دمــی اَزْ موتِ فرضي🫁

خوشمزه🥱

امید

بندهٔ او زیر آسمانِ او با نعمت های او❤️🦋

عکسای خفن هم گرفتم👀🙋🏻‍♀️

بنشین بگو برایم بگو چطور پیر شده ایی در اوج جوانی ات

ما زنده در آن🦋🍃

صدای زنگوله هایی که به گردنشون وصل بود برام لذت بخش بود🫠🥸

روحتون تازه شد؟!

هنوز همه در ها رو من بسته نشد…

درخدمتیم🫠👀❤️

میخوام چنل گردی کنم این پیامو فور کن تا بیام چنلتون ازتون فور کنم:)

نمیدونم چه گناهی به درگاهت کردم و بازم نمیدونم تا کی باید عذاب بکشم

اگه چیزی دیگه ایی بگم دروغ گفتم ولی اگه بگم حس میکنم در حق عزیز ترین کسم ناحقی شد ولی میگم وقتی بودی پشتم خیلی گرم بود میدونستم اگه چیزی بشه تو هستی میدونستم وقتی تو باشی دیگه به چیزی ندارم هیچوقت نه نشنیدم ازت همه روت حساب میکردم امروز اول صبحه برای من یعنی دوازدهم مهر چهارصدوچهار برای تو اشک ریختم

الهی بمیرم

امروز از ته قلبم سوختم وقتی مآشین سردخونه آرامستان رو دیدم

هیچ تمایلی به حضور در اجتماع ندارم؛ می‌خواهم تا ابد فرد بمانم و آدم‌ها را رنج بدانم…

منم قول میدم برسم بالا ببینه بابام

روزهای سختی را پشت سر می‌گذاشت. شاید برای دیگران این روزها آن‌قدرها هم دشوار نبود، اما برای او سخت‌ترین نبرد زندگی‌اش به حساب می‌آمد. هرچه می‌دوید، نمی‌رسید؛ هرچه زور می‌زد، نمی‌توانست از افکار مسخره‌اش رها شود. در ذهنش انگار پایکوبی برپا بود. احساس می‌کرد دیگر کشش این همه همهمه را ندارد. به دنبال راه‌حل بود، اما هرچه به سمتش می‌دوید، آن راه‌حل برعکس از او دورتر و دورتر می‌شد. به نفس‌نفس افتاده بود. اطرافیانش هم انگار هیچ آرامشی به دلش نمی‌دادند. آشفته بود و بلاتکلیف. گاهی در طول روز، برای خودش امیدواری می‌بافت؛ از خوشبختی می‌گفت و از یافتن راه نجات این روزهای سخت. از خنده‌های از ته دل. اما امان از افکار تنهایی‌اش… وقتی سراغش می‌آمدند، هرچه رشته بود را پنبه می‌کردند. دوباره با خودش جمع و تفریق می‌کرد؛ از سلامت تن و بدنش می‌نوشت، از داشتن چنین خانواده‌ای. سعی می‌کرد ناشکری نکند، مبادا خدای نکرده وضع از این هم سخت‌تر و بدتر شود. اما عیبی ندارد اگر گاهی ببازد؛ مهم این است که هنوز امید و امیدواری پابرجاست. باز هم جای شکر آن بالایی باقی است. به وقت پنجم مهرماه هزارچهارصدوچهار