مُنَجَّف

مهر بُتان ورزیده ام، زیبا فراوان دیده ام اما تو چیزی دیگری ، اما تو چیزی دیگری ...

یا برگرد یا این دل را برگردان…

💔🥀

علی‌جان؛ اگر سر در گریبان چون جنینی برای من امیرالمؤمنینی…

بریز در قَدَحَم باده ای حکومت کامل

معنی

آن شوخ به قتل من دل خسته میان بست در مرثیه‌ام معنی باریک توان بست...

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست تا ندانند حریفان که تو منظور منی

آن زلف بدست باد یارا آخر به جنون کشانده مارا دور از لب تو عسل زهر زهر از لب لعل تو گوارا از پرده، برون مشو از این بیش در شهر مچرخ آشکارا بعد از نظری که بر تو بستم خاکی به سرم شده نگارا

مستم، آشفته ام، خمار منم درد این باده را دچار منم هفتمین خط جام حیدری و هشتمین بار، می‌گسار منم قَد هَرَبتُ اِلَیکَ یا ساقی سوی خُمِّ تو رهسپار، منم بی‌پناهم من و پناهی تو تو قراری و بی‌قرار منم آنکه گفتی به زیر لب با خود در بیارم ز او دمار منم مَن یُجیب مرا تویی پاسخ عاجزم، غرق اضطرار منم بوی حیدر رسد ز مضجع تو تو علی، میثم به دار منم دست، آخر کشیدم از دل خویش دستِ آخر سر قمار منم هرکجا هم روم دلم اینجاست کفتر جلد این دیار منم

مُنَجَّف

در خلسه‌ی صحنت بر زانوی تو خوابم برد بیدار نخواهم شد؛ به به چه متکایی…!

دل هرکه را به نحوی سر کوی خود کشاندی ز کجا درآمده این ‌همه ابتکار با تو؟

مگر از خودم چه دارم که نبازمش به پایت؟ همه‌ی مرا بگیر و دگر اختیار با تو

همه‌شب به خلوتم من؛ به یکی کنار با تو و بگویم از عذاب دل بی‌قرار با تو

جز یار نمی‌بینم در منطق شیدایی مبهوت توام آری؛ ای یار تماشایی

از شوق منزل تو دل جاده می‌تپد…

وقتی‌ از گفتن نام قاتل ابا کنید، به مرور، نه قتلی اتفاق افتاده است، نه شهادتی! @alaviaat | صدیقه‌ی‌ شهیده

اسداللّهی و امیر عرب عبد هستی ولی شبیه به ربّ صبح، خورشید می‌رسد از شرق در حریمت برای عرض ادب هر یک از معجزات توست علی قصّه‌های هزار و اندی شب کعبه، چون زادگاه توست چنین باد انداخته‌ست بر غبغب تا نخوانی نماز با تأخیر ناگهان می‌رود زمان به عقب مطمئنّم که ملک شخصی توست آسمان و‌ زمین، وجب به وجب همه در ورطه‌ی کراماتت می‌رسند آخرش به این مطلب عَجَزَ الواصفون عَن صِفَتِک ما عَرَفناک حَقَّ معرفتک

با همین دست که از جا در خیبر کندم باورم نیست که بند کفنت می‌بندم…

هر‌چه بود گذشت…