مُنَجَّف

مبتلای هشت و چارم لیک با اذن علی«ع» در تب عشق امام مجتبی بیشترم

مُنَجَّف

هزار جان گرامی همه عبیدِ محمد نگو وفات نموده که شد شهید، محمد ﷺ

مُنَجَّف

شکستم گرچه پیمان را ولی پیمانه را نه تو میرانی مگر از درب میخانه مرا ؟ نه!

مُنَجَّف

عهد ما با لب شیرین دهنان بست خدا ما همه بنده و این قوم خداوندانند…

حافظ

گذشت روز و شب و ماه و سال از پی هم مرا ولی ز وِصالت سر گذشتن نیست ...

معنی

دلم همین که مرا سوی موی یار کشید سر مرا سر عاشق شدن به دار کشید

الی‌الحبیب

ای خواجه نمیخری غلامی ؟!

شانِ نزولِ رأس تو، ویرانه‌ی من است…

عاقبت مست به دیدار خدا خواهم رفت چشم در چشم به تصویر اباعبدالله...

ای خفته در مزار، سر از خاک کن برون احوال چاکران تو بعد از تو درهم است

«گمان مبر که شهید است و رفته سیدعلی...» یگانه جان من این‌سان ‌فدای جانان شد گذاشت بی سر و سامان مرا، به سامان شد همانکه عشق دل‌افروز بود و دلگرمی همانکه رفتن او داغ دل یاران شد تمام عمر دم از عشق زد، دم آخر ز هیچ دم نزد و همدم رضاجان شد برای او دل این شهر تنگ خواهد شد برای او که دگر راهی خراسان شد گمان مبر که شهید است و رفته سیدعلی علم گرفت ز خود، مجتبای دوران شد دل از تو برد مُنَجَّف اگر هینئا لک «امین» سپرد به فرزند و دل به سامان شد

مُنَجَّف

تو می‌روی و ز سر این خیال خواهد رفت خیال مسجد‌الاقصی، نماز پشت سرت خودت بگو که کنم من کدام را باور صلاة لیله‌ی دفنت؟ نماز بر بدنت ؟

مُنَجَّف

در خاک و خون تپیدهٔ میدان کربلا سیدعلی رسیده به سلطان کربلا شکر خدا به پیکر او احترام شد «خوش داشتند حُرمت مهمان کربلا...»

مُنَجَّف

جوانان بنی‌هاشم بیایید علی را بر در خیمه رسانید...

یکبار دگر داغ علی دیده‌ای ای شاه ؟!

گفتی بسوز در غم من؛ ای به‌روی چشم!