستم که از درد و زخمشون، قدرت میسازن و میرن بالا؛ در صورتی که میتونستن خاکستر شن و از بین برن.

عکسی که دوس پسرم می‌تونه تو کیف پولش بذاره رو پیدا کردم ولی خودش رو نه. :)

تقریباً روزی نیست که چشم باز کنم و از زمین و کائنات و عالم و هرچیزی که هست و نیست نخوام ایرانی جماعت رو نجات بده، این خاک رو آزاد کنه، نفس کشیدن توش راحت‌تر شه و زندگی توش سیاه مطلق نباشه. اون روزیم که به خاطر خودم و شرایط خودم بغضی نباشم، بدون شک آدمی رو می‌بینم که به خاطر اون بغض کنم و بخوام زار بزنم.

اون قسمت از آهنگ آرمان گرشاسبی هست که میگه: “خدا مگر بغل کند مرا”، همونجای زندگیم.

تو رو به خدا وقتی یه مصاحبه بیشتر از یک ساعت طول میشه یه چیکه آب بریزید تو گلوی اون مصاحبه شونده، مثلاً بنده الان شبیه گوسفند آماده ذبحه.

نمیشه پاییز بشه ولی دخترا نارنجی نشن؟ من درختای سبزو میخوام. :(((

کاش نون سنگگ پروتئین داشت.

آدمی که متعهد باشه به چیزی، خودشم بخواد مغزش نمیتونه خلاف تعهد عمل کنه.

فکر کنم یکی از نشونه‌های بزرگ شدن اینه که دیگه از تنها شدن نمی‌ترسی؛ از موندن آدم اشتباه کنار خودت می‌ترسی.

یه جوری غم و غصه پهن شده و چهارزانو زده رو قلبم که خدا میدونه کی رفتنی باشه.

غریبه شدن این شکلیه که تو می‌پرسی چه خبر، در حالی که پر از خبرم میگم سلامتی خبری نیست.

چمیدونم؛ دلم رفتن و هیچ‌وقت برنگشتن می‌خواد.

خسته‌ام؛ دلم چنان خواب عمیقی میخواد که بیدار شدنی در کار نباشه.

وقتی از در ساختمون وارد شدم چنان بوی قورمه سبزی و قلیا ماهی اومد که فقط زیر لب گفتم درود بر فرهنگِ غذایی ایرانی.

Need this kind of date just and only with you.

می‌پرسی به کجا برد این امید ما را؟ من می‌گم به جهنم.