روح هزاران زن در یک بدن

عمیق ترین احساسم، دلتنگیه… شبیه به استخونی اضافه توی بدنم روییده و رطوبت غم رو توی تمام جونم پخش کرده… انگار غم شاهد این احساس بوده، نمی‌تونم ازش بگذرم، عزیز شده:) حافظه عشق بوده… ح‌ا

جهان نتوانست تو را تمام کند و مرا به یادگار گذاشت…

به خون نشسته ی این داغ، مادران منند زنان چهره خراشیده، خواهران منند چگونه باز در این کوچه ها قدم بزنم؟! که کشتگان خیابان، برادران منند!! گُل سپید بیارید و بنگرید به چشم درون کیسه های مشکی، دلاوران منند ای آسمانِ پذیرنده، مهربانی کن که میهمان تو امشب، کبوتران منند دو خط مصیبت جنگل بخوان برادر جان شکسته ها همه سرو و صنوبران منند یگانه مذهب من عزّت است و آزادی است و راد مردم ایران پیمبران منند بگو به ظلمت شب: چهره های خون آلود چراغِ زخمی از ماه بهتران منند به حال و روز وطن ایستاده می گریند درختان خیابان که دختران منند • سعید مبشّر

‏«جمهوری اسلامی چه چیز را اعدام نکرد؟ از خواب تا شعر از شعر تا زن از زن تا نان و آب و گُل و چشمه. از پیر تا جوان. اما آنچه که نمی‌تواند هرگز و هرگز به چوبه دار بسپرد آینده است و آزادی.»

با خون وضو برای اذان صبح، می‌گیرند…

بوسه= عشق و احترام و پذیرش آلتی کریه=سانسور، خشونت، سرکوب و تحقیر دهان سرخ آتش= دهانی که سخن می‌گه، فریاد می‌زنه، حقیقت ها یا شور و اشتیاق زندگی رو بیان می‌کنه و نشون می‌ده.

نگفتمت‌ به جای بوسه آلتی کریه بر دهان سرخ آتشت می‌نهند

تو تنها خانه ای بودی که رنج، نشانی‌اش را بلد بود.

دیگر از تو فرار نمی‌کنم، مگر آدم چقدر می‌تواند از سایه خودش دور شود؟!

نمی‌توانم پر بودن احساسات درون سینه ام را با منطق خنثی کنم. این یک اعتراف نیست، اعلام رسمی تسلیم است، تسلیم در برابر هیولایی که از درون خودم برخواسته و گاهی با من مهربان است. ح‌ا

•شراب خام