برای فردا.🌱

دومین نمایشگاه سالانه تبادل عکس از ۷ تا ۲۳ شهریور در باغ‌موزه هنر ایرانی برگزار می‌شود. داوری این نمایشگاه توسط سیف‌الله صمدیان، کوروش ادیم و رحمان پرچگانی انجام شده است. همچنین کامران شریفی به عنوان دبیر حضور داشته است. مجتبی آقایی، کورش ادیم، تورج اصلانی، مریم امیری، امیرفرهاد بخشی، مرتضی حسنی، مهدی حمیدی پارسا، پژمان دادخواه، حسن رجبی‌نژاد، مصطفی سپهوند، ناصر شاکری، ابراهیم صافی، مرتضی صدیقی‌فرد، سیف‌الله صمدیان، صمد قربان‌زاده، کیوان کهریزی، عباس کیارستمی، مهرداد مرادی، محمود مروتی، مجید ناگهی و بهمن نامورمطلق از هنرمندان حاضر در بخش تک‌نسخه هستند. نیلوفر آهویی، مریم ابراهیمی‌زاده، حمیدرضا اسماعیل، سیروان امانی، سیما انصاری، صبا بخشی، امیر بدرعظیمی، مهتا حیدری‌پور، ارمغان رحمان‌پور، مریم رحمان‌پور، سارا رسولی، زهره زمانی‌نیا، محمدعلی سعیدی، مهتاب سمواتی، کامران شریفی، سمانه شریفی ادیب، اکبر شهبازی، ابراهیم عابدزاده، عطیه عبداله‌بیگی، پریچهر غنمی، شیوا کبیری، طیبه محمدکرمی، صدف مؤذنی، محمدعلی میرزاغفاری، عسل میرکامرانی، علی نجات‌بخش و سارا نوری از شرکت‌کنندگان در بخش تبادل هستند.

•جمعه‌ی دل‌انگیزی که بوی پاییز میده.✨

-از جامانده‌های مرداد.✨

به جهت ذوقی که از این پیام نسیم داشتم، قسمت دوم و سوم این پادکست رو هم میذارم.✨

انتخاب پادکست امروزم، تماماً پادکست‌های برنامه اکنون بود؛ و من غرق روایت آدم‌های بزرگی میشدم که حرف برای گفتن دارن؛ و به این فکر میکردم که چقدر به اندازه آدم‌ها، روایت هست برای شنیدن، و چقدر شنیدن این روایت‌ها لذت‌بخشه.

امروز بیشتر از ۶ ساعت پادکست گوش دادم، خونه رو مرتب کردم و پادکست گوش دادم، راه رفتم و پادکشت گو دادم، کار کردم و پادکست گوش دادم، رانندگی کردم و پادکست گوش دادم، حتی نشستم و پادکست گوش دادم. ‌ و الان حس میکنم به اندازه‌ی تک تک تایم‌های از دست‌ رفته‌ام، چیزهای ارزشمندی به دست آوردم.

نام اثر: صدای صبح.🧋✨

ترسی که یکی از خانم‌ها بیان کرد، دقیقاً ترس درونی من بود، انگار که خود من رو حکایت میکرد، من از یک نقطه‌ای به بعد زندگی رو با تمام وجودم نفس کشیدم، شوق زندگی درونم بیداد میکنه، کشف زندگی و زندگی‌کردن لحظه‌ها تنها، شد تنها دلیل بقا. ‌ اما همیشه یک ترسی تو وجودم هست، نکنه آدم‌هایی بیان و این شور رو از من به غارت ببرند! نکنه لحظه‌هام رو از من بگیرند و نذارن که من از جزئیات زندگی، مثل الان، لذت ببرم! نکنه آدم‌هایی باشن که قاتلِ ذوق درونیم باشند. من تا ابد نیاز دارم که جزئیات این زندگی رو زیست کنم، نیاز دارم که تا همیشه به جزئیات بها بدم، برای خوشحال موندنم تلاش کنم، دست از کارهایی که کوچیکند، اما منو خوشحال میکنند برندارم، من تا ابد نیاز دارم که برای یک کتاب یا خرید چیزهای کوچیک مثل بچه‌های ۶،۷ ساله ذوق کنم. ‌ من نیاز دارم که در آستانه ۴۰ سالگیم بگم آخیش، من هنوز دارم زندگی میکنم!

من امروز این پادکست رو سه بار گوش دادم؛ و بسیار بهش فکر کردم، بسیار… ‌ به این فکر کردم که من به عنوان یک زن، ممکنه در آستانه ۴۰ سالگی چه حسرت‌ها و امیدهایی در زندگیم داشته باشم، به این فکر کردم که به قول دکتر شیری اگر موفق شدن، جلوی زندگی کردنم رو بگیره و من در آستانه‌ی ۴۰ سالگیم یک زنِ موفقِ ناراحت باشم چی؟! ‌ و به نظرم سه بار کمه، باز هم گوش میدم تا حکایت زنانی رو بشنوم که از همین مسیر اومدن، و میتونند چند سال آینده من باشن.

پارت نهایی: ماحصلِ بهشت؛ رفرنس‌های جدید.

پارت دوم: بهشتِ مذکور.

پارت اول: سوخت‌گیری برای کل روز، و در مسیر بهشت…!