برای فردا.🌱

پاییزِ من قشنگ شروع شد، دیروز اصلاحات مقاله دومم تموم شد، نسخه اولیه کتابی که یه سال براش زحمت کشیده بودم رو استادم برام فرستادن، و من چیزهای زیادی رو رها کردم، مثلاً یه سری از شغل‌هام که رسالتم نبود، اما از اولین روزی که شروع به کار کرده بودم داشتمشون و الان بیشتر برام فرسودگی داشت!

درود بر درس، درود بر کنکور، درود بر رسالتم، و مجدداً درود بر پاییز.🍂

درود بر جزئیات پاییزی، به توانِ دو.✌🏻🥂

تک تک جزئیات پاییز برای من قابل ستایشند.✨

درود بر پاییز.🍂

اگه بخوام این یک هفته‌ای که تهران بودم رو براتون توصیف کنم، تو آیس‌کافی‌های فراوانی خلاصه میشه…

به نظرم چیزی که آدمهای موفق رو از بقیه جدا می‌کنه میل اونها به استمراره، اگه تو کاری استمرار داری حتی در حد چند دقیقه در روز ، قطعا یه روزی نتیجه شو میبینی

من امسالم تلاش میکنم، با کوله باری از تجربه. مهم اینه پا پس نکشیم، مگه نه؟!

بعدش به این فکر کردم که چقدر برام ارزشمنده که اساتید رشته‌ی مورد علاقم بهم بالاترین نمره رو دادن، به این فکر کردم که بسیار سفر باید، تا پخته شود خامی صوفی نشود صافی تا درنکشد جامی ‌من تمام تلاشم رو کرده بودم بله، همین مهم بود که وقتی به مسیر نگاه میکردم شرمنده‌ی خودم نبودم؛ اگه الان نشده، یعنی وقتش نبوده، یعنی تلاش بیشتری لازمه تا مقصد و حتی به این فکر کردم که فارغ از نتیجه مسیر برام ارزشمند بوده و هست. ‌ نتیجه‌گرایی رو گذاشتم کنار، یهو خودمو انداختم تو دل مسیر اصلی، همزمان با تلاشم میخواستم مقصد رو هم برای خودم رقم بزنم، فکر میکردم باید به فلان نتیجه برسم تا برم سراغ شغل مورد علاقم، وقتی فهمیدم دنیا منتظر من نمیمونه کل شهامتم رو جمع کردم و رفتم برای شغل مورد علاقم درخواست دادم، و فهمیدم چقدر بهش نزدیکم و چقدر فقط ذهنم برام بزرگ و دور از دسترسش کرده.

کارنامه نهایی که اومد دیدم بالاترین نمره رو از مصاحبه دانشگاه گرفتم، اما به نتیجه رسیدم؟ خیر. ‌ قبلش همش داشتم میگفتم اگه این نشه دنیا برام تموم میشه، اگه نشه، شکست‌خورده‌ترین آدم دنیام، چون کل مسیر شغلی و آینده و تحصیلیم رو وصل کرده بودم به این نتیجه. ‌ راستشو بخوام بگم من قبول نشدم ولی دنیا همچنان ادامه داره و به آخر نرسیده! یه روز تمام براش گریه کردم و بعدش دیدم تصویرم از صدف، یه صدفِ شکست خورده نیست، صدف تو ذهنم همیشه ادامه داده، حتی اگه شکست خورده باشه.

یه دختر مهربونی این پیام رو تو ناشناس بهم داد، و اجازه بدین دربارش حرف بزنم…

ما زمین میخوریم؟ به کرات. اما هنر ما ادامه دادنمونه. ما ادامه میدیم، از پا در نمیاییم. حتی اگه شکست خورده باشیم..✨

فقط یادتون نره، شما تو این گذر تنها نیستین، یکی داره شبیه خودت، از این کوه و دره میگذره..🫂 ❤️✨

به جاش بیایید درس بخونیم، چون شاید تنها راه نجات ما همینه…✨

نه بچه‌ها، نه! ساعت ۸:۳۰ صبح بعد از حدود دو ساعت و نیم درس خوندن و در حالی که تکیه دادین به کابینت‌های آشپزخونه و منتظرید که قهوتون آماده بشه، یهو میکس چاووشی پلی نکنید، چون در این صورت حس میکنید یه آدم شکست خورده‌اید که دنبال یه فقدان تو زندگیش میگرده!

•فعالیت محبوب؟ دویدن ساعت ۶ صبح. •نقطه شروع؟ همین امروز.🤓

من خودم که الان تهران نیستم، ولی شما میتونید تشریف ببرید باغ موزه هنر ایرانی و نظاره‌گر عکسم باشید.🥹😍