my soul...

رفت روی تخت خواب و خوابید . غمش هم جایی دیگری نداشت برود کنارش خوابید .

نازک دلیم و حادثه در جستجوی ما!

قصه‌ی ما همین است؛ شب‌ها میشکنیم و صبح‌ها دوباره می‌ایستیم...

بقیه رو آروم می‌کنی، با حرفای که خودت آرزوی شنیدنشو داری.

ذهنم قصد کشتن مرا دارد .می دانم .!

شب برای خواب و رویا بود . نه تکرار فکر هایی که تمومی ندارن.

و شاید این ما هستیم که تمام می شویم ،نه غم هایمان .

هرچه خسته تر . ساکت تر .

سلام بر کسانی که هنوز وانمود میکنند قوی‌اند، به رغم آسیبی که به قلبشان رسیده.

ما همه مان تنهائيم، نبايد گول خورد، زندگی يک زندان است، زندان های گوناگون.

دیگه حتی دنبال خوشبختی هم نیستیم؛ فقط می‌گردیم یه راهی پیدا کنیم که یکم کمتر درد بکشیم.

‏از تمام ماجراهای غمگینمان بیزارم. نه از شنیدنشان، بلکه از اینکه چنین ماجراهایی برای گفتن داریم، از اینکه بسیار زیاد هستند.

خیلی متاسفم برای این زندگی که ما می‌کنیم.