مُنَجَّف

وَلَنْ تَرْضَىٰ عَنْكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَىٰ حَتَّىٰ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ ۗ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَىٰ ۗ وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ۙ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ

یهود و نصاری هرگز از تو راضی نمی شوند تا آنکه از آیینشان پیروی کنی. بگو: مسلماً هدایت خدا فقط هدایت [واقعی] است. و اگر پس از دانشی که [چون قرآن] برایت آمده از هوا و هوس های آنان پیروی کنی، از سوی خدا هیچ سرپرست و یاوری برای تو نخواهد بود.

آیه ۱۲۰ سوره بقره

حدیث عشق شنیدن کم از شهادت نیست سخن بگو و بفرما کفن کنند مرا…

قبل تشریف تو دل اینجا بود پیش پای تو رفت از دستم

معنی

ای ارض و سما گشته به درگاه تو خاک ای عالم و آدم ز غم تو سینه‌چاک ما هم‌چو ابالفضل فدایی توییم ای دُختِ ابوتراب، کُلُّنا فداک

مُنَجَّف

السلام علیکِ یا زینب کبری «س» بگو که سجده برم من کدام یک رب را مقام حیدر کرار یا که زینب را یکی ستاره و آن دیگریست حضرت مهر ز خیل سر به هوایان مگیر کوکب را ز مهر چادر او بر سرم، دعا چه کنم؛ خدا سحر نکند کاش بر من این شب را مریض‌ عشقم و می‌دانم آن پرستارم به عافیت طلبانش نداده این تب را کسی ندیده چنین خواهری که باشد او کسی نداده چنین ساغر لبالب را مرا بدست حسینش سپرد بی‌منت نزاده مادر گیتی شبیه زینب را…

مُنُجَّف

خلاص حافظ از آن زلف تاب‌دار مباد که بستگان کمند تو رستگارانند

حافظ

مه‌وش نقش‌های شورانگیز پادشاه بلاد عاشق خیز یا که پامال ذوالجناحم کن یا ز یال عقاب حلق آویز…

اسیر قزوینی

می‌گفت مسیحی که خدا را پسری هست رو کرد خدا دست ابالفضلِ علی را

مُنَجَّف

کفرم مبارک است به تبریک من بیا…

صَلَّی‌اللّٰهُ عَلَیکَ یا اَباعَبدِاللّٰه اگرچه مال بدم لیک بیخ ریشِ تو ام به دهر فخر فروشد دلم که پیش تو ام گِل مرا ز گِل مرتضی سِرشت خدا لیاقت تو ندارم ولی ز کیش تو ام

مُنَجَّف

السلام علیک یا علی‌بن موسی‌الرضا «ع» یکبار هم ضمانت ما را قبول کن آهوی تو نه ایم ولیکن سگ تو ایم

مُنَجَّف

علیلِ کوی تو از هر طبیب و درد معاف است خیالِ عافیتم بود، مبتلای تو گشتم...

معنی

ای عقابِ کوه اللهُ الصَمَد از تو این گنجشک میخواهد مدد...

معنی

به اسم، فاطمه بود و به رسم، زینبِ دیگر به اسم و رسم ز معصومه کَس ندیده فراتر

مُنَجَّف

دوّم حسن‌بن‌علی فاطمه‌ای تو با ذُرّیه‌ات بر غم دل خاتمه‌ای تو فرزند تو شد مخلص هشت و چار، یعنی یک نور ز چارده ولیکن همه ای تو

مُنَجَّف

ما را سَری‌ست با تو که گر خلق روزگار دشمن شوند و سَر برود هم بر آن سَریم

سعدی

افتاد شبی راه خیالش به من آخر بیدارشو ای‌بخت! روز، روز ما شد

مُنَجَّف