ناتموم؛

ولی من اگه به دوستم هومن نزدیک بودم هر ماه دوبار تو جنگلای مازندران کمپ میکردم که این زیبایی‌های شب رو به وضوح و کیفیت بیشتری ببینم و انرژی ذخیره کنم واسه روزای که با باطری ۱٪ به زندگی کردن ادامه میدم.

دیدن ستاره‌ها میتونه مثل بچه‌هایی که بهشون آبنبات دلخواهشون رو میدی من رو سر ذوق بیاره.

الان که در جایی مطلقاً تاریک نشستم و ستاره‌ها رو رصد می‌کنم، با خودم میگم هرچقدر دیدن ستاره‌ها رو تجربه کنم، کمه. چقدر زیبا هستن وقتی در تاریکی مطلق بهشون نگاه میکنی.

من از خود سیگارکشیدن خوشم نمیاد. از جنس حرف‌هایی که موقع سیگار کشیدن به هم می‌زنیم‌ خوشم میاد. از اینکه به بهونه‌‌‌ی سیگار کنار هم تو بالکن وایمیستیم، به شهر و ساختمونا زل می‌زنیم و از غم‌هایی حرف می‌زنیم که هیچ‌وقت در حالت عادی بهشون اعتراف نمی‌کنیم.

اگه پایه‌ای امشب باهم مدیتیشن انجام بدیم واسم پیام بذار لینک رو بفرستم باهم انجام بدیم.

یکیو میخوام که اینجوری وارد زندگیم بشه:

نکنه بعد از اینکه ما از این دنیا رفتیم، اینجا به جای بهتری واسه زندگی تبدیل شه؟

‏به یاد آوردن اذیتم می‌کنه، کاش ماهی بودم، فراموشکار. 1991 @kafiha

آدم‌ها رو به ازای هر بار که می‌بخشم کمتر دوست دارم.

انگار زندگی رو با باتریِ یک درصد دارم جلو می‌برم.

وقتایی که میام تلگرام و پیام ندارم یه درجه غمگین‌ترم.

تا حالا فکر کردی تفاوت درد و رنج چیه؟

زندگی چقدر با رویا بافتن، راحت‌تر نفس می‌کشه. درود بر رویا و خیال.

گاهی برای یه چیزهایی می‌جنگم که خیلی‌ها هیچ تصوری ازش ندارن. @baycot

داری به روزای غمگین زندگیت عادت میکنی و غمشون رو نرمال میکنی که یه چاله‌ غمِ دیگه جلوت سبز میشه.

دلم عمیقاً لذت تجربه‌ی چیزهای جدید می‌خواد. غذاهای جدید. ارتباطات جدید. مسیرهای جدید. دلخوشی‌های جدید. روی همه‌چیزهای قدیمی زندگیم خاک افتاده. دلم بوی نو بودن و هیجان داستان‌های جدید می‌خواد.

شروع رو همه بلدن. ادامه‌‌دادنه که خیلی سخته. این همون جاییه که خیلیا ول میکنن. ولی تو ول نکن.

معلومه دلم نمیخواد بچه‌دار شم چون از بچه‌داری خسته شدم، در حالی که هیچوقت بچه نداشتم