درباره‌ اَلی

و باز هم فخرالدین عراقی گفت: «به گیتی هر کجا درد دلی بود به هم کردند و عشقش نام کردند» 🍷🫀

زندگی از جایی کاملا برام غیرقابل تحمل شد که حتی دستفروشای کتاب راسته انقلاب شبیه تصورات من نبودن [سردبیر را با گیلاس مسموم کردند]

نخستین باده کاندر جام کردند ز چشم مست ساقی وام کردند فخرالدین عراقی 🍷

خب دیگه وقتش بود یک سری هم به رفقای قدیمی بزنیم تازگیا کنسرت گذاشته بود خوشا به سعادت اونا که رفتن و پدر کسی که باعث این بی‌پولی شد بسوزه.

چقدر گذشت!مگه میشه تو دوسال، ده‌سال زندگی کرد؟دهَ‌سال پیر شد؟ مگه میشه اون موقع در اوج غم انقدر زنده بود و حالا در اوج غم اینقدر بیات و مرده؟ [کی بودم؟کی شدم!]

«ممنونم که هیچ‌گاه مرا نفهمیدی، زیرا همه‌چیز را همین به من آموخت. ممنونم که با چنین شوری به من جفا کردی، زیرا زندگی‌ام را همین رقم زد.» کیرکگور؛ از نامه‌ی ارسال‌نشده

تنهاییِ بدی داشتم، پس درکم کنید...🌱🪽

نواختی سرود خشمُ در گوشم که یادم نره گل تو دست توعه و منم پوچم خیلی خونگرم، ادامه میدیُ منم تو لَک، می‌رم تو ترک که آرزوهامو یادم بره زودتر

دوستتون دارم؛ اندازه روحی که تنش رو...🪽🌱 [باشید،باشم]

نوشته رو صورت خیس یه مرد بارونِ تندِ یه جبهه درد رعد زیر لب زمزمه کرد که سیل می‌بره خونه غم... [وقتی سورنای درونت طغیان می‌کند]

آدم‌ها، حتی از نوع خیلی فراموشکارشان، در اعماق ناخودآگاه یادشان می‌ماند. نبودن‌ها، رفتن‌ها. یادشان می‌ماند نباشند؛ بروند. این موجودات معصوم و لطیف یاد می‌گیرند خودخواه باشند. می‌دانید عمق فاجعه کجاست؟! آنجا که این روح‌های بزرگ حتی نمی‌توانند خود‌خواه باشند فقط سعی می‌کنند دیگر عشق و محبت بی‌دریغشان را نثارتان نکنند؛ اگر بتوانند [بیانیه انجمن نیمه شب در رسای انسانیت]

برای اون پدر دعا کنید لطفا